ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ανδρέα, ζεις !

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΝΙΚΟΥ ΟΡΦΑΝΟΥ

Ξανάρχισε, λοιπόν, η πασοκολογία. Ζούμε σε μια χώρα-βουστάσιο, γεμάτη ιερές αγελάδες. Οι Παπανδρέου είναι μία από αυτές. Οι ηγέτες των χαμένων ευκαιριών. Είτε λόγω συγκυρίας (Γεώργιος), είτε λόγω τυχοδιωκτισμού (Αντρέας), είτε λόγω χαμηλών ικανοτήτων (Γιώργος).
 

Ο Αντρέας δημιούργησε μεταδικτατορικά το καλύτερο πολιτικό μάρκετινγκ της εποχής. Σε μια εποχή που ακόμη οι λεγόμενοι «ίματζ μέικερς» δεν είχαν σκάσει μύτη στην ελληνική πραγματικότητα, ο Αντρέας έφτιαξε σλόγκαν που σφράγισαν ανεξίτηλα και την εποχή του, αλλά και τη νοοτροπία των Ελλήνων. Ο Αντρέας ήταν, βεβαίως, χαρισματικός. Όπου τι σήμαινε αυτό; Πέρα από καταπληκτική επικοινωνία με τους ψηφοφόρους και την εξέδρα (αρκεί να δει κανείς την ξύλινη συμπεριφορά του Τσίπρα όταν αγορεύει, που τα διαβάζει όλα από το χαρτί, σα μαθητάκος, για να καταλάβεις τη διαφορά), και βεβαίως μια συγκλονιστική ικανότητα ό,τι και να λέει ή να κάνει, ακόμη και πραγματικές αισχρότητες και ξετσιπωσιές, να παραμένει υπερδημοφιλής και εν λευκώ ηγέτης.

Και έκανε πολλά ο αθεόφοβος, τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; 

Aπό τη ματαίωση των νομοσχεδίων του Τρίτση για την εκκλησιαστική περιουσία και τα αυθαίρετα, το ρημαδιό του Ε.Σ.Υ. του πρωτοποριακού οράματος του Γεννηματά, την πρώιμη εκδίωξη από το κίνημα του Σάκη Καράγιωργα με αισχρό τρόπο, την αλλαγή του Συντάγματος σε απόλυτα πρωθυπουργοκεντρικό, το σκάνδαλο Κοσκωτά, τον Τόμπρα -πρώην διοικητή του ΟΤΕ- που παρακολουθούσε τους πάντες, τον γιγαντισμό του Αυριανισμού, που γύρισε και τον δάγκωσε, τους υπουργούς-κόλακες που δε θα τους ήξερε ούτε ο θυρωρός τους, για να θυμηθούμε το πιο αξιοσημείωτο που άφησε πίσω του ο μπον βιβέρ Κατσιφάρας, την οικοσκευή του τέως βασιλιά που του την έστειλε πακέτο νύχτα με το καράβι, τα πακέτα της ΕΟΚ που τα μοίρασε με λογής επιδόματα και συντάξεις χωρίς να φτιάξει υποδομές μελλοντικής ανάπτυξης, τα κουπόνια για σκυλάδικα που μοίραζαν από την Εργατική Εστία επί υπουργίας Ευάγγελου Γιαννόπουλου, το «Ιστορία μου, αμαρτία μου» και τις ζεϊμπεκιές, τον Κουτσονόμο του Κουτσόγιωργα, τη Μιμή και το Χέρφιλντ, τη βίλα της Εκάλης, πού να αρχίσεις και πού να σταματήσεις.

