Πως οι Εβραίοι εμπαίζουν από μίσος Τον Ιησού Χριστό

 

 

 

Να μην το αποκαλείτε Εβραΐοχριστιανισμός, όσοι πιστεύουν σε άλλες θρησκείες. Κάνουν μεγάλο λάθος.
Ολη η αλήθεια ενός πρωην Ιουδαϊσμό που έγινε Ορθόδοξος Χριστιανός, δε το λέμε εμείς, ο ίδιος το λέει,
που γνωρίζει πιο πολλά από εμάς.

ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ, ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: ΒΓΑΛΕ Ή ΚΡΥΨΕ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟ ΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ… ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙΣ ΤΟΥΣ «ΑΛΛΟΥΣ» (ΕΒΡΑΙΟΥΣ, ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ, ΑΘΕΟΥΣ Κ.Τ.Λ.) !!!

Οι αρμόδιοι ενός κρατικού πανεπιστημίου στην Καλιφόρνια της Αμερικής, διέταξαν μια φοιτήτρια να αφαιρέσει ένα σταυρουδάκι που φορούσε, ενώ εργαζόταν σε μια γιορτή πρωτοετών, για να μην… προσβληθούν οι μη Χριστιανοί!

Πρόκειται για την 19χρονη Audrey Jarvis, που εργαζόταν στην ομάδα φοιτητών «Associated Students Productions» (ASP) του Sonoma State University (SSU), η οποία δήλωσε στο FOX News, ότι ο αρμόδιος της ζήτησε επιτακτικά να βγάλει το σταυρουδάκι που φορούσε, διότι «μπορεί να προσβάλλει τους άλλους, και ότι θα μπορούσε να κάνει τους νεοεισερχόμενους φοιτητές να αισθάνονται ανεπιθύμητοι, ή θα μπορούσε να προκαλέσει στους νεοεισερχόμενους φοιτητές την αίσθηση ότι η ASP δεν ήταν ένας οργανισμός που μπορούν να ενταχθούν”. Στη συνέχεια και βλέποντας την αντίδρασή της, της είπε να κρύψει το σταυρό κάτω από τη φανέλα της ή να τον αφαιρέσει.

“Αισθάνθηκα προσβεβλημένη γιατί πιστεύω ως χριστιανή γυναίκα ότι έχω δικαίωμα να εμφανίζω την πίστη μου με όποιον τρόπο μου αρέσει εφ ‘όσον δεν βλάπτει κανέναν άλλο. Πληγώθηκα πολύ και αισθάνθηκα σαν η επίσημη στάση του πανεπιστημίου – που μιλάει για ανοχή και ενσωμάτωση σε όλα – να παραβιάστηκε”, δήλωσε η Jervis για τα συναισθήματα που ένιωσε μετά από τις παράλογες εντολές που έλαβε. Εν τέλει, η κοπέλα κατέφυγε σε δικηγόρο, και ζητά από την διεύθυνση του πανεπιστημίου να της ζητήσει δημοσίως συγνώμη.

Αυτά βέβαια έγιναν στην… πολυπολιτισμική Αμερική. Μη νομίζετε, όμως, ότι δεν πρόκειται σύντομα να φτάσουν κι εδώ. Η δικτατορία της «πολιτικής ορθότητας» δεν έχει σύνορα!

(ΥΓ): Αντισταθείτε!

http://ethnikismos.net

Το νόημα και το μήνυμα της Ανάστασης

ΑΠΟ :  http://users.sch.gr/ppanopoulos/joomla/index.php?option=com_content&view=article&id=28:2012-01-20-21-12-57

Ο Χριστός δεν έμεινε κρεμασμένος πάνω στο σταυρό. Όταν εξέπνευσε, Τον κατέβασαν και Tον τοποθέτησαν σ' ένα τάφο. Ένας μεγάλος λίθος κυλίστηκε πάνω στο άνοιγμα του μνημείου. Στρατιώτες τοποθετήθηκαν εκεί για να Τον φυλάνε. Όλη την ημέρα του Σαββάτου οι οπαδοί

Του έμειναν σκυθρωποί και λυπημένοι στο ανώγειο. Μόνο δύο αποφάσισαν να πάνε στους Εμμαούς. Όλους τους διακατείχε ο φόβος. Νωρίς, το πρώτο εκείνο Πασχαλινό πρωί , η Μαρία η Μαγδαληνή, η Μαρία του Ιακώβου και η Σαλώμη ξεκίνησαν για τον τάφο με σκοπό να αλείψουν με μύρα το νεκρό Του σώμα.
Όταν έφτασαν εκεί, ξαφνιάστηκαν, γιατί διαπίστωσαν ότι ο τάφος ήταν αδειανός. 'Ενας άγγελος καθισμένος πάνω στο λίθο του μνημείου τις ρώτησε: «Γιατί αναζητάτε τον ζωντανό ανάμεσα στους νεκρούς;» και στη συνέχεια τους έδωσε τη χαρμόσυνη αγγελία: «Δεν είναι εδώ, αλλ' αναστήθηκε».
Από το μεγάλο αυτό γεγονός της ανάστασης εξαρτάται ολόκληρο το σχέδιο του Θεού για τη λύτρωση του ανθρώπου. Χωρίς την ανάσταση δεν ήταν δυνατό να υπάρξει σωτηρία. Ο Χριστός επανειλημμένα προείπε την ανάστασή Του. Απευθυνόμενος κάποτε στους ακροατές Του διεκήρυξε: «Ως ο Ιωνάς ήτο εν τη κοιλία του κήτους τρεις ημέρας και τρεις νύκτας, ούτω θέλει είσθαι ο Υιός του ανθρώπου εν τη καρδία της γης τρεις ημέρας και τρεις νύκτας» (Ματθ. ιβ' 40). Καθώς το προείπε, έτσι και έγινε.

