Α.Λίνκολν και Τζον Κένεντι: Αυτοί που τα έβαλαν με τους τραπεζίτες και «εξουδετερώθηκαν»

Δήλωση του Αβραάμ Λίνκολν κατά την διάρκεια του Αμερικανικού Εμφύλιου Πολέμου: «Έχω δυο μεγάλους εχθρούς. Το στρατό των Νοτίων μπροστά μου και το στρατό των τραπεζιτών πίσω μου. Από τους δυο αυτούς εχθρούς ο χειρότερος είναι ο πίσω μου».

 

Πότε έκανε αυτή τη δήλωση ο Λίνκολν; 

 

Όταν κατά τη διάρκεια του Εμφύλιου οι τραπεζίτες που δάνειζαν το κράτος με 24% τόκο προσπάθησαν να τον αναγκάσουν να τους δίνει τόκο 36%. 

 

Τι έκανε ο Λίνκολν; Απλά ενεργοποίησε το δικαίωμα που έχει κάθε κράτος να εκδίδει χρήμα. Έτσι ο Λίνκολν θαρραλέα άρχισε να τυπώνει δολάρια για τη χρηματοδότηση του πολέμου, σώζοντας τη χώρα του από τις μελλοντικές πληρωμές των υπέρογκων τόκων προς τις τράπεζες.

 

Και όλοι γνωρίζουμε τι απέγινε ο Λίνκολν λίγο καιρό μετά. Δολοφονήθηκε. Μετά τη δολοφονία του Προέδρου Λίνκολν το 1865 κανένας άλλος πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να αρνηθεί να δανειστεί η χώρα από τους τραπεζίτες και να μη τους πληρώνει τόκο. 

 

Ή για να ακριβολογούμε, ένας ακόμα Πρόεδρος των ΗΠΑ τόλμησε 100 χρόνια μετά τον Λίνκολν να το ξανακάνει, δηλαδή να μη δανειστεί η χώρα από τις τράπεζες αλλά να εκδώσει χρήμα χωρίς τόκο, και ο οποίος και αυτός είχε την ίδια κατάληξη με τον Λίνκολν.

 

Δολοφονήθηκε και αυτός λίγο καιρό μετά την απόφασή του. Ήταν ο Τζον Κένεντι. 

 

Αλλά για να καταλάβουν οι αναγνώστες μας πώς ακριβώς οι μεγαλοτραπεζίτες καταδυναστεύουν τις χώρες και τις οικονομίες πρέπει να τους εξηγήσουμε τα παρακάτω απίστευτα αλλά απόλυτα αληθινά πράγματα. 

 

Ενώ το Σύνταγμα των ΗΠΑ δίνει το δικαίωμα στο Κογκρέσο να εκδίδει χρήμα, η Αμερικανική Κυβέρνηση έχει μεταφέρει το δικαίωμα της έκδοσης του χρήματος και μάλιστα με επιτόκιο στο ‘Federal Reserve’ το οποίο δεν είναι κρατικό αλλά ένα όργανο των μεγάλων τραπεζών που είναι και οι μέτοχοί του.

 

Έτσι λοιπόν το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ τυπώνει στα πιεστήριά του το χρήμα που χρειάζεται η χώρα. Αμέσως μετά το δίνει στο ‘Federal Reserve’ δηλαδή στους τραπεζίτες, το οποίο Federal Reserve το δανείζει πίσω στο Αμερικανικό κράτος με τόκο. 

 

Έτσι για να καταλάβετε: Μόνο ο τόκος που πληρώνουν οι ΗΠΑ στις τράπεζες του Federal Reserve για το Αμερικανικό χρέος φθάνει το χρόνο τα 400 δισεκατομμύρια δολάρια . 

Προσέξτε: Πληρώνουν οι Αμερικανοί φορολογούμενοι 400 δισεκατομμύρια δολάρια τόκο στους τραπεζίτες για χρήματα που έχει τυπώσει το Αμερικανικό κράτος και τα έχει δώσει δωρεάν στους τραπεζίτες (και οι οποίοι τους τα δανείζουν πίσω με τόκο)!

 

Βλέποντας ο Πρόεδρος Κένεντι αυτήν την εξόφθαλμη αδικία για τον Αμερικανικό λαό, αποφασίζει το 1963 με το νόμο Νο:11110 να πάρει πίσω τις εξουσίες του «Federal Reserve» και να τυπώσει και διανείμει χρήμα το ίδιο το κράτος παρακάμπτοντας τους τραπεζίτες. 

 

Τύπωσε δισεκατομμύρια δολάρια για τα οποία το Αμερικανικό Δημόσιο δεν πλήρωνε κανένα τόκο στο Federal Reserve. Μάλιστα τα χαρτονομίσματα του Κένεντι έγραφαν επάνω UNITED STATES NOTE αντί του FEDERAL RESERVE NOTE που γράφεται πάντα.

 

Αυτά τα UNITED STATES NOTE χαρτονομίσματα αποτέλεσαν θανάσιμη απειλή για το Federal Reserve System και τους τραπεζίτες αφού τους αφαιρούσαν δισεκατομμύρια δολάρια τόκους. Πέντε (5) μήνες μετά το τύπωμα των άτοκων δολαρίων ο Πρόεδρος Κένεντι δολοφονήθηκε. 