Όλοι πάτησαν στα χνάρια του Ανδρέα. Και ο Κώστας και ο Αλέξης, και η Νουδού αντέγραψε το Πασόκ αλύπητα, αυτή είναι η μεγάλη του εκδίκηση, όλοι παίζουν το παιχνίδι πολιτικάντικα, όπως αυτός το όρισε, δυστυχώς. Οπότε, τα περί καταστροφής, τους αφορούν όλους, και τον Αντρέα που μοίραζε τα λεφτά, και τους Δεξιούς που έφαγαν πατώντας πάνω στους πασοκικούς νόμους, αλλά και την Αριστερά, που υπερασπίζεται το κάθε ξεφτιλισμένο και χαριστικό επίδομα ως μεγάλη και τρανή κατάκτηση της εργατιάς.

Αν, λοιπόν, συγκεφαλαιώναμε την πασοκική εποχή σε έναν φανταστικό μουσικό δίσκο, θα ήταν περίπου ως εξής:

Πα.Σο.Κ.: Τα τραγούδια της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.

(δίσκος βινυλίου)

Α' πλευρά
1. Ραντεβού με την Ιστορία
2. Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά
3. Συμβόλαιο με το λαό
4. Στις δεκαοκτώ-σοσιαλισμό (άσμα φθινοπωρινό και πένθιμο)
5. Περήφανα νιάτα, τιμημένα γηρατειά
6. ΕΟΚ & ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο (αριστερό, δημώδες)
7. Έξω οι βάσεις του θανάτου (αγνώστου, Αριστερού συνθέτη)

Β' πλευρά
1. Το τρένο της Αλλαγής
2. Καμένη γη
3. Για ακόμα καλύτερες μέρες
4. Το χρονοντούλαπο της Ιστορίας
5. Εμπρός, Αντρέα, για μια Ελλάδα νέα
6. Το ποτάμι δε γυρίζει πίσω
7. Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες

Bonus track
-Mea culpa (enigma remix)
-Το Πασόκ είναι εδώ (σούστα house by d.j. Tourloumoussi)
-Τσοβόλα, δώσ' τα όλα (άσμα απ’ το μέλλον)

Μουσική-στίχοι: Ανδρέας Παπανδρέου, Πακ και λοιπές κλαδικές Σουηδίας και νήσων.
 

Συμμετέχει η χορωδία των διορισμένων αεροσυνοδών της Ολυμπιακής και κρητικό μπαλέτο από την Ελούντα.

Καλή ακρόαση!

Γιατί ... φοβόταν τον Ανδρέα η Θάτσερ;

Ο Πάγκαλος αποκαλύπτει ότι η Σιδηρά Κυρία Θεωρούσε τον Α. Παπανδρέου αμφιβόλου πολιτικής και προσωπικής ηθικής