---

Υπάρχουν ορισμένοι αποδειχτικοί νόμοι που εφαρμόζονται για την αναγνώριση κάθε ιστορικού γεγονότος. Πρέπει να υπάρχει επίσημη πιστοποίηση για το υπό εξέταση γεγονός που να παρέχεται από αξιόπιστους σύγχρονους μάρτυρες.
΄Οσον αφορά την ανάσταση του Χριστού, υπάρχουν περισσότερα αποδεικτικά στοιχεία για το ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς παρά για το ότι υπήρξε ποτέ ο Ιούλιος Καίσαρας ή ότι ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε σε ηλικία τριάντα τριών χρόνων. Είναι παράδοξο ότι οι μερικοί ιστορικοί παραδέχονται πάρα πολλά γεγονότα για τα οποία μόνο ελλιπείς αποδείξεις μπορούν να παρουσιάσουν , ενώ μπροστά στις συντριπτικές αποδείξεις για την ανάσταση του Ιησού Χριστού, εκδηλώνουν σκεπτικισμό και αμφιβολίες. Η δυσκολία με τους ανθρώπους αυτούς βρίσκεται στο ότι δε θέλουν να πιστέψουν. Η πνευματική τους όραση είναι τόσο τυφλωμένη και αυτοί είναι τόσο προκατειλημμένοι ώστε αδυνατούν να παραδεχτούν το ένδοξο γεγονός της ανάστασης του Χριστού με βάση τη μαρτυρία μόνο της Αγίας Γραφής.
Η ανάσταση σημαίνει πρώτον ότι ο Χριστός ήταν αληθινός Θεός. 'Ηταν αυτό που ισχυριζόταν ότι είναι. Ο Χριστός ήταν  Θεός που φανερώθηκε με σάρκα.
Δεύτερο, σημαίνει ότι ο Θεός αποδέχθηκε το εξιλαστήριο έργο Του πάνω στο σταυρό, το οποίο ήταν αναγκαίο για τη σωτηρία μας. « Οστις παρεδόθη δια τας αμαρτίας ημών, και ανέστη δια την δικαίωσιν ημών» (Ρωμ. δ' 25).
Τρίτο, διαβεβαιώνει την ανθρωπότητα για μια δίκαιη κρίση.
Τέταρτο, εγγυάται ότι και τα σώματα μας θα αναστηθούν, όταν έρθει το τέλος. «Αλλά τώρα ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών έγεινεν απαρχή των κεκοιμημένων» (Α' Κορ. ιε' 20). Η Αγία Γραφή διδάσκει ότι εάν είμαστε αληθινοί Χριστιανοί, είναι ενδεχόμενο τα σώματα μας να πεθάνουν και να θαφτούν, αλλά μια μέρα θα αναστηθούν.
Πέμπτο, η ανάσταση σημαίνει ότι καταργήθηκε ο θάνατος. Η δύναμη του θανάτου συντρίφτηκε και ο φόβος του θανάτου έφυγε. Ο Χριστός διακηρύττει: «Είμαι ο ζων, και έγεινα νεκρός και ιδού, είμαι ζων εις τους αιώνας των αιώνων αμήν και έχω τα κλειδιά του άδου και του θανάτου» (Αποκ. α' 18). Αυτός υποσχέθηκε: « Εγώ ζω, και σεις θέλετε ζή» (Ιωάν. ιδ' 19).Τώρα μ
πορούμε να λέμε μαζί με τον Ψαλμωδό: «Και εν κοιλάδι σκιάς θανάτου εάν περιπατήσω, δεν θέλω φοβηθεί κακόν διότι
Συ είσαι μετ' εμού η ράβδος σου και βακτηρία σου, αύται με παρηγορούσιν» (Ψαλμ. κγ' 4).
Ο Παύλος περίμενε το θάνατο με μεγάλη χαρά, και ήταν αποτέλεσμα τούτο της ανάστασης του Χριστού. Έλεγε: «Διότι εις εμέ το ζην είναι ο Χριστός, και το αποθανείν κέρδος» (Φιλιπ. α' 21). Χωρίς την ανάσταση του Χριστού δε θα υπήρχε ελπίδα για το μέλλον. Η Αγία Γραφή υπόσχεται ότι θα έρθει μέρα στην οποία θα δούμε πρόσωπο με πρόσωπο τον αναστημένο Χριστό και θα αποκτήσουμε σώματα όμοια με το σώμα της δόξας Του.
Αναδημοσίευση από:
http://www.cbc.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=95&Itemid=33


ΚΑΙ ΑΠΟ :  http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=881

 Ατμόσφαιρα χαράς βασιλεύει παντού, χαρμόσυνος χαιρετισμός κυριαρχεί. Η Εκκλησία πλέει σε θάλασσα αγαλλιάσεως και δόξας. Οι ύμνοι της διασαλπίζουν τα συναισθήματά της: «Αύτη η ημέρα, ην εποίησεν ο Κύριος, αγαλλιασώμεθα και ευφρανθώμεν εν αυτή» (Πεντηκοστάριον, Ορθρος Κυριακής του Πάσχα, στίχοι των αίνων). Αυθορμήτως έρχεται στα χείλη όλων ο νικητήριος χαιρε­τισμός: «Χριστός Ανέστη» και αυθορμήτως η απάντηση: «Αληθώς Ανέστη». Ακόμη και αυτοί οι άπιστοι παρα­σύρονται και το επαναλαμβάνουν.

