New York Times για Ελλάδα: Αγρότες μόνο στα χαρτιά

Τα προνόμια των αγροτών είναι εδώ και καιρό «καυτό θέμα» στην Ελλάδα. Οι δανειστές, έχουν πιέσει τις προηγούμενες κυβερνήσεις να περιορίσουν τις παροχές στους αγρότες. Αλλά καμία κυβέρνηση δεν είχε το κουράγιο να το κάνει, εν μέρει γιατί οι αγρότες είναι σεβαστοί σε αυτή τη χώρα αλλά και εξαιτίας της προθυμίας που έχουν δείξει να κλείσουν δρόμους με τα τρακτέρ τους.
Αυτά γράφουν οι New York Times ανοίγοντας το «φάκελο» για τη φορολογία για αυτό το κομμάτι του πληθυσμού, κάνοντας όμως ιδιαίτερη αναφορά σε εκείνους που είναι αγρότες μόνο στα... χαρτιά. «Εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων, που έχουν άλλα επαγγέλματα και μπορούν να καλλιεργούν μικρό μέρος της γης τους, ισχυρίζονται ότι είναι αγρότες προκειμένου να επωφελούνται από τις φοροαπαλλαγές και τις επιχορηγήσεις για τον κλάδο. Δικηγόροι και γιατροί για παράδειγμα καλλιεργούν ελιές στη βόρεια Ελλάδα, παρότι το κλίμα είναι ακατάλληλο και μετά παίρνουν κρατικές αποζημιώσεις για κατεστραμμένες σοδειές», αναφέρει χαρακτηριστικά η αμερικανική εφημερίδα.
Ακόμη και στον απόηχο των δύσκολων διαπραγματεύσεων του Αλέξη Τσίπρα για το νέο πρόγραμμα, το καλοκαίρι, όταν οι δανειστές απαίτησαν την επίδειξη καλής θέλησης και πίεσαν το κοινοβούλιο να υιοθετήσει μία σειρά μέτρων, ανάμεσά τους η αύξηση της φορολογίας και οι περικοπές συντάξεων για πολλούς, η αύξηση στη φορολογία των αγροτών... εξαφανίστηκε ήσυχα, παίρνοντας αναβολή για αργότερα, σημειώνουν οι New York Times.
Αλλά, λίγοι ειδικοί πιστεύουν ότι ο κ. Τσίπρας μπορεί για πολύ ακόμη να αναβάλει τη δράση. Οι δανειστές υπολογίζουν ότι το κράτος θα συγκεντρώσει επιπλέον 2,24 δισ. δολάρια αυξάνοντας τους φόρους και περιορίζοντας τα προνόμια των αγροτών, συνεχίζει το δημοσίευμα.
Ο Χρήστος Γκόντιας, επικεφαλής της Πανελλήνιας Συντονιστικής Επιτροπής Αγροτών και Κτηνοτρόφων, τονίζει ότι οι δανειστές θα πρέπει να βάλουν στο στόχαστρο αυτούς που είναι αγρότες μόνο στα... χαρτιά. Το «ξερίζωμά» τους θα αποφέρει τα περισσότερα από τα χρήματα που απαιτούν οι Ευρωπαίοι, τονίζει. Αυτή τη στιγμή, όσοι βγάζουν το 35% του εισοδήματός τους από τη γη, θεωρούνται αγρότες. Σε συζητήσεις, κυβερνητικοί αξιωματούχοι εξετάζουν το ενδεχόμενο να ανεβάσουν αυτό το ποσοστό στο 50%. Ο Γκοντιάς δηλώνει πως ο ίδιος θα το ανέβαζε στο 70%.
Αυτό, εξηγεί μιλώντας στους New York Times, θα μείωνε τον αριθμό όσων μπορούν να έχουν τα αγροτικά προνόμια σε 150.000, από 900.000, επιτρέποντας στο κράτος να συγκεντρώσει περισσότερα από 1,65 δισ. δολάρια. Η πρότασή του έχει προκαλέσει αντιδράσεις σε άλλες αγροτικές ενώσεις, αλλά εκείνος απαντά ότι «η παλιά φρουρά είναι ο λόγος που βρισκόμαστε σε αυτή την κρίση».

www.newmoney.gr/

Finacial Times: «Τρίτο δρόμο» για το χρέος «βλέπει» το ΔΝΤ

Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συζητά αλλαγή στους κανόνες του για τον δανεισμό χωρών που αντιμετωπίζουν προβλήματα, με την οποία θα προβλέπεται η επιμήκυνση της διάρκειας των ομολόγων της χώρας που κατέχουν ιδιώτες ως προϋπόθεση για την παροχή βοήθειας, αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Financial Times.

