Σπύρος Γιαννιώτης: Κολυμβητής από... χρυσάφι

Από τα δάκρυα στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου στον θρίαμβο του Παγκοσμίου

 

 

 

 

Το δάκρυ του Σπύρου Γιαννιώτη μετά την κούρσα των 10 χλμ. κολύμβησης σε ανοιχτή θάλασσα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου συγκλόνισε την Ελλάδα. Ο γεννημένος στο Λίβερπουλ αθλητής (το 1980), έπειτα από μια σπουδαία πορεία στις πισίνες και στη θάλασσα, επιθυμούσε το πρώτο του ολυμπιακό μετάλλιο. Η κατάκτηση του παγκόσμιου τίτλου στη Σανγκάη και οι υψηλές προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί για το «πιο σίγουρο ελληνικό μετάλλιο» στο Λονδίνο, προκάλεσαν ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση στον Γιαννιώτη, ο οποίος λίγα λεπτά μετά τον τερματισμό και την κατάκτηση της (καθ' όλα) τιμητικής τέταρτης θέσης, λύγισε μπροστά στις κάμερες. Με το κεφάλι σκυμμένο και δάκρυα στα μάτια, ο Γιαννιώτης δήλωσε ότι «πολλοί πίστεψαν σε εμένα αλλά εγώ τους απογοήτευσα».

Αρκετοί πίστεψαν ότι το Λονδίνο θα αποτελούσε την αρχή μιας καθοδικής πορείας για τον κερκυραίο κολυμβητή, ο οποίος όμως δεν φαινόταν διατεθειμένος να τα παρατήσει. Αλλωστε, παρά την απογοήτευση που ένιωσε για την απώλεια του μεταλλίου στο Λονδίνο, είχε πει στον επίλογό του: «Δεν θα τα παρατήσω. Θα συνεχίσω να κολυμπάω, γιατί το αγαπάω και με αγαπάει. Ο Θεός μου έδωσε ένα χάρισμα και θα το συνεχίσω μέχρι εκεί που μπορώ»...

Εναν χρόνο αργότερα, ο κορυφαίος έλληνας κολυμβητής όλων των εποχών, απέδειξε ότι ακόμη διαθέτει τα ψυχικά αποθέματα και τις δυνάμεις για να επιστρέψει στην κορυφή του κόσμου. Το ταλέντο του άλλωστε ποτέ δεν τέθηκε υπό αμφισβήτηση. Ο 33χρονος Γιαννιώτης έπειτα από μια «τρελή κούρσα», όπως τη χαρακτήρισε, τερμάτισε πρώτος στα 10 χλμ. ανοιχτής θάλασσας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου στη Βαρκελώνη και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο.

Ο ολυμπιονίκης του Λονδίνου και νικητής προ ημερών στα 5 χλμ., Τυνήσιος Ουσάμα Μελούλι, όπως και το καλοκαίρι του 2012, πήρε προβάδισμα από την αρχή προσπαθώντας να ανεβάσει τον ρυθμό. Ο έμπειρος Γιαννιώτης μαζί με τον γερμανό συναθλητή και παρόντα σε όλες τις μεγάλες διοργανώσεις Τόμας Λουρτζ (κατέκτησε το αργυρό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς) δεν παρασύρθηκαν από τον ρυθμό του Μελούλι. Είναι ενδεικτικό ότι στα 2,5 χλμ. ο έλληνας υπεραθλητής ήταν 46ος, περίπου 20 δευτερόλεπτα πίσω από τον τυνήσιο πρωταθλητή, που όμως σταδιακά έχανε δυνάμεις.

Στα μισά του αγώνα ο Γιαννιώτης βρισκόταν στην 23η θέση (εννέα δευτερόλεπτα πίσω), ενώ μετά τα 7 χλμ. άρχισε την αντεπίθεσή του αναπτύσσοντας μεγάλη ταχύτητα. Στα 8 χλμ. ξεπέρασε τον Μελούλι και έκτοτε δεν έχασε την πρωτοπορία, τερματίζοντας εν τέλει σε χρόνο 1.49.11.8. Ακολούθησε ο Λουρτζ με 1.49.14.5, ενώ ο Μελούλι κατέλαβε την τρίτη θέση με 1.49.19.2.

«Είναι απίστευτο αλλά αληθινό» δήλωσε μετά το τέλος του αγώνα ο Γιαννιώτης, ο οποίος συμπλήρωσε: «Ηταν μια πολύ καλή μέρα για εμένα. Ηταν μια τρελή κούρσα, ιδιαίτερα στα τελευταία 2,5 χιλιόμετρα. Πήγα με μυαλό και ψυχή, συναισθανόμενος αυτό που είχα χάσει πέρυσι στους Ολυμπιακούς. Αφιερώνω την επιτυχία μου αυτή στον προπονητή μου (σ.σ.: Νίκο Γέμελο), που είναι πάντα κοντά μου, στους γονείς μου και φυσικά σε όλους τους Ελληνες. Αυτό που ήθελα να τους αφιερώσω πέρυσι, το κάνω έναν χρόνο μετά».