Προσέξτε δε τούτο το θαυμαστό: Εκείνο το οποίον τότε, κατά τις ημέρες εκείνες αποτελούσε αίνιγμα, αμφι­βολία, αντικείμενο δυσπιστίας για τους μαθητές -«και εφάνησαν ενώπιον αυτών ωσεί λήρος τα ρήματα αυτών, και ηπίστουν αυταίς» (Λουκ. ΚΔ’, 11), «κακείνοι ακούσαντες ότι ζη και εθεάθη υπ' αυτής (Μαγδαληνής), ηπίστησαν... » (Μάρκ. ΙΣΤ’, 11)- σήμε­ρα είναι τόσο παραδεκτό και ανθεί στα χείλη όλων, νέων και γέρων, πιστών και απίστων ακόμη.
Αλλά στο σημείο αυτό γεννάται ένα ερώτημα: Οι Χριστιανοί έχουν κατανοήσει καλά αυτό το γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου; Εμείς έχουμε εννοήσει ποιες υποχρεώσεις μάς γεννά η πίστη ότι «ηγέρθη ο Κύριος όντως;» (Λουκ. ΚΔ’, 34). Εχουμε σκεφθεί τις συνέπειες και τα αποτελέ­σματα αυτού του χαιρετισμού «Χριστός Ανέστη»; Μήπως και στα δικά μας χείλη ανθεί απλώς και τον επα­ναλαμβάνουμε χωρίς να έχουμε καταλάβει το βαθύτερο περιεχόμενο του;
Γι' αυτό σήμερα θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μία βαθύτερη διείσδυση στο χαιρετισμό αυτό, δηλαδή στο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου μας. Βέβαια και αυτό είναι μυστήριο και δεν μπορούμε πλήρως να το κατανοήσουμε, αλλά θα προσπαθήσουμε με λίγες σκέψεις να το προσεγγίσουμε κάπως περισσότερο.
Χρειάζεται να κατανοήσουμε πρώτον ότι η Ανάσταση είναι στενά ενωμένη με το Πάθος και είναι αποτέλεσμα αυτού.
Ηδη οι Προφήτες στις σχετικές προφητείες τους συν­δέουν τα παθήματα με τη δόξα του Μεσσίου. Ο Απόστολος Πέτρος γράφει χαρακτηριστικά: «Περί ης σωτηρίας εξεζήτησαν και εξηρεύνησαν προφήται... τα εις Χριστόν παθήματα και τας μετά ταύτα δόξας...» (Α’ Πέτρ. Α’ 10-11).
Κατά την πορείαν εις Εμμαούς, και ενώ οι δυο Από­στολοι ήσαν στενοχωρημένοι και σκυθρωποί, ο Κύριος τους είπε: «Ω ανόητοι και βραδείς τη καρδία του πιστεύειν επί πάσιν οις ελάλησαν οι προφήται! Ουχί ταύτα έδει παθείν τον Χριστόν και εισελθείν εις την δόξαν αυτού;» (Λουκ. ΚΔ’, 25-26).
Γι' αυτό και σε όλη την εκκλησιαστική υμνολογία συν­δέεται στενά το Πάθος με την Ανάσταση του Κυρίου. Τη Μ. Πέμπτη ακούμε στο ιε’ Αντίφωνο «... Προσκυνούμέν σου τα πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου ανάστασιν» (Τριώδιον, Ορθρος Μ. Παρασκευής, Αντίφωνον ιε’). Την Κυριακή του Πάσχα στο «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι» διαβάζουμε: «Τον Σταυρόν σου, Χριστέ, προσκυνούμεν και την αγίαν σου ανάστασιν υμνούμεν και δοξάζομεν... ιδού γαρ ήλθε δια του Σταύρου χαρά εν όλω τω κόσμω...» (Πεντηκοστάριον, Όρθρος Κυριακής του Πάσχα, «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι»).
Ωραιότατα και ο Απ. Παύλος συνδέει το Πάθος και την Ανάσταση του Κυρίου: «τον δε βραχύ τι παρ' αγγέ­λους ηλαττωμένον βλέπομεν Ιησούν δια το πάθημα του θανάτου δόξη και τιμή εστεφανωμένον...» (Εβρ. Β’, 9). Βλέπουμε λοιπόν ότι η Ανάσταση έχει υπόβαθρο το πάθος, τον πόνο, το Γολγοθά. Ανεστήθη, διότι έπαθε. Δεν θα είχαμε το φως που έλαμψε και εθάμβωσε κατά την Ανάσταση, εάν δεν είχε προηγηθεί το «σκότος από ώρας έκτης» (Ματθ. ΚΖ’, 45). Οταν αυτές τις δυο έννοιες τις συνδέουμε, τότε κατανοούμε το μυστήριο της σωτηρίας μας και χαιρόμαστε τη χαρά της Αναστάσεως, διότι δια του Πάθους λυτρωνόμαστε.
Ποιό είναι τώρα το συμπέρασμα από την άρρηκτη αύτη ένωση Αναστάσεως και Πάθους; Ο Απ. Πέτρος μας λέγει: «Εις τούτο γαρ εκλήθητε... ίνα επακολούθησητε τοις ίχνεσιν αυτού...» (Α’ Πέτρ. Β’, 21). Δηλαδή, όταν λέμε «Χριστός Ανέστη», δεν θα χαιρόμαστε μόνο για την Ανάστασή Του, αλλά θα σκεπτόμαστε και τα παθήματά Του. Και κατά συνέπεια καλούμεθα όχι μόνον να είμεθα μέτοχοι της χαράς της Αναστάσεως, αλλά και των παθημάτων. Τούτο σημαίνει ότι, για να φθάσουμε στην Ανάσταση, θα περάσουμε και μεις μέσα από πάθη και θλίψεις. «Ωσπερ κοινωνοί εστε των παθημάτων, ούτω και της παρακλήσεως» (Β’ Κορ. Α’, 7). Καλούμεθα σε αγώνα πνευματικό και θα δοκιμά­σουμε πόνο. Καλούμεθα σε μία γέννηση και αυτή προϋ­ποθέτει πάντοτε ωδίνες. Ο εχθρός ευρίσκεται πάντοτε γύρω μας και εντός μας. Ασφαλώς θα φθάσουμε στη νίκη, στην Ανάσταση, αλλά κατόπιν αγώνος και θλίψεων. Θα βλέπουμε την Ανάσταση, αλλά δια μέσου του Γολγοθά. Θα βλέπουμε μέσω των δακρύων, αλλά τότε λέγουν οι πατέρες ότι βλέπουμε καθαρότερα. Τις θλίψεις θα τις βλέ­πουμε με το φακό της Αναστάσεως, ώστε να μη μας καταβάλλουν.
Και εφ' όσον πονώ... και εφ' όσον θλίβομαι... και εφ' όσον υποφέρω... και πάλι η Ανάσταση δίνει τη λύση. Κανείς δεν το αρνείται. Είδατε ότι και ο Κύριος μετά την Ανάσταση φέρει τους τύπους των ήλων. Θα αγωνιζόμα­στε, θα πονούμε, αλλά θα παρηγορούμεθα δια της Ανα­στάσεως. Θα γνωρίζουμε ότι θα φέρουμε τα τραύματά μας δια βίου. Και θα αναμένουμε την Ανάσταση τη Δευ­τέρα για την τελεία θεραπεία.