Οι δυνατότητες που έχει σήμερα το Ταμείο περιορίζονται είτε σε ένα πρόγραμμα διάσωσης μίας χώρας που αντιμετωπίζουν προβλήματα ή σε μία προκαταβολική αναδιάρθρωση του χρέους της, ανάλογα με το αν το ΔΝΤ θεωρεί ότι το χρέος είναι βιώσιμο ή όχι. Η υπό συζήτηση πρόταση προσφέρει έναν τρίτο τρόπο, δίνοντας τη δυνατότητα στους πιστωτές να συμφωνούν σε μία επιμήκυνση (reprofiling) των υφιστάμενων ομολόγων τους. Οι λήξεις τους θα επεκτείνονται χρονικά για να καλύπτουν τη διάρκεια του προγράμματος του ΔΝΤ, χωρίς καμία αλλαγή όσον αφορά το κουπόνι (τοκομερίδιο) ή το κεφάλαιο των τίτλων.

Η πρόταση αυτή συζητείται, καθώς το Ταμείο επιδιώκει να αντλήσει τα διδάγματα από την προσέγγισή του όσον αφορά στην αναδιάρθρωση του χρέους στην περίπτωση της δύσκολης διάσωσης της Ελλάδας το 2010.

Το Ταμείο διαβουλεύεται με τις αγορές, για να διασφαλίσει ότι η όποια αλλαγή δεν θα οδηγήσει στην αποφυγή του κρατικού χρέους από τους επενδυτές και δεν θα αυξήσει το κόστος δανεισμού. Οι διαβουλεύσεις αυτές είναι πιθανόν να συνεχισθούν για το υπόλοιπο του έτους. Σύμφωνα με πρόσωπα που μετείχαν στη συζήτηση, η μελέτη έγινε ευμενώς αποδεκτή από το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Ταμείου -που εκπροσωπεί τις χώρες μέλη- αλλά υπήρξε σημαντική συζήτηση σχετικά με την ανάγκη να διατηρηθεί μία «συστημική εξαίρεση» που θα επιτρέπει στο ΔΝΤ να παρακάμπτει την ανάλυση βιωσιμότητας του χρέους, εάν υπάρχουν φόβοι ότι η μη χορήγηση δανείου θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία συστημική κρίση, όπως στην περίπτωση της Ευρωζώνης.

http://topontiki.gr/

Ισραηλινό δημοσίευμα: “Γιατί η Ελλάδα είναι η πιο αντισημιτική χώρα στην Ευρώπη;”

 

Όταν η Anti-Defamation League - ADL δημοσίευσε την παγκόσμια έρευνα του αντισημιτισμού την περασμένη εβδομάδα, η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, έλαβε τον ατιμωτικό τίτλο της πιο αντισημιτικής χώρας στην Ευρώπη, γράφει η ισραηλινή Haaretz σε άρθρο της, το οποίο φιλοξενούμε, σχεδόν, ανέπαφο:

Με 69 τοις εκατό των Ελλήνων να ενστερνίζονται αντισημιτικές απόψεις, σύμφωνα με την έρευνα, η Ελλάδα ήταν στο ίδιο επίπεδο με τη Σαουδική Αραβία, την πιο αντισημιτική και από το Ιράν (56%) και διπλάσια ποσοστά από τη δεύτερη πιο αντισημιτική χώρα της Ευρώπης, τη Γαλλία (37%).

Η δημοσκόπηση δείχνει ότι ο αντισημιτισμός τρέχει αχαλίνωτος στην Ελλάδα. Μεγάλο μέρος της ευθύνης πηγαίνει στο νεοναζιστικό κόμμα Χρυσή Αυγή, το οποίο έχει βρει γόνιμο έδαφος για την ακροδεξιά ιδεολογία, στα ερείπια της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα.