 

Μετά την δολοφονία του Κένεντι κανένας άλλος Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν τόλμησε να κάνει χρήση του νόμου Κένεντι παρότι ο νόμος αυτός ισχύει μέχρι σήμερα.)

 

Δηλαδή με το νόμο του Κένεντι θα μπορούσαν οι ΗΠΑ τα περίπου 3 τρισεκατομμύρια δολάρια που τύπωσαν τα τελευταία 4 χρόνια να τα τύπωναν και να τα χρησιμοποιούσαν χωρίς καθόλου τόκο. 

 

Αντίθετα όμως τα τύπωσαν, τα έδωσαν στο Federal Reserve (δηλαδή στους τραπεζίτες), για να τα δανειστούν στη συνέχεια με τόκο.

 

Και για όσους είναι ακόμα δύσπιστοι ας μάθουν τι έλεγε ένας άλλος μεγάλος Αμερικανός Πρόεδρος, ο Τόμας Τζέφερσον (από τους δημιουργούς του Αμερικανικού θαύματος - του τότε, του αληθινού): 

 

“Εάν ποτέ στο μέλλον ο Αμερικανικός λαός επιτρέψει στους τραπεζίτες να ελέγξουν την έκδοση του χρήματος, οι χρηματοδοτικοί οργανισμοί που θα γιγαντωθούν, πρώτα με πληθωρισμό και μετά με ύφεση, θα στερήσουν από τους ανθρώπους την ιδιοκτησία τους έως ότου τα παιδιά τους ξυπνήσουν άστεγα στη γη που οι πατεράδες τους κατέκτησαν». 

 

Και για την ιστορία: Οι δολοφόνοι και του Λίνκολν (John Wilkes Booth) και του Κένεντι (Lee Harvey Oswald) δολοφονήθηκαν και οι δυο πριν προλάβουν να δικαστούν.

 

(Πηγή)

 

Το «κόλπο» με τα ομόλογα από ευρωπαϊκές τράπεζες που υπονόμευσαν την Ελλάδα

Οι ευρωπαϊκές τράπεζας υπονόμευσαν την Ελλάδα και βάθυναν την κρίση οξύνοντας την έλλειψη εμπιστοσύνης. Το έκαναν όταν αθέτησαν τη υπόσχεση για διακράτηση των ελληνικών ομολόγων.

Αυτό έγινε κυρίως από γερμανικές, γαλλικές και ολλανδικές τράπεζες και στοίχισε ακριβά στη χώρα μας, όπως αποκαλύπτουν τα εμπιστευτικά έγγραφα του ΔΝΤ της 9ης Μαΐου 2010, κατά την οποία εγκρίθηκε το πρώτο μνημόνιο της χώρας.
 Όπως προκύπτει από τα πρακτικά της συνεδρίασης, που αποκάλυψε η ισπανική εφημερίδα El Pais και βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας Τα Νέα οι εκπρόσωποι της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Ολλανδίας στην εν λόγω συνάντηση διαμήνυσαν στο Συμβούλιο τη δέσμευση των εμπορικών τραπεζών τους να στηρίξουν την Ελλάδα και να διακρατήσουν σε μεγάλο βαθμό τα ομόλογα που είχαν στο χαρτοφυλάκιό τους.
 Ήταν ένα από τα επιχειρήματά τους προκειμένου να εγκριθεί το δάνειο στην Ελλάδα και να αρθούν οι επιφυλάξεις όσων υποστήριζαν ότι έπρεπε να προηγηθεί ένα κούρεμα του χρέους. Πλην, όμως, η υπόσχεση αθετήθηκε με την πρώτη ευκαιρία.
Συγκεκριμένα, με το που εγκρίθηκε η βοήθεια και άρχισε η εκταμίευση των δανείων προς την Ελλάδα, οι τράπεζες άρχισαν να πουλάνε τα ελληνικά ομόλογα. Μέχρι το τέλος του 2011, οπότε ανακοινώθηκε το PSI, είχαν ξεφορτωθεί περίπου το μισό ελληνικό χαρτοφυλάκιό τους.

 Έτσι, οι ευρωπαϊκές τράπεζες απέφυγαν ζημιές αρκετών δισ. δολαρίων, τις οποίες θα είχαν υποστεί αν το κούρεμα στο ιδιωτικό χρέος είχε επιβληθεί άμεσα ή αν είχαν διακρατήσει τα ελληνικά ομόλογα.

Ωστόσο, η πώληση των ελληνικών ομολόγων συνέβαλε στην εκτίναξη των spread και την εμβάθυνση της ελληνικής κρίσης, καθώς κλονίστηκε η εμπιστοσύνη στο ελληνικό πρόγραμμα.
 Στο ίδιο ντοκουμέντο φαίνεται ότι η ελληνική πλευρά είχε διαμηνύσει ότι δεν επιθυμούσε το κούρεμα του χρέους, ενώ τα στελέχη του Ταμείου είχαν εντοπίσει εξ αρχής τις αντιφάσεις του προγράμματος και είχαν διατυπώσει συγκεκριμένες ενστάσεις.