Και τώρα ας σταθούμε σ' ένα δεύτερο σημείο.
Ενα ερώτημα ας θέσουμε στον εαυτό μας: Πιστεύουμε στην Ανάσταση του Κυρίου;
Ισως απορήσουν μερικοί. Θεωρείται τόσον άστοχο το ερώτημα. Ασφαλώς πιστεύουμε. Πριν όμως απαντήσου­με, ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Εκείνοι που πίστευσαν προ πάντων στην Ανάσταση ήσαν οι Απόστολοι. Ας δούμε τι έκαναν Αυτοί, πώς φανέρωσαν την πίστη τους στον Αναστάντα Κύριο.

α) Εκήρυξαν την Ανάσταση.

Η εντολή τους δόθηκε από τον ίδιο τον Κύριο: «υμείς δε έστε μάρτυρες τούτων» (Λουκ. ΚΔ’, 48). Και διαλάλησαν αυτό το μεγάλο, το ακατανόητο, το απίστευτο γεγονός παντού. Και πόσα δεν τους στοίχισε! Πόσες θυσίες, πόσοι διωγμοί, πόσες φυλακίσεις, πόσα μαρτύρια, πόσο αίμα, αλλά και τη ζωή τους ακόμη! Βέβαια, κηρύττουν το γεγονός χωρίς κανέναν δισταγμό. «Ου δυνάμεθα γαρ ημείς α είδομεν και ηκούσαμεν μη λαλείν...» (Πράξ. Δ’, 20).
β) Οι Μαθηταί έζησαν την Ανάσταση του Κυρίου.

Η ζωή τους ήταν μία απόρροια της Αναστάσεως. Είχαν κατανοήσει ότι ο «Χριστός έπαθεν υπέρ ημών» (Α’ Πέτρ. Β’ 21) «και ηγέρθη δια την δικαίωσιν ημών» (Ρωμ. Δ’, 25). Είχαν κατανοή­σει τούτο το μέγα: «Συνετάφησαν αυτώ δια του βαπτί­σματος εις τον θάνατον, ίνα ώσπερ ηγέρθη Χριστός εκ νεκρών... ούτω και ημείς εν καινότητι ζωής περιπατήσωμεν» (Ρωμ. ΣΤ’, 4). Η ζωή τους ήταν ζωή ανθρώπων αναστημένων, «εγηγερμένων εκ νεκρών...» (Εφεσ. Ε’, 14).
Και επανέρχομαι στο ερώτημα της αρχής. Πιστεύουμε στην Ανάσταση του Κυρίου; Εάν ναι, τότε και μεις πρέ­πει να κάνουμε ό,τι και οι άγιοι Απόστολοι. Να το κηρύτ­τουμε, να το διαλαλούμε, να διασκορπίζουμε παντού το μήνυμα της Αναστάσεως.
Ισως όμως να πει κάποιος: Μα να γίνω κήρυκας, να αφήσω την εργασία μου; Οχι. Αυτό είναι για τους λίγους. Και σήμερα έχουμε τόση ανάγκη από κήρυκες του λόγου του Θεού. Αυτό ας το προσέξουν οι χριστιανοί γονείς που δεν ωθούν τα παιδιά τους να γίνουν κληρικοί ή μοναχοί, όταν υπάρχει κάποια κλίση. Μάλιστα και μερι­κοί αντιδρούν.
Δεν ζητάει, λοιπόν, ο Θεός να γίνουμε όλοι κήρυκες των λόγων, αλλά κήρυκες της Αναστάσεως με τη ζωή μας. Ιδού το μεγάλο ζήτημα. Επηρεάζεται η όλη ζωή μου από την Ανάσταση του Κυρίου; Προσέξατε πώς άλλαξε η ζωή των μαθητών; Πριν ήσαν φοβισμένοι, δει­λοί, άτολμοι. Μετά την πίστη τους στον Αναστάντα Κύριο παίρνουν θάρρος, τόλμη, παρρησία. Τι φοβερή μεταβολή είχε και ο Παύλος από την πίστη στον Αναστη­μένο Κύριο!
Είμαστε λοιπόν  εμείς άνθρωποι της  Αναστάσεως; Παρουσιάζεται αναστημένος και όρθιος ο εσωτερικός μας κόσμος; «Ανάστα εκ των νεκρών...» (Β’ Τιμοθ. Β’, 8) μας παραγγέλλει ο Κύριος. Η ζωή εκείνου που πιστεύει στην Ανάσταση πρέ­πει να είναι πολύ διαφορετική από τη ζωή εκείνου που δεν πιστεύει. Αυτός ζει μία ζωή αδιαφορίας και ηθικής καταπτώσεως. «Η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου...» (Α’ Ιω. Β’, 16) αποτελούν τα ιδανικά του. Μήπως είναι και τα δικά μας; Εάν συμβαί­νει αυτό, τότε πώς θα πούμε ότι ζούμε το «Ει ουν συνηγέρθητε τω Χριστώ, τα άνω ζητείτε, ου ο Χριστός εστιν εν δεξιά του Θεού καθήμενος, τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης» (Κολ. Γ’, 1-2); Ο χριστιανός πρέπει να στρέφεται και να πετά πάντοτε προς τα ύψη, όπως ο αετός΄ και όχι να σέρνεται στα χαμηλά, όπως το σκουλήκι.
Εάν πιστεύουμε ότι «ηγέρθη ο Κύριος», τότε η καρδιά μας δεν θα είναι κολλημένη στα γήινα, στα χαμηλά. Αφού θα έχει συνταφεί, θα έχει και συναναστηθεί. Η καινούρ­για ζωή μας πρέπει να είναι μία αναμφισβήτητη πραγμα­τικότητα. Είδατε το μεταξοσκώληκα πως μεταμορφώνε­ται η κάμπια σε χρυσαλλίδα (νύμφη) κι αυτή πάλι μετα­μορφώνεται μέσα στο κουκούλι σε τέλειο έντομο, την πεταλούδα; Αυτό είναι ένα αναμφισβήτητο γεγονός. Ετσι και η δική μας μεταμόρφωση πρέπει να είναι ένα πραγματικό γεγονός. Μόνον τότε πιστεύουμε στην Ανά­σταση του Χριστού.