Στις εκλογές της αυτοδιοίκησης στις 18 Μαΐου, συγκεκριμένα για την ανάδειξη του Δημάρχου Αθηναίων, 16% των ψήφων έλαβε ο Ηλίας Κασιδιάρης από τη Χρυσή Αυγή, υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων, ένας άνθρωπος που έγινε γνωστός από το ξυλοδαρμό μιας γυναίκας πολιτικού αντιπάλου κατά τη διάρκεια μιας τηλεοπτικής συνέντευξης και με ένα μεγάλο τατουάζ με τη σβάστικα στον ώμο του.

Όμως, τόσο η ADL όσο και η μικρή εβραϊκή κοινότητα δίνουν προσοχή στο γεγονός ότι η πραγματικότητα είναι πιο σύνθετη από ό, τι  δείχνουν οι αριθμοί της δημοσκόπησης.

Υπάρχει ο κίνδυνος  του μεροληπτικού εντυπωσιασμού με το ψυχολογικό αντίκτυπο που δημιουργείται από τη δημοσκόπηση, θα τονίσει ο Michael Salberg, διευθυντής διεθνών υποθέσεων της ADL, όπως δήλωσε στο Εβραϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων- JTA.

«Πρέπει να δούμε με σκληρή ματιά τα στοιχεία και να εξετάσουμε ποιες είναι οι δυνάμεις του παιχνιδιού».

Από την άλλη πλευρά, οι Εβραίοι ηγέτες στην Ελλάδα, φροντίζουν να επισημάνουν ότι παρά τη διαδεδομένη μισαλλοδοξία, στην Ελλάδα δεν έχουν  παρουσιασθεί φαινόμενα αντι-εβραϊκής βίας, όπως έχουν καταγραφεί σε ορισμένες άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία.

«Παρά του ότι η δημοσκόπηση δείχνει υψηλά επίπεδα του αντισημιτισμού, πρέπει να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, δεν είχαμε καμία αντισημιτική βία εναντίον ανθρώπων ή εβραϊκών ιδρυμάτων», δήλωσε ο Βίκτορ Ελιέζερ, γενικός γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου των Εβραϊκών Κοινοτήτων στην Ελλάδα.

«Αυτή δεν είναι μια δημοσκόπηση, σχετικά με τη βία, αλλά μάλλον μια έρευνα σχετική με τα στερεότυπα (τάσεις), και ναι, υπάρχουν πολλά στερεότυπα, ανάμεσα στον ελληνικό λαό», είπε.

Από τους 579 Έλληνες που ρωτήθηκαν, το 85% είπαν ότι οι Εβραίοι έχουν πολύ μεγάλη δύναμη στον κόσμο των επιχειρήσεων, το 82% είπαν ότι οι Εβραίοι έχουν πολύ μεγάλη δύναμη στις χρηματοπιστωτικές αγορές και το 74% είπαν ότι οι Εβραίοι έχουν πολύ μεγάλη επιρροή στις παγκόσμιες υποθέσεις. Το περιθώριο του λάθους για την Ελλάδα ήταν στο συν ή πλην 4,4%.

Στην Ελλάδα οι αντισημιτικές απόψεις δημοσιεύονται συχνά, ιδίως με την έννοια ότι οι Εβραίοι ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία και την πολιτική.

Το 2012, όταν ο Κασιδιάρης της Χρυσής Αυγής, διάβασε στο Κοινοβούλιο την αντισημιτική πλαστογραφία «Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών», η ανάγνωση δεν καταδικάστηκε από τους άλλους βουλευτές που ήταν παρόντες.

Ούτε υπήρξε δημόσια καταδίκη, όταν η Χρυσή Αυγή, χαρακτήρισε την πρόσφατη επίσκεψη του εκτελεστικού διευθυντή της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής, David Harris, ως ένα ταξίδι για την περαιτέρω «εβραϊκή επιρροή στα ελληνικά πολιτικά ζητήματα ώστε να διαφυλαχθούν τα συμφέροντα των διεθνών τοκογλύφων».

Η Χρυσή Αυγή δεν ήταν η μόνη που εξέφρασε τέτοια συναισθήματα.

Νωρίτερα αυτό το έτος, ο υποψήφιος του αριστερού ΣΥΡΙΖΑ για περιφερειάρχης, κατηγόρησε τον Έλληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά ως επικεφαλής μιας εβραϊκής συνωμοσίας  και ότι «Οργανώνει μια νέα Χάνουκα κατά των Ελλήνων». Ο ΣΥΡΙΖΑ απέσυρε τον υποψήφιο Θεόδωρο Καρυπίδη.