Άγνωστα στο ευρύ κοινό περιστατικά που φανερώνουν την ιδιαίτερα αρνητική άποψη που είχε για τον Ανδρέα Παπανδρέου η Μάργκαρετ Θάτσερ περιγράφει στο βιβλίο του «Με τον Ανδρέα στην Ευρώπη», ο πρώην υπουργός Θόδωρος Πάγκαλος.
«Ο Ανδρέας αποτελούσε για εκείνη τη συμπύκνωση σε ένα πρόσωπο όλων των ιδιοτήτων που απεχθανόταν και καταδίκαζε στη ζωή της», αναφέρει ο πρώην υπουργός και στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου.
«Την εκνεύριζε όχι μόνον η πολιτική του συμπεριφορά αλλά και η προσωπική του», συνεχίζει ο κ. Πάγκαλος, προσθέτοντας ότι «η Θάτσερ τον θεωρούσε μαρξιστή, αμφιβόλου πολιτικής και προσωπικής ηθικής και εν πάση περιπτώσει ουδεμία σχέση έχοντα με τη βρετανική αντίληψη περί ανθρωπίνων σχέσεων».
«Σε κάποια ευρωπαϊκή σύνοδο η Θάτσερ είχε εκνευριστεί από τη συζήτηση και, θέλοντας να αποπροσανατολίσει τη συζήτηση που δεν τη συνέφερε, στράφηκε προς τον Ανδρέα Παπανδρέου. «Ανδρέα, μην ετοιμάζεσαι να χρησιμοποιήσεις αυτό το μαγνητόφωνο. Σε έχω δει να μαγνητοφωνείς τις συνεδριάσεις, αλλά εδώ είμαστε μόνοι μας με τους υπουργούς Εξωτερικών και οι συζητήσεις είναι απόρρητες». «Ποιο μαγνητόφωνο;» είπε ο Παπανδρέου κατάπληκτος. «Αυτό που έχεις σ' αυτό το δερμάτινο τσαντάκι που παίρνεις πάντα μαζί σου» του είπε η Θάτσερ, δείχνοντας μπροστά στο πιάτο του Παπανδρέου ένα δερμάτινο τσαντάκι το οποίο περιείχε δύο πίπες, όργανα καθαρισμού και μια ποσότητα καπνού. Ο Ανδρέας άνοιξε το τσαντάκι, έδειξε το περιεχόμενο εις τη μαινόμενη Θάτσερ και της είπε: «Μάργκαρετ, δεν είναι αυτό μαγνητόφωνο και επιπλέον μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι τα έχω αγοράσει στο Λονδίνο και οι πίπες και το τσαντάκι και ο καπνός είναι Dunhill», αναφέρεται στο βιβλίο.
Σε άλλο σημείο, ο Θ. Πάγκαλος γράφει: «Αφού φθάσαμε στο Λονδίνο και εγκατασταθήκαμε στο πολυτελέστατο Grosvenor Palace, ειδοποιηθήκαμε ότι το πρωί της πρώτης ημέρας της συνάντησης κορυφής η Thatcher είχε καλέσει τον Παπανδρέου μόνο του σε tet-a-tet breakfast στο σπίτι του πρωθυπουργού της Αγγλίας -το περίφημο 10 Downing Street- στις 8 η ώρα. Το ίδιο πρωί ξύπνησα αρκετά νωρίς, πριν τις 6.30. Έσπευσα να κατέβω στην είσοδο για να περιμένω τον Παπανδρέου... Τα λεπτά περνούσαν και κατά τις 7.30 ο Άγγλος συνοδός ήρθε και μου είπε ότι θα έπρεπε να φύγουμε, αν δεν θέλαμε να καθυστερήσει ο κύριος Παπανδρέου στο ραντεβού...Πήγα πράγματι στο διαμέρισμα του Παπανδρέου και παρακάλεσα τον φρουρό, να μου ανοίξει... Αφού του έκανα σαφείς τις ευθύνες του, αναγκάστηκε να μου πει με μπερδεμένο ύφος ότι ο Παπανδρέου δεν ήταν στο δωμάτιό του. Στις πιεστικές μου ερωτήσεις, τελικά μου είπε ότι μόνο ο κύριος Μαχαιρίτσας γνώριζε. Πήγα αμέσως και χτύπησα την πόρτα. Μου άνοιξε ο Μαχαιρίτσας... Φόρεσε πρόχειρα πρόχειρα ένα παντελόνι, ένα πουκάμισο και δύο παπούτσια και πήγαμε στο ασανσέρ, όπου πάτησε το κουμπί του τρίτου πατώματος. Όταν άνοιξε η πόρτα στον τρίτο όροφο του ξενοδοχείου, είδαμε μπροστά μας τον Παπανδρέου φρεσκοξυρισμένο, ντυμένο και χαμογελαστό με ύφος μεγάλης ευεξίας. «Κύριε Πρόεδρε» του είπα, «έχετε αργήσει τρομερά, η Θάτσερ θα σας περιμένει τουλάχιστον είκοσι λεπτά». «Δεν βαριέσαι», μου απάντησε με εκείνο το αμέριμνο και ατάραχο ύφος του «εγώ την περίμενα έξι μήνες, ας περιμένει κι αυτή ένα τέταρτο».

 parapolitika.gr