Τέλος ας υπογραμμίσουμε και μία άλλη αλήθεια:

Η Ανάσταση του Κυρίου είναι για μας όλους ανεξά­ντλητη πηγή χάριτος και δωρεών.
Ας θυμηθούμε τι μας δίδαξε το Ευαγγέλιο της Ανα­στάσεως. «Και εκ του πληρώματος αυτού ημείς πάντες ελάβομεν, και χάριν αντί χάριτος» (Ιω. Α’, 16). Οχι απλώς λαμβά­νουμε πλήθος δωρεών, αλλά μας δίδεται συνεχώς «χάρις αντί χάριτος», δηλαδή η μία δωρεά πάνω στην άλλη. Οπως ακριβώς τα κύματα της θάλασσας ακατάπαυστα διαδέχονται το ένα το άλλο αιωνίως, έτσι και δια της Αναστάσεως παρέχεται συνεχώς χάρις επί Χάριτος.
Θα προσπαθήσω να το απλοποιήσω για να το κατα­νοήσουμε καλύτερα. Ο Κύριος δια του σταυρικού Του θανάτου έλαβε τις αμαρτίες μας. «Ούτος τας αμαρτίας ημών φέρει...» (Α’ Κορ. ΙΕ’, 17). Προσέφερε τον εαυτόν του θυσία στο Θεό. Εχυσε το αίμα Του για να μας καθαρίσει. Ολα αυτά τα λέμε, αλλά πώς μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι είναι έτσι; Οτι ο ουράνιος Θεός δέχτηκε αυτή τη θυσία του αντικαταστάτου; Οτι έσχισε το χειρόγραφο των αμαρτιών μας; Ποια απόδειξη έχουμε;
Εχουμε τρανή απόδειξη την Ανάστασή Του! «Οτι Χριστόν ήγειρεν εκ νεκρών» (Πραξ. Γ’, 15). Εάν ο Χριστός έμενε στον τάφο, ούτε απόδειξη θα είχαμε ούτε χάρη και δωρεές. «Ει δε Χριστός ουκ εγήγερται, κενόν άρα το κήρυγμα ημών, κενή δε και η πίστις ημών» (Α’ Κορ. ΙΕ’, 14). «Ει δε Χριστός ουκ εγή­γερται, ματαία η πίστις υμών΄έτι εστέ εν ταις αμαρτίαις υμών» (Α’ Κορ. ΙΕ’, 17).
Ετσι, λοιπόν, τώρα μπορούμε να χαιρόμαστε και να επαναλαμβάνουμε μετά βεβαιότητος ότι ο Κύριος Ιησούς «παρεδόθη δια τα παραπτώματα ημών και ηγέρθη δια την δικαίωσιν ημών» (Ρωμ. Δ’, 25).

Αλλά ας προσέξουμε κάτι ακόμη σπουδαιότερο. Δια της Αναστάσεως λαμβάνουμε «χάριν αντί χάριτος». Λαμβάνουμε πλήθος χαρίτων και δωρεών. Ας προσέξου­με ένα χωρίο ακόμη του Αποστόλου: «Ει γαρ εχθροί όντες κατηλλάγημεν τω Θεώ δια του θανάτου του υιού αυτού, πολλώ μάλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα εν τη ζωή αυτού» (Ρωμ. Ε’, 10). Εάν δια του θανάτου κερδίσαμε, φαντάζεσθε τι κερδίζουμε δια της ζωής Του, της Αναστά­σεώς Του. Εάν δια του Σταυρού υπάρχει χάρις, δια της Αναστάσεως έχομεν χάριν αντί χάριτος. Ολα όσα απο­λαμβάνουμε είναι δώρα και καρποί της Αναστάσεως. Αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, προσευχή, γαλήνη, μετάνοια κλπ. Ολα τα Μυστήρια της Εκκλησίας είναι καρποί της Αναστάσεως. Ολα αυτά ανέτειλαν εκ του κενού τάφου. Ας θυμηθούμε τον Κατηχητικό λόγο του Ι. Χρυσοστόμου...

Αγαπητοί, τρεις αλήθειες υπογραμμίσαμε:

Οτι η Ανάσταση συνδέεται πάντοτε με το πάθος του Κυρίου και άρα δια του Πάθους το θνητό μας σώμα θα ενδυθεί αθανασία.

Οτι εάν πιστεύουμε στην Ανάσταση του Κυρίου, οφεί­λουμε να την κηρύττουμε λόγω και έργω. Δηλαδή να έχουμε μία αναστημένη ζωή.

Οτι η Ανάσταση είναι πηγή των δωρεών και των χαρίτων.

Ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τη ζωοφόρο Ανάσταση του Κυρίου μας.
Ας γίνει αυτή το βίωμά μας.
Ας διαποτίσει τη ζωή μας.
Ας αποτελεί το φως, το οποίον θα την καταυγάζει.
Ας ριζώσει τόσο βαθιά μέσα μας, όσον φαίνεται ότι ήταν ριζωμένη στις καρδιές των Ρώσων, όπως αποδει­κνύεται από το εξής ανέκδοτο:

Στα χρόνια του αθέου κομμουνισμού ένας διαφωτι­στής, άνθρωπος του κόμματος, προσπαθούσε επί ώρες πολλές να πείσει το ακροατήριό του ότι η Ανάσταση του Χριστού είναι μύθος, παραμύθι. Στο τέλος πολύ συγκαταβατικά ρώτησε αν κάποιος έχει κάποια απορία ή θέλει να πει κάτι. Ενα γεροντάκι σήκωσε το χέρι του και είπε: Δυο λέξεις μόνο θα πω. Αφού ανέβηκε στο βήμα, αναφώνησε:

- Χριστός Βοσκρές (Χριστός Ανέστη)! Και όλη η αίθουσα αντήχησε:

- Βοϊστίνο Βοσκρές (Αληθώς Ανέστη)!

Τη στιγμή εκείνη όλα τα επιχειρήματα του ινστρούχτορα (διαφωτιστή) κατέρρευσαν.