Στο επίκεντρο της θεωρίας του Καρυπίδη, ήταν η κίνηση πέρσι από τον Σαμαρά να κλείσει τη φερόμενη ως διεφθαρμένη ΕΡΤ και να την αντικαταστήσει με τη Νέα Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση, που είναι γνωστή με το ελληνικό ακρωνύμιο ΝΕΡΙΤ. Σύμφωνα τον Καρυπίδη η ΝΕΡΙΤ προέρχεται από την εβραϊκή λέξη το κερί-  ‘ΝΕΡ’ που συνδέεται με την εβραϊκή γιορτή Χάνουκα- Hanukkah.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν κάποια σημάδια βελτίωσης.

Ο Σαμαράς και η κυβέρνησή του κινήθηκαν στην καταδίκη των αντισημιτικών εκφράσεων που ξεκίνησε μια καταστολή της Χρυσής Αυγής, φυλακίζοντας πολλούς από τους ηγέτες της. Η Κυβέρνηση έχει επίσης λάβει μέτρα κατά της άρνησης του Ολοκαυτώματος και υλοποιεί προγράμματα εκπαίδευσης στο σχολείο από κοινού με την εβραϊκή κοινότητα.

«Από τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης, αυτό που είναι σαφές είναι ότι η τάση αυτή είναι πολύ διαδεδομένη στην ελληνική κοινωνία», είπε ο Ελιέζερ.

«Πως μπορούμε να την καταπολεμήσουμε αυτή την τάση; Μόνο μέσα από την εκπαίδευση».

Ο Michael Salberg της ADL ελπίζει ότι τα αποτελέσματα της δημοσκόπησης θα παρακινήσουν και άλλους να δράσουν, επίσης.

‘Ίσως’, είπε, ‘αυτοί οι πολύ απογοητευτικοί αριθμοί να εγείρουν ερωτήματα στο πλαίσιο της κοινωνίας των πολιτών μεταξύ των θρησκευτικών και πολιτικών ηγετών, οι οποίοι δεν διατηρούν τις απόψεις τους».

--

Haaretz

The Hellenic Information Team

© Βαλκανικό Περισκόπιο -Γιῶργος  Ἐχέδωρος

http://infognomonpolitics.blogspot.gr/

Παλι τα ιδια με τη BILD . . . .

Καλημέρα, το σημερινό μας θέμα: οι Έλληνες είναι πλουσιότεροι ! Έχουν περισσότερες συνταξιοδότησεις και πληρώνουν λιγότερους φόρους και ακόμη θέλουν τη βοήθειά μας. 
(μάλλον θα θέλουν τα βρισίδια τους όπως προχτές ! )

η απάντησή μας -------------> 

 

Βόμβα από το ΔΝΤ: Ήξεραν ότι μας οδηγούσαν για..."εκτέλεση" το 2010

Η WSJ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΟΝ Α.ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

 

Mετά την ομολογία-σοκ του Άδωνι Γεωργιάδη ότι γνώριζε "την καταστροφή που θα έφερνε το Μνημόνιο" αλλά έλεγε "κατά συνθήκη ψέμματα" για να καθησυχάσει τον ελληνικό λαό έρχεται απόρρητο έγγραφο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που επιβεβαιώνει ότι ο Γιώργος Παπανδρέου αρνήθηκε «κούρεμα» του ελληνικού χρέους και το αποκαλύπτει με δημοσίευμα της η Wall Street Journal.

 

Άρα ήταν ένα έγκλημα εν γνώσει της εγχώριας πολιτικής ελίτ, και των ξένων πατρώνων τους. Ο ΓΑΠ ήταν απλώς ένα ενεργούμενο. Οι υπόλοιποι απλά συνέχισαν το έργο του χωρίς ...φόβο και πάθος.

 

Σύμφωνα με την WSJ, το ΔΝΤ δεσμεύτηκε το 2010 να προσφέρει διάσωση στην Αθήνα, παρά τις αντιρρήσεις για το αν θα μπορούσε να λειτουργήσει το σχέδιο. Κάποιοι από το προσωπικό του ΔΝΤ και σχεδόν το ένα τρίτο των εκτελεστικών διευθυντών του διοικητικού συμβουλίου έθεσε σοβαρές αντιρρήσεις για το σχεδιασμό της διάσωσης. Υπήρξαν μάλιστα, αρκετές διαμαρτυρίες ότι οι προβλέψεις ανάπτυξης δεν ήταν ρεαλιστικές. Αρκετοί μέσα από το ΔΝΤ τόνισαν ότι η αναδιάρθρωση του χρέους ήταν πιθανόν απαραίτητη για να εξασφαλιστεί η επιτυχία, ενώ ορισμένοι επεσήμαναν πως το πρόγραμμα απαιτούσε παρά πολλά από τους Έλληνες χωρίς να ζητάει κάτι από τους πιστωτές της.

