Το σπήλαιο που ρίχνει φως στο μύθο του Κάτω Κόσμου

Αρχαιολογικά ευρήματα μεγάλης αξίας προσέφερε η «Αλεπότρυπα»

Ο αρχαιοελληνικός μύθος για τον Κάτω Κόσμο του Άδη προέρχεται πιθανότατα από ένα σπήλαιο που βρίσκεται στον κόλπο του Διρού, στη Μάνη. Πρόκειται για το σπήλαιο «Αλεπότρυπα», το οποίο οι αρχαιολόγοι εξερευνούν τις τελευταίες δεκαετίες, φέρνοντας στο φως σημαντικά ευρήματα, ορισμένα από τα οποία χρονολογούνται μάλιστα 9.000 χρόνια πριν, δηλαδή λίγο μετά την παλαιολιθική εποχή.

Επιπλέον, όπως ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι, το σπήλαιο χρησιμοποιούνταν σαν νεκροταφείο όπου λάμβαναν χώρα νεκρικές τελετές. Η διαπίστωση αυτή, οδήγησε τους επιστήμονες στο συμπέρασμα ότι πιθανότατα ενέπνευσε τους μύθους για τον κόσμο του Άδη.

Στο σπήλαιο, που ανακαλύφθηκε κατά λάθος τη δεκαετία του ’50, ζούσαν εκατοντάδες άνθρωπο μέχρι αυτό να καταρρεύσει πριν από 5.000 χρόνια. Έτσι, καθίσταται ένας από τους αρχαιότερους προϊστορικούς οικισμούς της Ευρώπης.

Το μήκος του φτάνει τα 1.000 μέτρα και βρίσκεται περίπου 20 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας. Στο κέντρο του δεσπόζει μια τεράστια αίθουσα, η έρευνα της οποίας ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί. Διαθέτει ευρύχωρες αίθουσες και πολυδαίδαλους διαδρόμους. Στο βάθος της μεγαλύτερης αίθουσας, μάλιστα, βρίσκεται λίμνη με καθαρό πόσιμο νερό.





Ο Γιώργος Παπαθανασόπουλος, προκρίνει τη θεωρία ότι οι άνθρωποι της Νεολιθικής εποχής πίστευαν ότι εκεί ήταν η είσοδος για τον κάτω κόσμο. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα κεραμικά δεν προέρχονται από την περιοχή της σπηλιάς αλλά ήρθαν από αλλού. Όπως υποστηρίζει, το σπήλαιο ήταν ένας χώρος προσκυνήματος όπου θάβονταν σημαντικοί άνθρωποι. Σε αυτό πραγματοποιούνταν τελετές που περιελάμβαναν την καύση μεγάλων ποσοτήτων κοπριάς.

«Οι ταφές και οι τελετουργίες έδιναν στο σπήλαιο μια αίσθηση του κάτω κόσμου. Είναι σαν τον Άδη, μαζί με το ποτάμι της Στυγός», σημειώνει ο Μάικλ Γκάλατι, συνεργάτης του Γιώργου Παπαθανασόπουλου. «Η “Αλεπότρυπα” υπήρχε πριν την Εποχή του Χαλκού, έτσι μπορούσαμε -κατά ένα τρόπο- να δούμε την αυγή της εποχής που οδήγησε στην εποχή των ηρώων της Ελλάδας», σημειώνει.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ακόμη, το γεγονός ότι οι ανασκαφές δεν έχουν ολοκληρωθεί. «Θα μπορούσαμε κάλλιστα να έχουμε ανθρώπους του Νεάντερταλ εκεί κάτω. Απλά, δεν έχουμε σκάψει αρκετά βαθιά ώστε να μάθουμε» λέει ο Μάικλ Γκάλατι.

Μάλιστα, η παραπάνω θεωρία ενισχύεται από την ύπαρξη τεχνουργημάτων Νεάντερταλ που υπάρχουν σε σπηλιές στο διπλανό κόλπο. «Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι δεν θα υπάρχουν τέτοιες ενδείξεις και στην Αλεπότρυπα», τονίζει.

www.newsbeast.gr

Εντοπίστηκε πλοίο που είχε παγιδευτεί στους πάγους πριν 157 χρόνια

Καναδοί επιστήμονες εντόπισαν, μετά από 157 χρόνια, το φημισμένο βρετανικό διασωστικό πλοίο Investigator το οποίο είχε χαθεί στην Αρκτική ενώ επιχειρούσε να βρει τα ίχνη μιας προηγούμενης εξερευνητικής αποστολής.
Αρχαιολόγοι εντόπισαν το καλοδιατηρημένο κουφάρι του πλοίου σε βάθος μόλις 11 μέτρων στο Μέρσι Μπέι του Μπανκς Άιλαντ. Χρησιμοποιώντας ηχοβολιστικές συσκευές μέσα σε διάστημα 15 λεπτών βρήκαν το σκαρί αλλά και τις σορούς τριών ναυτικών.
Το Investigator αναζητούσε τα δυο θρυλικά πλοία του Βρετανού πλοιάρχου Τζον Φράνκλιν, τα «Τρόμος» και «Έρεβος», τα οποία είχαν αποπλεύσει το 1845 με σκοπό να εντοπίσουν το μυθικό Βορειοδυτικό Πέρασμα αλλά δεν επέστρεψαν ποτέ στη βάση τους. Ο εντοπισμός του θαλάσσιου περάσματος που θα ένωνε τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό δια μέσου των πάγων της Αρκτικής είχε γίνει έμμονη ιδέα στον Φράνκλιν.
Έως και πρόσφατα, μέχρι να συμβούν οι κλιματολογικές αλλαγές, το πέρασμα δεν ήταν πλωτό όμως ακόμη και σήμερα ανοίγει σπανίως.
Τα πλοία Έρεβος και Τρόμος δεν βρέθηκαν ποτέ. Υπάρχουν ωστόσο ενδείξεις ότι ο Φράνκλιν προσπάθησε να οδηγήσει όσους από τους 130 άνδρες του επέζησαν και να περάσουν τους πάγους πεζοί. Ο θρύλος μάλιστα λέει ότι κάποιοι ναυτικοί για να επιβιώσουν κατέφυγαν στον καννιβαλισμό, τρώγοντας τους νεκρούς συντρόφους τους.
Ο καπετάνιος του Investigator, Ρόμπερτ Μακλιούρ, και οι περισσότεροι από τους 60 άνδρες του πληρώματος σώθηκαν όταν το πλοίο παγιδεύτηκε στους πάγους, το 1853. Χρειάστηκε όμως να περιμένουν επί τρία χρόνια μέχρι να τους εντοπίσουν και να τους σώσουν.