Ας επαναλαμβάνουμε, λοιπόν, και μεις πάντοτε με ακράδαντη πίστη:

- Χριστός Ανέστη!

- Αληθώς Ανέστη!



(Αγία Ταβιθά, 1968)




(Από το βιβλίο του † Αρχ. Χριστοδούλου Φάσσου, «Η Συγκατάβαση του Θεού και η Ευθύνη του Ανθρώπου», Εκδόσεις «ΤΑΩΣ» 2008)

Μεγάλη Παρασκευή: Η κορύφωση του Θείου Δράματος

Είναι η ημέρα των Παθών του Ιησού. Αφιερωμένη από την Εκκλησία μας στις τελευταίες ώρες πριν την Σταύρωση, μας υπενθυμίζει τα παρακάτω γεγονότα.
Ο Χριστός, μετά την σύλληψη του στο Όρος των Ελαιών, δικάστηκε και καταδικάστηκε από τους Αρχιερείς. Η δίκη ήταν βέβαια τυπική αφού η ετυμηγορία είχε αποφασιστεί πριν καν συλληφθεί. Οι Αρχιερείς ήθελαν τον θάνατο Του.

Επειδή όμως δεν είχαν την νόμιμη εξουσία, έπρεπε η καταδικαστική απόφαση να απαγγελθεί από τον Ρωμαίο διοικητή. Τα χρόνια εκείνα διοικητής στην Ιερουσαλήμ ήταν ο Πιλάτος. Σε αυτόν σύρθηκε ο Ιησούς, ενώ το πλήθος, μετά από παρότρυνση των Αρχιερέων, φωνάζοντας, ζητούσε την Σταύρωση Του. Υπήρχε το έθιμο, την ημέρα του Εβραϊκού Πάσχα, οι Ρωμαίοι να απελευθερώνουν έναν κατάδικο Εβραίο.
Ο Πιλάτος θέλοντας να μην έχει την ευθύνη της σταύρωσης του Χριστού, ζήτησε από το πλήθος να διαλέξει ανάμεσα στον Θεάνθρωπο και στον Βαραβά, ένα στασιαστή και φονιά, ποιος θα ήταν αυτός που θα απελευθερωνόταν. Το πλήθος, δια βοής, επέλεξε να αφεθεί ελεύθερος ο Βαραβάς. Αμέσως μετά, και με την εντολή πλέον του Πιλάτου, ο Χριστός οδηγείται στην εσωτερική αυλή του Πραιτωρίου (του διοικητηρίου δηλαδή των Ρωμαίων). Εκεί οι στρατιώτες του φορούν μια πορφύρα και ένα αγκάθινο στεφάνι. Χλευαστικά αποκαλώντας τον «Βασιλιά των Ιουδαίων», τον χτυπούν και τον φτύνουν. Η ώρα της Σταύρωσης έχει πλησιάσει.
Φορτωμένος ο Ιησούς με τον Σταυρό στον οποίο θα σταυρωθεί, οδηγείται προς τον λόφο του Γολγοθά. Στο δρόμο δεν αντέχει το βάρος του Σταυρού και πέφτει. Οι Ρωμαίοι επιβάλουν στον Σίμωνα τον Κυρηναίο, που διερχόταν από εκείνο το σημείο, να μεταφέρει αυτός τον Σταυρό του Μαρτυρίου. Τελικά στις 9 η ώρα το πρωί, ο Ιησούς σταυρώνεται. Το μαρτύριο του Χριστού κράτησε έξι ώρες. Στις 3 η ώρα το απόγευμα παρέδωσε το πνεύμα Του, αφού προηγουμένως είχε συγχωρήσει όσους ευθύνονταν για τον θάνατο Του.
Επειδή όμως το Σάββατο απαγορεύονταν οι κηδείες, ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία, κρυφός μαθητής του Χριστού, ζήτησε από τον Πιλάτο να πάρει το σώμα Του και να το ενταφιάσει. Η άδεια αυτή του δόθηκε και έτσι τυλίγοντας το σώμα του Χριστού σε ένα σεντόνι, τον ενταφίασε σε ένα μνήμα λαξευμένο σε βράχο. Το άνοιγμα του μνήματος, κλείστηκε με μια μεγάλη πέτρα. Η τελετή της Αποκαθήλωσης, γίνεται στις εκκλησίες μας, το μεσημέρι της μεγάλης Παρασκευής. Ενώ το βράδυ της ίδιας ημέρας τελείται η περιφορά του Επιταφίου.
Οι καμπάνες των εκκλησιών χτυπούν πένθιμα όλη την διάρκεια της ημέρας.
Η νηστεία της ημέρας είναι αυστηρότατη και απαγορεύει ακόμα και το λάδι. Πολλοί πιστοί συνηθίζουν να πίνουν την Μεγάλη Παρασκευή λίγο ξύδι, εις ανάμνηση αυτού που έδωσαν στον Ιησού, όταν ζήτησε νερό τις τελευταίες στιγμές της επίγειας ζωής Του. Το έθιμο απαγορεύει κάθε εργασία την ημέρα αυτή. Σε πολλές περιοχές φτιάχνουν ένα ομοίωμα του Ιούδα, και μετά την περιφορά του Επιταφίου το παραδίδουν στην φωτιά. Τα λουλούδια του επιταφίου, μοιράζονται στους πιστούς, οι οποίοι τα φυλούν μαζί με τις εικόνες στα σπίτια τους.
Τέλος, την ημέρα αυτή συνηθίζεται οι πιστοί να επισκέπτονται τους τάφους των νεκρών συγγενών και φίλων.

newsbomb.gr

Γιατί ο Ιησούς απεικονίζεται πάντα λιπόσαρκος; Τι έτρωγαν οι άνθρωποι τον 1ο αιώνα;

Η εβδομάδα των Παθών έχει ξεκινήσει. Ο Ιησούς συγκεντρώνει τους μαθητές Του για τον τελευταίο δείπνο πριν τον συλλάβουν. Στον Μυστικό δείπνο ο Θεάνθρωπος θα μοιράσει τον άρτο και το κρασί και μετά θα τον προδώσει ο Ιούδας... Αλήθεια έχουμε αναρωτηθεί ποτέ ποιες ήταν οι διατροφικές συνήθειες εκείνη την εποχή; Τι έτρωγαν τον 1ο αιώνα; Η Βίβλος δίνει αρκετές διατροφικές πληροφορίες για τις συνήθειες των ανθρώπων τότε...