 

Ωστόσο, στο τέλος επικράτησε ο φόβος των μεγαλομετόχων του ΔΝΤ από τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Γαλλία και άλλες ισχυρές ευρωπαϊκές δυνάμεις, οι οποιοι υποστήριζαν ότι μια αναδιάρθρωση του χρέους θα έβλαπτε τις τράπεζές τους και θα επέκτεινε την κρίση.

 

«Το ελληνικό σχέδιο διάσωσης δεν ήταν ένα πρόγραμμα για την Ελλάδα , αλλά και για την ίδια τη ζώνη του ευρώ", αποκάλυψε ένας από τους συμμετέχοντες κατά τη συνεδρίαση του 2010.

 

Το Νομισματικό Ταμείο είχε πει ότι, ενώ υπήρχαν σαφώς κάποιες αξιοσημείωτες επιτυχίες, «υπήρχαν επίσης σημαντικές αποτυχίες".

 

Αργεντινή, Βραζιλία, Ινδία, Ρωσία και Ελβετία επεσήμαναν ότι λείπει κάτι από το πρόγραμμα: θα έπρεπε να περιέχει, όπως είπαν, αναδιάρθρωση χρέους και με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα (PSI). Μάλιστα, η Αργεντινή άσκησε ιδιαίτερη κριτική λέγοντας ότι επαναλαμβάνονται τα λάθη που συνέβησαν στη χώρα της το 2001.

 

Το ΔΝΤ ανέφερε τότε «ότι η αναδιάρθρωση χρέους αποκλείστηκε από τις ίδιες τις ελληνικές αρχές».

 

Πρόσθεσε, ότι υπήρχαν συζητήσεις για PSI στο πρότυπο της πρωτοβουλίας της Βιένης αλλά αυτό δεν ήταν δυνατό γιατί τα ελληνικά ομόλογα ήταν μοιρασμένα μεταξύ αγνώστου αριθμού κατόχων, ενώ το 90% εξ αυτών δεν είχε ρήτρα συλλογικής ευθύνης.

 

Μάλιστα Γερμανία, Γαλλία και Ολλανδία, μετέφεραν τη δέσμευση των τραπεζών τους να στηρίξουν την Ελλάδα διατηρώντας την έκθεσή τους στα ελληνικά ομόλογα.

 

Αργεντινή, Αυστραλία, Καναδάς, Βραζιλία και Ρωσία κατέγραψαν κινδύνους στο πρόγραμμα λόγω της ανάγκης για διψήφια μείωση του ελλείμματος ενώ κάποιοι συνέκριναν την κατάσταση στην Ελλάδα με αυτή της Αργεντινής πριν από την κρίση του 2001.

 

Το έγγραφο αυτό ήρθε να "κουμπώσει" απόλυτα με τις χθεσινές δηλώσεις του Α.Γεωργιάδη. Ο υπουργός Υγείας, καλεσμένος σε εκπομπή του ΑΝΤ1, παραδέχθηκε ότι όταν ξεκίνησε το θέμα με το Μνημόνιο, εμφανιζόταν αισιόδοξος και καθησυχαστικός, ενώ γνώριζε ότι τα Μνημόνια ήταν καταστροφή για την Ελλάδα.

 

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Bundesbank: «Οι Ελληνες να ξεχρεώσουν με δικά τους χρήματα»

Το ρεπορτάζ του δεξιού ταμπλόιντ «Bild Zeitung»ξεκινά με τη διαπίστωση: «Ήδη το συνηθίσαμε: Εδώ και χρόνια πρέπει εμείς οι Γερμανοί να πληρώνουμε για τους φαλιρημένους Έλληνες. Η δικαιολογία: Προφανώς οι Έλληνες δεν μπορούν να βοηθήσουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους κι ότι είναι οικονομικά τελειωμένοι. Ωστόσο η αλήθεια μοιάζει να είναι διαφορετική. Στην πραγματικότητα οι Έλληνες έχουν πολύ περισσότερα χρήματα από εμάς!
Μία μελέτη της ΕΚΤ καταδεικνύει ότι ενώ ένα γερμανικό νοικοκυριό κατά μέσο όρο διαθέτει 51.400 ευρώ, οι Έλληνες εμφανίζονται με  101.900 ευρώ - και έχουν σχεδόν τα διπλάσια από εμάς!