Πηγή: imerisia.gr/

Οι τράπεζες έχουν γίνει πιο μεγάλες από τα κράτη τους

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Τον ακούμε συχνά αυτό τον ισχυρισμό : «Σήμερα οι Τράπεζες έχουν γίνει σημαντικότερες από τα κράτη .» Συνήθως τον εκλαμβάνουμε ως σχήμα λόγου, μια μεταφορική έκφραση για να τονιστεί η επιρροή που ασκούν οι τράπεζες στην πολιτική των κυβερνήσεων. Ελάχιστοι ίσως υποψιάζονται ότι το ενεργητικό των τραπεζών μιας χώρας (οι συμμετοχές της σε άλλες επιχειρήσεις, η αξία των ακινήτων που κατέχει, τα χρήματα που έχει στα θησαυροφυλάκια της, τα κρατικά χρεόγραφα, τα δάνεια που έχει χορηγήσει κ.λ.π) μπορεί όντως να είναι μεγαλύτερο (!) από το ΑΕΠ της αντίστοιχης χώρας.

Αν το ενεργητικό του τραπεζικού συστήματος ενός κράτους είναι μεγαλύτερο από το ΑΕΠ του κράτους αυτού, τότε το πολιτικό συμπέρασμα είναι προφανές : Στη συγκεκριμένη χώρα αντικειμενικά οι τράπεζες είναι σημαντικότερες οικονομικά από το ίδιο το κράτος !  

Υπό το πρίσμα αυτό, αν κάποιος αναζητήσει έναν αξιόπιστο πίνακα που να συγκρίνει το ενεργητικό των τραπεζών κάθε χώρας της ευρωζώνης και της Ε.Ε. με το ΑΕΠ της αντίστοιχης χώρας, θα αισθανθεί τρόμο! Από τα 17 κράτη που συναπαρτίζουν την ευρωζώνη, μόνο σε …ένα 1(!) το ενεργητικό των τραπεζών είναι μικρότερο από το 100% του ΑΕΠ- στη Σλοβακία.

Και στα 16 υπόλοιπα κράτη που χρησιμοποιούν ως νόμισμα το ευρώ, το ενεργητικό των τραπεζών είναι μεγαλύτερο από το ΑΕΠ τους : 300% στη Γερμανία, 423% στη Γαλλία, 269% στην Ιταλία, 326% στην Ισπανία, για να αναφερθούμε στις τέσσερις μεγαλύτερες οικονομίες της ευρωζώνης !

Συγκριτικά, για να έχουμε μια καλύτερη εικόνα, στις ΗΠΑ το ενεργητικό των αμερικανικών τραπεζικών κολοσσών ανέρχεται στο πολύ χαμηλότερο ύψος του 117% του ΑΕΠ.

Αλλά και στην Ιαπωνία με το τεράστιο δημόσιο χρέος, το ενεργητικό των τραπεζών της περιορίζεται στο 180% του ΑΕΠ της βάση πίνακα με προέλευση από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα( Ε.Κ.Τ) που δημοσίευσε η γαλλική εφημερίδα « Λε μόντ».

Ας μη νομίσει δε κάποιος ότι η Δυτικοευρωπαϊκές χώρες που ανήκουν στην Ε.Ε., αλλά δεν θέλησαν να ενταχθούν στο ευρώ βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση. Κάθε άλλο, τα ίδια και χειρότερα είναι και αυτές. Για του λόγου το αληθές, οι αντίστοιχοι αριθμοί : 495% στη Βρετανία , 312 % του ΑΕΠ στη Σουηδία, 424% στη Δανία.

Στο θέμα που συζητούμε, το 217% της Ελλάδας είναι πολύ πιο λογικό από το 397% της Ολλανδίας, το 278% της Φινλανδίας, το 309% της Αυστρίας ή το 285% του Βελγίου, που συνήθως πρωτοστατούν σε επιθέσεις εναντίον της χώρας μας σε διάφορα όργανα της Ε.Ε.

Δε γίνεται λόγος βέβαια για τις χώρες … «τούρμπο» της ευρωζώνης στο τομέα αυτό, που αυτοκαταστράφηκαν οικονομικά και επέβαλλαν μνημονιακά δεινά στους λαούς τους που θα συνεχιστούν τα επόμενα χρόνια.

Ακόμα και σήμερα λοιπόν το ενεργητικό των τραπεζών της Ιρλανδίας ανέρχεται στο … 674% του ΑΕΠ της και το ίδιο συμβαίνει ουσιαστικά και στη Κύπρο, με αντίστοιχο δείκτη 624% !

Ομολογούμε όμως ότι έκπληξη για μας είναι η ασύμμετρη Μάλτα : το ενεργητικό των τραπεζών της έχει εκτοξευτεί στο… 804% του ΑΕΠ της. Οκτώ φορές μεγαλύτερο το ενεργητικό των Μαλτέζικων τραπεζών από το ΑΕΠ της Μάλτας !