Πολλοί σύγχρονοι διατροφολόγοι, τόσο του εξωτερικού, όσο και Έλληνες έχουν μελετήσει και αναλύσει, μέσα από τη Καινή Διαθήκη, τις τροφές της εποχής του Ιησού και έχουν προσπαθήσει να ερμηνεύσουν γιατί οι άνθρωποι τότε δεν ήταν παχύσαρκοι, πως τρέφονταν και κατάφερναν να μην έχουν ίχνος λίπους, και εάν είχαν χοληστερίνη ή τριγλυκερίδια.

Πέντε φραντζόλες ψωμί, δύο ψάρια και ένα κύπελλο κόκκινο κρασί, αποτελούσαν το συνηθισμένο μενού της εποχής. Όπως γράφει και ο Αμερικάνος διατροφολόγος Don Colbert, στο βιβλίο του “Τι έτρωγε ο Ιησούς” , αν κάποιος θέλει να ακολουθήσει το λόγο του Ιησού σε κάθε τομέα της ζωής του, δεν μπορεί να εξαιρέσει την διατροφή του.

Είναι γεγονός ότι η υγεία μας χειροτερεύει δραματικά τα τελευταία χρόνια και σε μεγάλο βαθμό αυτό οφείλεται στις κακές διατροφικές μας συνήθειες. Ιδιαίτερα στις χώρες του ανεπτυγμένου κόσμου, η παχυσαρκία έχει πάρει τη μορφή επιδημίας. Οι άνθρωποι τρώνε όταν νιώθουν πιεσμένοι και αγχωμένοι, τρώνε στο πόδι, γεύματα καταστροφικά για τον οργανισμό, και αντί κάποια στιγμή να προσπαθήσουν να αλλάξουν το φαγητό τους, υιοθετούν φαρμακευτικές αγωγές για να ελέγξουν τα συμπτώματα που προκαλεί η παχυσαρκία.

Ας προσπαθήσουμε να δούμε όμως τι έτρωγαν οι άνθρωποι την εποχή του Ιησού, κρίνοντας από τα όσα έτρωγε ο Θεάνθρωπος όπως αναγράφονται στα Ιερά βιβλία.

Στον Μυστικό Δείπνο, ο Ιησούς λέγεται λοιπόν, ότι έφαγε μόνο ψωμί και ήπιε κρασί.

Στο κατά Λουκά 24:42, ο ευαγγελιστής αναφέρει: “Και Του έδωσαν ένα κομμάτι ψητό ψάρι και ένα κομμάτι κερήθρα. Και τα πήρε, και τα έφαγε μπροστά τους.”

Και στο κατά Λουκά 10.8: “Όποτε επισκέπτεστε μια πόλη και σας φιλοξενούν, να φάτε ότι σας προσφέρουν,” πράγμα που δείχνει ότι ο Χριστός δεν ήταν υπέρ της σχολαστικότητας σχετικά με το φαγητό.

Ο Αμερικάνος διατροφολόγος αναφέρει χαρακτηριστικά: “ο Ιησούς έτρωγε κυρίως φυσικές τροφές και συνήθως στην φυσική τους κατάσταση – πολλά λαχανικά και όσπρια, όπως φασόλια και φακές. Πιθανότατα, έτρωγε ψωμί ολικής αλέσεως, πολλά φρούτα και έπινε πολύ νερό καθώς και κόκκινο κρασί.” Υπήρχε όμως κρέας στην διατροφή του; Από τις Γραφές προκύπτει ότι ο Ιησούς έτρωγε κρέας σε ειδικές περιπτώσεις, ίσως μόλις μια φορά το μήνα, ακριβώς όπως στην παραβολή με τον άσωτο υιό που έφαγε τον μόσχο τον σιτευτό.

Ο καθηγητής Θεολογίας του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης έχει μελετήσει επί μακρόν, μέσα από τα ιερά κείμενα, το θέμα των διατροφικών συνηθειών του 1ου αιώνα. Ο ίδιος τονίζει ότι σε ολόκληρη τη λεκάνη της Μεσογείου η διατροφή ήταν πάνω κάτω η ίδια και αποτελούσε αυτό που λέμε σήμερα Μεσογειακή δίαιτα. Για τον λόγο αυτό οι άνθρωποι ήταν υγιείς, δεν παρουσίαζαν προβλήματα χοληστερίνης και στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν είχαν ίχνος λίπους πάνω τους.

Ο ίδιος εξηγεί: “Η βασική διατροφή ενός χωρικού στη Μεσόγειο, την εποχή του Ιησού, ήταν το ψωμί. Στην παραθαλάσσια περιοχή της Γαλιλαίας, τα ψάρια αποτελούσαν επίσης σημαντική διατροφική συνήθεια, αν και για τους χωρικούς μόνο σε μικρές ποσότητες, απλά για δώσουν νοστιμιά στο ψωμί. Σταφύλια και ελιές παράγονταν στην Γαλιλαία, όμως περισσότερο τα καλλιεργούσαν για να κάνουν κρασί και λάδι και να τα πουλήσουν παρά για να τα καταναλώσουν οι ίδιοι.”

Όπως πολύ καλά ξέρουμε σημαντικό ρόλο δεν παίζει μόνο το τι τρώμε αλλά και πως το τρώμε. Έχει τεράστια σημασία η βρώση να γίνεται με ηρεμία, να μην τρώμε σαν να μας κυνηγάνε και να μασάμε την τροφή μας όπως πρέπει. Ο Μυστικός Δείπνος σαν διαδικασία, είναι χαρακτηριστική. Το δείπνο κρατούσε ώρες και έτρωγαν πολύ αργά. Οι απόστολοι κάθονταν γύρω από το τραπέζι και συζητούσαν ενώ παράλληλα έτρωγαν αργά. Δεν έτρωγαν στο πόδι όπως κάνουμε εμείς σήμερα.