Ο κορυφαίος αθλητής για το 2011 και το 2012 και σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου κατά την τελετή λήξης, έφτασε συνολικά τα πέντε μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα μετά τις επιτυχίες της Σανγκάης το 2011 (χρυσό στα 10 χλμ. και αργυρό στα 5 χλμ.), της Ρώμης το 2009 (αργυρό στα 5 χλμ.) και της Μελβούρνης το 2007 (χάλκινο στα 5 χλμ.).

Δημοσιεύτηκε στο HeliosPlus στις 22 Ιουλίου 2013

Ξέσπασε με δάκρυα ο Γιαννιώτης

Μία τέταρτη θέση σε Ολυμπιακούς Αγώνες δεν είναι μικρό κατόρθωμα για Ελληνα αθλητή, όμως για τον Σπύρο Γιαννιώτη δεν ήταν αρκετή.
 Απογοητευμένος, ο πρωταθλητής κόσμου έβαλε τα κλάμματα στη μικτή ζώνη, και συγκλόνισε ζητώντας συγγνώμη από όσους απογοήτευσε, χωρίς να ψάξει για δικαιολογίες.
 «Τόσο κοντά, μα τόσο μακριά...», μονολόγησε κάποια στιγμή. «Αυτός είναι ο αθλητισμός», έλεγε και ξανάλεγε, σαν να προσπαθούσε περισσότερο να πείσει τον εαυτό του, παρά οποιονδήποτε άλλον.
 «Πολλοί πίστεψαν σε μένα κι εγώ τους απογοήτευσα, εντός εισαγωγικών, γιατί αυτό που είχα να δώσω το έδωσα», τόνισε ο Γιαννιώτης, λίγο μετά τα 10χλμ. κολύμβησης σε ανοιχτή θάλασσα. «Τα συναισθήματά μου είναι ίδια με εκείνα του Πεκίνου (σ.σ. όπου ήταν 16ος).
 Ισως είναι λίγο αλαζονικό αυτό που λέω, αλλά όνειρό μου είναι το μετάλλιο. Δεν θέλω να μειώσω όποιον είναι πέμπτος ή έκτος, αλλά όλος ο κόσμος θέλει το βάθρο. Ηθελα να έχω κάτι να κρεμάσω εδώ», συνέχισε ο 32χρονος Κερκυραίος, δείχνοντας το στήθος του, όπου κρεμόταν μόνο η διαπίστευσή του.
 Ο Γιαννιώτης δεν έψαξε για δικαιολογίες, ούτε στη θερμοκρασία του νερού (σήμερα είχε ανέβει λίγο, στους 21-21.5 βαθμούς Κελσίου), ούτε στην περίεργη κούρσα που έγινε, ελέω του Ουσάμα Μελούλι, που κατάφερε τελικά να αναδειχθεί χρυσός Ολυμπιονίκης. «Είχα ένα σφίξιμο στα χέρια, αλλά αυτά είναι μέρος του αγώνα. Ημουν πολύ προσεκτικός στην κούρσα, την είχα μελετήσει και δεν είχα κάποιο πρόβλημα. Ο Μελούλι ήταν πολύ γρήγορος στο τέλος, ομολογώ ότι δεν τον περίμενα τόσο πολύ.
 Όταν άρχισε να ανοίγει το ρυθμό και «σπάσαμε» από τους υπόλοιπους, ήταν πολύ γρήγορος και με έπιασε λίγο απροετοίμαστο. Πιστεύω ότι κατά ένα μέρος εκεί οφείλεται η τέταρτη θέση», εξήγησε αναφερόμενος στο άνοιγμα της κούρσας, περίπου δύο χιλιόμετρα πριν τη λήξη, όπου ξέφυγαν ο Μελούλι, ο Γερμανός Τόμας Λουρτς που τερμάτισε δεύτερος και ο Καναδός Ρίτσαρντ Βαϊνμπέργκερ που πήρε το χάλκινο μετάλλιο. «Στον πέμπτο γύρο (σ.σ. από τους έξι) είχα αρχίσει να κουράζομαι πάρα πολύ, για περίπου 20 λεπτά ήμουν οριακά, αλλά κράτησα.
 Ηξερα ότι τα πάντα κρίνονται στην τελική ευθεία, όπως κι έγινε. Όταν ο Λουρτς και ο Βαϊνμπέργκερ άνοιξαν, το σώμα μου δεν μπόρεσε να ακολουθήσει», συμπλήρωσε ο Γιαννιώτης και κατέληξε: 

«Δικαιολογίες δεν υπάρχουν. Εδωσα το 100%, ήμουν στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, είχα κάνει τέλεια προετοιμασία, αλλά αυτός είναι ο μαραθώνιος. Επειδή κέρδισα πέρυσι στα Σανγκάη πίστευα ότι μπορώ να το επαναλάβω κι εδώ, να πάρω ένα μετάλλιο». Παρά την ανείπωτη πίκρα του, ο Ελληνας παγκόσμιος πρωταθλητής δεν φαίνεται διατεθειμένος να το βάλει κάτω κι αυτό ήταν το τελευταίο μήνυμα που θέλησε να περάσει. «Θα συνεχίσω να κολυμπάω, γιατί το αγαπάω και μ΄αγαπάει κι αυτό. Ο Θεός μου έδωσε ένα χάρισμα και θα το συνεχίσω μέχρι εκεί που μπορώ, δεν ξέρω πότε».