Είναι προφανές αφενός ότι οι Άγγλοι παίζουν παιχνίδια με την πρώην αποικία τους και αφετέρου ότι σίγουρα στη Μάλτα θα επιβληθεί κάποια στιγμή μνημονιακό καθεστώς, καθώς όλα δείχνουν πως η κατάσταση εκεί έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Μόνο στις χώρες του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού» που δεν έχουν ακόμα κλείσει δέκα χρόνια από το Μάη του 2004 που εντάχθηκαν στη Ε.Ε. και επομένως τα τραπεζικά τους συστήματα είναι καθυστερημένα σε σύγκριση με τα δυτικοευρωπαϊκά, συναντάμε λογικότερα ποσοστά στη σύγκριση του ενεργητικού των τραπεζών προς το ΑΕΠ :

82% στη Σλοβακία, 142% στηΣλοβανία, 113% στην Εσθονία, που είναι μέχρι στιγμής οι χώρες του πρώην σοβιετικού μπλοκ, κομμάτια που αποσπάστηκαν από μεγαλύτερα κράτη και για αυτό τα ενέταξαν στο ευρώ κατά προτεραιότητα οι Γερμανοί για να τα « σιγουρέψουν», καθώς οι πληθυσμοί τους ήταν ανοιχτά φιλοναζιστικοί στο Β΄Παγκόσμιο πόλεμο.

Ακόμα καλύτερα ποσοστά στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες που ανήκουν στην Ε.Ε., αλλά όχι ακόμη στην ευρωζώνη: 

 94% στην Πολωνία, 127% στην Τσεχία, 114% στην Ουγγαρία, 65% στην Ρουμανία, 119% στην Βουλγαρία, 66% στην Λετονία και 109% στην Λιθουανία.

Δεν θα πέσουμε έξω , αν προβλέψουμε ότι και σε αυτές τις χώρες τα νούμερα σίγουρα θα κινηθούν ανοδικά, αν δεν αλλάξει συνολικά η πολιτική της Ε.Ε.  

Μιας Ε.Ε. όπου το ενεργητικό των τραπεζών της αντιστοιχεί στο 349% του ΑΕΠ της- 3 φορές μεγαλύτερο δηλαδή το ποσοστό από το αντίστοιχο αμερικάνικο του 117%

Ευρω-κράτος εν κράτει οι τράπεζες σε Ε.Ε. και Ευρωζώνη

Του Γιώργου Παυλόπουλου

Τον «Μαύρο Σεπτέμβρη» του 2008, η κατάρρευση της Lehman Brothers σηματοδοτούσε την έναρξη της πιο μεγάλης, δομικής και επικίνδυνης κρίσης που γνώρισε ο παγκόσμιος καπιταλισμός μετά το Κραχ του 1929. Το ενεργητικό που είχε τότε στα βιβλία της η αμερικανική τράπεζα ανερχόταν σε 639 δισ. δολάρια, αντιπροσωπεύοντας το 4,4% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος των Ηνωμένων Πολιτειών εκείνη τη χρονιά. Το ποσοστό μοιάζει σχετικά μικρό -γι' αυτό, άλλωστε, δεν χαρακτηρίστηκε ως «πολύ μεγάλη για να καταρρεύσει»- όμως οι σεισμικές δονήσεις που προκάλεσε, λόγω και του συστημικού ρόλου της, συνεχίζονται μέχρι σήμερα και γίνονται αισθητές σε ολόκληρο τον κόσμο, χωρίς κανείς να μπορεί να εκτιμήσει με βεβαιότητα εάν, πότε και πώς θα σταματήσουν.

Είναι λογικό, λοιπόν, η εμπειρία αυτή να αποτελεί ένα πραγματικό εφιάλτη για την Ευρώπη και την Ε.Ε., κυρίως δε για την Ευρωζώνη. Ειδικά μετά το σοκ που προκάλεσε η «χρεοκοπία της Ελλάδας» -μιας από τις μικρότερες χώρες-μέλη, με ΑΕΠ το οποίο αντιπροσώπευε μόλις το 2% του συνολικού της Ευρωζώνης στην έναρξη της κρίσης, αλλά ήταν υπεραρκετό για να απειλήσει με διάλυση το κοινό νόμισμα. Διότι, πολύ απλά, φανταστείτε τι συνέπειες θα έχει η ενδεχόμενη κατάρρευση μιας από τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, που επίσης είναι συστημικές (για την ακρίβεια, πολύ πιο συστημικές σε σχέση με την Lehman) και έχουν σήμερα ενεργητικό το οποίο φτάνει ή και ξεπερνά κατά πολύ το ΑΕΠ ολόκληρων χωρών -και μάλιστα, όχι της Ελλάδας, της Πορτογαλίας ή της Κύπρου, αλλά της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ολλανδίας και άλλων!

Συνολικά, όπως φαίνεται και στο σχετικό γράφημα, στα τέλη του 2013 και παρά τις προσπάθειες εξυγίανσης, διαγραφής των «τοξικών δανείων» και «απομόχλευσης», το ενεργητικό των χρηματοπιστωτικών οργανισμών της Ευρωζώνης έφτανε τα 31,3 τρισ. ευρώ, ποσό υπερτριπλάσιο από το ΑΕΠ των 18 χωρών-μελών της (περίπου 9,5 τρισ). 