Χρήσιμες πληροφορίες για το τι έτρωγαν μπορούμε να αντλήσουμε και από τα θαύματα του Ιησού Χριστού. Το πρώτο είναι ο “κορεσμός των 5.000 ανθρώπων”. Σε ένα κήρυγμα του Θεανθρώπου, έχουν συγκεντρωθεί 5.000 πιστοί και τον ακούνε ευλαβικά. Ο ήλιος κοντεύει να βασιλέψει και οι μαθητές προειδοποιούν τον Κύριο να αφήσει τους ανθρώπους να φύγουν να αγοράσουν τροφές γιατί εκεί που βρίσκονται ο τόπος είναι έρημος. Και μπορεί ο τόπος να ήταν έρημος αλλά “ο τρέφων την οικουμένην παρέστιν”. Ο Χριστός που είναι εκείνος που τρέφει και συντηρεί τα σύμπαντα δεν μπορεί να χορτάσει τους ανθρώπους που κρέμονται όλη μέρα από τα χείλη του;

Προστάζει τους μαθητές του να προσφέρουν ότι έχουν να φάνε οι άνθρωποι. Οι μαθητές του έχουν 5 ψωμιά και δυο ψάρια. Ο Χριστός τα ευλογεί, οι μαθητές τα μοιράζουν στα πλήθη όλοι κάθονται καταγής και “έφαγαν πάντες και εχορτάσθηκαν και περισσεύουν 12 κοφίνια πλήρης τεμάχια άρτων”.

Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη, ο νόμος του Μωυσή, επέτρεπε τη βρώση εντόμων. Τα έντομα, όσο αηδιαστικά και να είναι, ακόμη και σήμερα αποτελούν το βασικό διατροφικό μενού, πολλών λαών κυρίως της Αφρικής. Γράφει στο Λευιτικό ια:21-22 “Ταύτα όμως δύνασθε να τρώγητε από παντός πετουμένου ερπετού, περιπατούντος επί τέσσαρας πόδας, τα οποία έχουσι σκέλη όπισθεν των ποδών αυτών, δια να πηδώσι δι’ αυτών επί της γης, ταύτα θέλει τρώγει εξ’ αυτών. Τον βρούχον κατά το είδος αυτού και τον αττάκην κατά το είδος αυτού και τον οφιομάχον κατά το είδος αυτού και την ακρίδα κατά το είδος αυτής.”

Συνοψίζοντας λοιπόν και σε γενικές γραμμές, μπορούμε να πούμε ότι οι άνθρωποι την εποχή του Ιησού, πρόσεχαν τη διατροφή τους. Έτρωγαν λιτά και μόνο τα απαραίτητα. Έτρωγαν υγιεινά και πρόσεχαν πάντα τον τρόπο της βρώσης τους. Η διατροφή τους ήταν πλούσια σε ψάρι, σε λαχανικά σε φρούτα και σε λάδι.

Επιβεβαιώθηκε η αυθεντικότητα του Ευαγγελίου του Ιούδα

Το χριστιανικό κείμενο του Ευαγγελίου του Ιούδα είχε μια πολύ κακή φήμη μεταξύ της πλειοψηφίας των πιστών επειδή δεν αναγνωρίζεται ο συγγραφέας του.
Ωστόσο, Αμερικανοί επιστήμονες, πρόσφατα, έλαβαν αποδείξεις της γνησιότητας του εν λόγω πάπυρου, που ενδέχεται να ανατρέψει στην παρουσίαση της Βίβλου.
Το ευαγγέλιο του Ιούδα ανακαλύφθηκε το 1978 στην Αίγυπτο, αποτελούσε μέρος των αιγυπτιακών παπύρων του Κώδικα Τσάκος, του 3ου αιώνα και περιέχει χριστιανικά κείμενα στα Κοπτικά.
Το αρχαίο έγγραφο είναι σε πολύ κατάσταση αν και η ανακάλυψή του έγινε τυχαία και δεν είχε ιδιαίτερη προφύλαξη μέσα στους αιώνες. Οι ερευνητές από τα σωζόμενα τμήματά του κατάφεραν να αναλύσουν τη σύσταση του μελανιού που χρησιμοποιήθηκε για τη γραφή του Ευαγγελίου.
Είχε γίνει για την παρασκευή του μελανιού ανάμιξη ταννικού οξέως με θειικό σίδηρο. Επιπλέον, σύμφωνα με τα αποτελέσματα του δείγματος από τον Κώδικα Τσάκος διαπιστώθηκε ότι η μελάνη περιείχε ρητίνη αραβικού κόμμι (ακακίας) και αιθάλη, μάλιστα απουσίαζε το θείο το οποίο χρησιμοποιούνταν ευρέως για την παρασκευή μελάνης μέχρι τις αρχές του 17ου αιώνα.
Το γεγονός αυτό είχε οδηγήσει τους ερευνητές σε αδιέξοδο.
Σύντομα, όμως, είχαμε και τα αποτελέσματα Γάλλων επιστημόνων, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι η ίδια σύνθεση μελανιού, υπάρχει και σε άλλα έγγραφα που χρονολογούνται κατά την ίδια εποχή, όπως για παράδειγμα σε συμβόλαιο ακίνητης περιουσίας ή σε πιστοποιητικό γάμου, η γνησιότητα των οποίων δεν αμφισβητείται από τους εμπειρογνώμονες.
Αποδείχθηκε, έτσι, ότι το μελάνι ανάγεται στην εποχή του 3ου αιώνα και αυτό σημαίνει ότι το Ευαγγέλιο του Ιούδα, είναι ένα πραγματικό ιστορικό έγγραφο της εποχής εκείνης.
Στα τμήματα των παπύρων που διασώθηκαν οι ειδικοί που τα αποκρυπτογράφησαν λένε ότι ο Ιούδας δεν ήταν προδότης του Χριστού, αλλά ο πιο αφοσιωμένος μαθητής του.
Επιπλέον, σύμφωνα με την πηγή, ήταν αυτός στον οποίο ο Ιησούς αποκάλυψε όλη την Αλήθεια, γράφει το ρωσικό δημοσίευμα.
–
© mikres-ekdoseis- Γιῶργος Ἐχέδωρος