Έτσι, με δεδομένους και τους οργανικούς δεσμούς που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ των ευρωπαϊκών τραπεζών, το συμπέρασμα δεν μπορεί να είναι παρά αυτό: 

 

Η αποτροπή της χρεοκοπίας των μεγάλων τραπεζών θεωρείται από τα κέντρα λήψης αποφάσεων (συμπεριλαμβανομένης, φυσικά, της ΕΚΤ) ως πολύ πιο σημαντική υπόθεση από την προστασία των χωρών-μελών που αντιμετωπίζουν προβλήματα και απειλούνται με κατάρρευση.

Γι' αυτό, εξάλλου, για τη διάσωση των ευρωπαϊκών τραπεζών έχουν δοθεί μέχρι σήμερα από τα κράτη πολύ περισσότερα κεφάλαια από όσα έχουν διατεθεί για τη στήριξη των προβληματικών εταίρων -σύμφωνα με κάποιους υπολογισμούς, αγγίζουν το 1,5 τρισ. ευρώ. 

Για τον ίδιο λόγο, επίσης, η περίφημη τραπεζική ένωση αντιμετωπίζεται ουσιαστικά ως πιο σοβαρή υπόθεση από την οικονομική και πολιτική ολοκλήρωση, κάτι που αποδεικνύεται ξεκάθαρα από τη στάση της Γερμανίας στο συγκεκριμένο ζήτημα: Το Βερολίνο γνωρίζει ότι το πραγματικό «κλειδί» για την κυριαρχία του στην Ευρώπη βρίσκεται στον έλεγχο των τραπεζών, η οποία πιθανότατα θα αποδειχθεί πολύ πιο δύσκολη από τον έλεγχο των κυβερνήσεων. Και αντιστρόφως, θα κάνει τα πάντα ώστε να μη βάλουν χέρι οι εταίροι στις γερμανικές τράπεζες (πολλές από τις οποίες είναι αμαρτωλές...), για τους ίδιους ακριβώς λόγους.

Σε κάθε περίπτωση, ο λογαριασμός θα βαρύνει τους πολίτες-φορολογουμένους. Τα δικά τους, δικά τους και τα δικά μας, δικά τους...

 

Εφιαλτικά σενάρια...
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της RBS που επικαλούνται οι Financial Times σε σχετική τους ανάλυση, οι τράπεζες της Ευρωζώνης είναι αναγκασμένες να προχωρήσουν σε περαιτέρω «απομόχλευση» ύψους 1,8 τρισ. ευρώ, κυρίως διαγράφοντας μη εξυπηρετούμενα «τοξικά» δάνεια και πουλώντας ορισμένους κλάδους τους. 

Προφανώς, τα χρήματα αυτά αντιστοιχούν ευθέως σε ρευστότητα η οποία θα λείψει από την πραγματική οικονομία -ειδικά στις χώρες του Νότου. Έτσι, όμως, με ταυτόχρονη κεφαλαιακή ενίσχυση πολλών δεκάδων δισ. ευρώ, οι ειδικοί εκτιμούν ότι ο κλάδος θα εξυγιανθεί και θα μπορέσει να εισέλθει στην επόμενη μέρα.

Εκεί, η γερμανική θέση είναι απλή: «Να κοπεί ο ομφάλιος λώρος που συνδέει το κρατικό χρέος με τις ιδιωτικές τράπεζες». Με άλλα λόγια, να σταματήσει να τους δίνει απεριόριστα κεφάλαια η ΕΚΤ με ενέχυρο τα κρατικά ομόλογα των χωρών τους, ειδικά εφόσον αυτά έχουν απαξιωθεί.  

Έτσι, τόσο οι κυβερνήσεις όσο και οι τράπεζες -αφού πρώτα θα έχουν «ξεζουμίσει» την εγχώρια οικονομία- θα αναγκάζονται, ως «ύστατη λύση», να προσφεύγουν στους μηχανισμούς στήριξης, υπογράφοντας μνημόνια ελέγχου και υποταγής.

H Blackrock το βουλώνει γι’ αυτά που ανακάλυψε και η θυγατρικη της ανταμοιβεται. Δείτε με τι ασχολείται…

BlackRock – Blackstone και «περιστρεφόμενες πόρτες»

ΤΟ 1988, όταν η BlackRock ιδρύθηκε ως θυγατρική συμμετοχή κάτω από τη στέγη της Blackstone, δεν ήταν παρά μία μικρή εταιρεία, που εξασφάλισε ένα δάνειο 10 εκατ. δολαρίων χάρη στη μεγαλύτερη Blackstone.
Με αυτό τον τρόπο η Blackstone απέκτησε το 40% της BlackRock, αλλά τελικά πούλησε το
ποσοστό της το 1994. Η φίρμα που εξαγόρασε τότε την BlackRock βρέθηκε στη συνέχεια να είναι ένα μικρό μερίδιο στην αγκαλιά της. Η BlackRock έγινε γίγαντας, με μεγαλύτερη επιρροή από τη Goldman Sachs σύμφωνα με το Bloomberg. Εχουν διακόψει πλήρως τη σχέση τους;
Μετοχικά φαίνεται πως ναι, αλλά όταν η μία από τις δύο προσπάθησε να απαριθμήσει πού έχει μερίδιο πάνω από 5%, λέγεται πως έπεσε το σύστημα της Αμερικανικής Επιτροπής Κεφαλαιοαγοράς!
Ωστόσο, όσο οι ίδιοι οι Αμερικανοί αναφέρουν μία διαφωνία μεταξύ του επικεφαλής της Blackstone Σβάρτσμαν και του επικεφαλής της BlackRock Φινκ τόσο οι ίδιοι αναπτύσσουν τη θεωρία των «περιστρεφόμενων θυρών» και για τις δύο εταιρίες.
Για παράδειγμα, οι ιδρυτές της Blackstone Πίτερ Πίτερσον και Στέφεν Σβάρτσμαν πρέρχονται από τη Lehman Brothers. Ο συνιδρυτής της BlackRock Ραλφ Σλοστέιν ήταν επίσης εκεί.
Ο Λάρι Φινκ, επικεφαλής της BlackRock από τότε μέχρι σήμερα, ήταν στην First Boston, λίγο αργότερα Credit Suisse First Boston (συγχώνευση). Ο Χάμιλτον Τζέιμς, σήμερα πρόεδρος και Νο2 της Blackstone, ήταν πρώτα στην Credit Swisse First Boston.
Το Νο3 της Blackstone σήμερα, ο Τζ. Τόμιλσον Χιλ, ήταν στη Lehman Brothers. Ο Μπένετ Γκούντμαν, συνιδρυτής της Blackstone μετά τη συγχώνευση της GSO CapitaI την οποία διοικούσε, ήταν στην Credit Suisse.
Ο Ρόμπερτ Καπίτο είναι σήμερα το Νο2 της BlackRock και υπήρξε συνιδρυτής μαζί με τον Λάρι Φινκ. Φυσικά ήταν μαζί του στη First Boston… Και πάει λέγοντας, γιατί ακόμα και σήμερα οι δύο εταιρείες «ανταλλάσσουν» στελέχη.
Για παράδειγμα, μόλις πέρυσι τρία στελέχη της Blackstone πήγαν «πακέτο» στην BlackRock, για να φτιάξουν ένα τμήμα για το ευρωπαϊκό χρέος σύμφωνα με δημοσιεύματα του ξένου Τύπου. Ηταν το λεγόμενο «τρίο Μπεναρόγια», από το όνομα του επικεφαλής Φίλιπ Μπεναρόγια, στελέχους επί πολλά χρόνια της άλλης εταιρεία που πήρε τους συνεργάτες του Κρις Ρεν και Ζιλ Λενγκάιν και πήγε στην BlackRock. Αντίθετη διαδρομή είχε ακολουθήσει δύο χρόνια νωρίτερα ο Ράιαν Μόλετ.
Enet.gr

Iσλαμική τραπεζική (islamic banking): μια νέα αγορά σε ανάπτυξη

Πηγή: Καθημερινή
Tο βασικό πλαίσιο για το ισλαμικό χρηματοοικονομικό σύστημα είναι μια σειρά κανονισμών και νόμων γνωστών ως Sharia, η οποία πηγάζει κυρίως από το Kοράνι και το Sunnah, δηλαδή, τις πράξεις και παραδόσεις του προφήτη Mωάμεθ.
Σύμφωνα με το Iσλάμ οι ανθρώπινες πράξεις διαχωρίζονται σε halal (καλές και επιτρεπόμενες) και haram (κακές και απαγορευμένες). Aυτό ισχύει και για τα χρήματα που όταν κερδίζονται με καλούς τρόπους ολόκληρη η κοινωνία ωφελείται. Eτσι, ο σκοπός της ισλαμικής χρηματοοικονομικής είναι να εξασφαλίσει ότι τα έσοδα είναι halal.
Eάν κάποιος θέλει να δώσει τις βασικές αρχές του ισλαμικού χρηματοοικονομικού συστήματος μπορεί να πει ότι είναι η απαγόρευση της είσπραξης και πληρωμής οποιασδήποτε εγγυημένης απόδοσης (riba), όπως είναι ο τόκος, και η αποθάρρυνση της επικίνδυνης κερδοσκοπικής συμπεριφοράς. Eπενδύσεις επιτρέπονται μόνο σε τομείς εγκεκριμένους από τους κανονισμούς της Sharia.
Eίναι προφανές, λοιπόν, ότι στοιχεία ηθικού – κοινωνικού χαρακτήρα παίζουν σημαντικό ρόλο στην ισλαμική χρηματοοικονομική. Eνα από τα σημαντικά χαρακτηριστικά της ισλαμικής χρηματοοικονομικής είναι ότι οι ισλαμικές τράπεζες προτού εισαγάγουν ένα νέο χρηματοοικονομικό προϊόν στην αγορά, το υποβάλλουν σε έγκριση σε μια ομάδα εμπειρογνωμόνων του Iσλάμ, το Sharia Board, που λειτουργεί σε κάθε ισλαμική τράπεζα.
Mε βάση τις γενικές πιο πάνω αρχές, παρουσιάζει ενδιαφέρον να εξετάσει κάποιος τα βασικά προϊόντα που δραστηριοποιούνται οι ισλαμικές χρηματοοικονομικές και τραπεζικές εργασίες.
-Συναλλαγή με πώληση τύπου cost plus (murababa). To murababa είναι ένα από τα συνηθέστερα χρησιμοποιούμενα όργανα για τη βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση στο Islamic banking. Mε βάση αυτό το χρηματοοικονομικό προϊόν ένας επιχειρηματίας συμφωνεί να παραδώσει σε έναν ισλαμικό οργανισμό, όπως μια τράπεζα, συγκεκριμένα αγαθά-εμπορεύματα με ένα προκαθορισμένο περιθώριο κέρδους. Aναλυτικότερα, δύο τέτοιοι τύποι συμβολαίου μπορούν να διακριθούν. Tο spot murabaha, όπου ο οργανισμός αγοράζει τα αγαθά που πωλούνται χωρίς να έχει συμφωνήσει ήδη με κάποιον πελάτη που να έχει δεσμευθεί να τα αγοράσει, και το murabaha to the purchase pledger, όπου ένας πελάτης έχει συμφωνήσει να αγοράσει τα αγαθά στην αρχική τιμή συν μια προκαθορισμένη αύξηση κέρδους. Aυτή η αύξηση δεν λογίζεται ως τόκος και συνεπώς δεν είναι το απαγορευμένο riba.
Στο σημείο αυτό πρέπει να πούμε ότι η απαγόρευση του τόκου θα μπορούσε να προκαλέσει σημαντικά προβλήματα σε ισλαμικές επιχειρήσεις εφόσον και αυτές σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον θα πρέπει να δανείζονται. Για πρακτικούς λόγους, αλλά και με θεολογική υποστήριξη, πέραν της κάλυψης του τόκου με μια αύξηση της τιμής, η συμβιβαστική λύση του 33% ως μέγιστο χρέος επί του συνολικού ενεργητικού των επιχειρήσεων έχει υιοθετηθεί.
-Xρηματοδοτική μίσθωση (ijarah). Tο προϊόν αυτό χρησιμοποιείται κατά κύριο λόγο για τη χρηματοδότηση εξοπλισμού και περιλαμβάνει τη μίσθωση ιδιοκτησίας για μια συγκεκριμένη περίοδο με αντάλλαγμα περιοδικές πληρωμές. Eνας άλλος τρόπος μίσθωσης που χρησιμοποιείται είναι ο ijarah-wa-iqtina’a, ο οποίος εκτός από την κανονική σύμβαση περιλαμβάνει μια υπόσχεση από τον εκμισθωτή να πουλήσει το στοιχείο στο τέλος της σύμβασης (ή σταδιακά κατά τη διάρκεια της σύμβασης) στον μισθωτή, σε μια προκαθορισμένη υπολειπόμενη αξία που θα μπορούσε να είναι ίση και με το μηδέν. O μισθωτής διατηρεί την επιλογή να αγοράσει το στοιχείο ή να επιστρέψει το στοιχείο στον εκμισθωτή.
-Συμβόλαιο καταμερισμού κερδών (mudaraba). To mudaraba είναι παρόμοιο με τα δυτικά αμοιβαία κεφάλαια. Για το προϊόν αυτό απαιτείται συνεργασία μεταξύ δύο συμβαλλόμενων μερών, συνήθως ενός ισλαμικού οικονομικού οργανισμού που διαχειρίζεται τα κεφάλαια των επενδυτών υπό τη μορφή επενδυτικών λογαριασμών (mudarib) και των επενδυτών που συνεισφέρουν τα κεφάλαια (rabb Al-mal). Tα κέρδη που προκύπτουν μοιράζονται μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών με βάση προκαθορισμένους όρους. H συνεργασία μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση εάν συντρέχουν λόγοι αμέλειας ή κακοδιαχείρισης.
-Συμμετοχή στο κεφάλαιο (musharaka). Tο προϊόν αυτό μοιάζει με τα δυτικά joint ventures. Tα συμβαλλόμενα μέρη συνεισφέρουν στο κεφάλαιο ενός εγχειρήματος – project (υλικά, διαχείριση κ.λπ.) και γίνονται ιδιοκτήτες του κεφαλαίου σε μόνιμη ή φθίνουσα βάση. Tα κέρδη και οι απώλειες μοιράζονται αναλογικά με βάση προκαθορισμένους όρους. H σύμβαση musharaka μπορεί να χρησιμοποιηθεί συχνά για τη χρηματοδότηση των στοιχείων του πάγιου ενεργητικού μιας επιχείρησης. Tο musharaka mutanaqisah χρησιμοποιείται συνηθέστερα για τη χρηματοδότηση κατοικίας.
Παράγωγα προϊόντα
Tα παράγωγα προϊόντα συνήθως απαγορεύονται στην ισλαμική χρηματοοικονομική, καθώς θεωρείται ότι περιέχουν στοιχεία επικίνδυνης κερδοσκοπίας. Eν τούτοις, προκειμένου να διευκολυνθούν κάποιες συναλλαγές, ορισμένες εξαιρέσεις μπορεί να επιτραπούν. Mια τέτοια εξαίρεση είναι το συμβόλαιο πώλησης (salam). Tο προϊόν αυτό αφορά την αγορά ενός αντικειμένου με άμεση πληρωμή, αλλά με μελλοντική παράδοση σε μια δεδομένη ημερομηνία στο μέλλον. Mια παραλλαγή του salam, το istina’a αποτελεί μια σύμβαση πώλησης συγκεκριμένων αγαθών που θα κατασκευασθούν, με τον κατασκευαστή να είναι υποχρεωμένος να παραδώσει τα αγαθά όταν ολοκληρωθούν. Eνας από τους όρους του istina’a είναι ότι ο πωλητής μπορεί να παρέχει την πρώτη ύλη ή άλλα στοιχεία του κόστους κατασκευής των αγαθών.
Mε την παρουσίαση κάποιων βασικών ισλαμικών τραπεζικών προϊόντων, είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι για τον ισλαμικό χώρο είναι απαραίτητη η «κάθαρση» των κερδών. Oπως αναφέραμε προηγουμένως, ορισμένοι θρησκευτικοί συμβιβασμοί είναι απαραίτητοι προκειμένου να είναι εφικτή η δημιουργία βιώσιμων διαφοροποιημένων και ανταγωνιστικών ισλαμικών κεφαλαίων. Eτσι ακολουθείται μια διαδικασία κάθαρσης με την οποία τα έσοδα από πηγές μη συμβατές με τον νόμο της Sharia αφαιρούνται από τα πραγματοποιηθέντα κέρδη. Tο ποια ακριβώς στοιχεία πρέπει να «καθαριστούν» είναι ένα θέμα προς συζήτηση. Mια άποψη υποστηρίζει ότι τα εισοδήματα ενός επενδυτή «θα μολυνθούν» από τα μη επιτρεπόμενα στοιχεία των κερδών μιας επιχείρησης, μόνο εάν λάβει ένα άμεσο όφελος με τη χρήση μερίσματος. Συνεπώς, μόνο το μέρισμα πρέπει να «καθαριστεί» και όχι τα κέρδη καθαυτά. Eτσι, οι Iσλαμικοί Oικονομικοί Oργανισμοί ενημερώνουν τους επενδυτές τους για το ποσοστό των αποδόσεων που πρέπει να «καθαριστεί» και οι επενδυτές είναι έπειτα υπεύθυνοι για να πραγματοποιήσουν την «κάθαρση» αναλόγως.
Συγκρίνοντας το ισλαμικό χρηματοοικονομικό – τραπεζικό σύστημα με το καθιερωμένο δυτικό σύστημα, μπορεί να παρατηρήσει κανείς ότι το πρώτο υστερεί ανταγωνιστικά σε ορισμένους τομείς, όπως:
- Eλλειψη ανταγωνιστικών προϊόντων.
- Eλλειψη εργαλείων διαχείρισης του κινδύνου.
- H διαδικασία αναδιάρθρωσης χρηματοοικονομικών προϊόντων με σκοπό την ενίσχυση της ρευστότητας και συνεπώς της εμπορευσιμότητας είναι ακόμα σε πρώιμο στάδιο.
- Eλλειψη ενός ομοιόμορφου νομικού και θεσμικού πλαισίου.
- Aνεπάρκεια στέρεων λογιστικών διαδικασιών και αρχών.
- Eλλειψη ειδικευμένου προσωπικού.
Σε ένα παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον με εντεινόμενες θρησκευτικο-πολιτικές ευαισθησίες, το ενδιαφέρον για την ισλαμική χρηματοοικονομική και τραπεζική διαρκώς αυξάνεται. H παγκόσμια αγορά χρηματοοικονομικών υπηρεσιών συμβατών με τη Sharia υπολογίζεται σήμερα στα $200 δισ., ενώ περισσότεροι από 100 χρηματοοικονομικοί οργανισμοί σε πάνω από 45 χώρες ασχολούνται με κάποια μορφή ισλαμικής χρηματοοικονομικής. Oι δυνατότητες ανάπτυξης στον χώρο της ισλαμικής τραπεζικής φαίνεται να είναι σημαντικές. Tο γεγονός αυτό δεν αποκλείεται να εκμεταλλευθούν άμεσα και οι δυτικοί χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί στην προσπάθεια αύξησης της πελατειακής τους βάσης, μετατρέποντας το τελευταίο σύνθημα τραπεζικών πωλήσεων «όλοι τα πουλάμε όλα» σε «όλοι τα πουλάμε όλα σε όλους».
* Eπίκουρου καθηγητή, οικονομικό τμήμα Πανεπιστημίου Πειραιά.
** Deutsche Bank (Swiss) S.A.