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΔΙΑΣΩΖΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ; Αυτό ζητά τώρα και η γερμανική Bundesbank! Στην μηνιαία έκθεσή τους οι θεματοφύλακες του νομίσματος προτείνουν μία άπαξ εισφορά περιουσίας για τους πολίτες των υπό κρίση χωρών.

Με ξεκάθαρα λόγια: Oι πλούσιοι Έλληνες πρέπει να πληρώσουν μόνοι για τα χρέη τους!»

Εν συνεχεία το δημοσίευμα υπενθυμίζει ότι «έως τώρα όλοι οι φορολογούμενοι της ευρωζώνης αναλαμβάνουν την ευθύνη», υποστηρίζοντας ότι «με αυτό τον τρόπο πρέπει να λάβει τέλος».

Ο εκπρόσωπος της Bundesbank Μίχαελ Μπεστ, με δηλώσεις του στην ίδια εφημερίδα υποστηρίζει: «Στην περίπτωση επαπειλούμενης κρατικής χρεοκοπίας μία εισφορά περιουσίας θα ήταν το μικρότερο κακό. Οι εύπορες ελίτ κατά κανόνα ασκούν πολιτική επιρροή και είναι συνυπεύθυνες  για την κατάσταση μίας χώρας».

Το δημοσίευμα αναφέρει ότι ο επικεφαλής του Ινστιτούτου Ifo, Χανς-Βέρνερ Σιν τάσσεται αναφανδόν υπέρ της συγκεκριμένης πρότασης, ενώ και ο επικεφαλής του Ινστιτούτου DIWΜαρσέλ Φράτσερ υποστηρίζει ότι η πρόταση της Bundesbank είναι μία «καλή επιλογή», σημειώνοντας επίσης ότι «η ελληνική κυβέρνηση πρέπει επίσης να αναρωτηθεί πως μπορεί να βοηθήσει τους δικούς της φορολογούμενους».

Το ρεπορτάζ αναφέρει ακόμα ότι η συγκεκριμένη πρόταση βρίσκει την υποστήριξη και της πολιτικής, με τον ειδικό επί των οικονομικών του CDU Κλάους Πέτερ Βιλς να υποστηρίζει ότι «είναι θρασύ να ζητείται η βοήθεια αμέτοχων τρίτων, πριν να χρησιμοποιηθούν οι ίδιοι πόροι για την ώρα της ανάγκης».

Το δημοσίευμα καταλήγει επισημαίνοντας ότι ο Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Όλι Ρεν υποστήριξε ότι η πρόταση της Bundesbank είναι στην πραγματικότητα μία απόφαση που θα πρέπει να λάβει κάθε κράτος-μέλος που το αφορά.

«Τότε θα έπρεπε οι Έλληνες να ψηφίσουν να βοηθήσουν μόνοι τους εαυτούς τους. Και προαισθανόμαστε πώς θα κατέληγε…», σημειώνει εν κατακλείδι το δημοσίευμα.

βεβαια στη σελιδα της bild στο facebook πηραν την απαντηση που τους αρμοζε ! ---->

Economist: H τρόικα είναι κέρβερος που παγιδεύει τις χώρες στον Αδη

«Ποιος τελικά ελέγχει αυτό το τέρας;» ρωτάει η εφημερίδα

Το εντυπωσιακό σκίτσο του Πίτερ Σρανκ, στο οποίο απεικονίζεται ο Κέρβερος μπροστά σε μία πύλη που στην καγκελόπορτα γράφει «Λιτότητα» και στον τοίχο δεξιά «έξοδος», ενώ δύο άνθρωποι κοιτούν διστακτικά αναζητώντας τρόπο διαφυγής.
«Στην ελληνική μυθολογία ο Κέρβερος ήταν ένας σκύλος με τρία κεφάλια που φύλαγε τις πύλες του Aδη. Στη σύγχρονη πολιτική η τρόικα είναι το τέρας με τα τρία κεφάλια που παγιδεύει τη χώρα σε έναν οικονομικό κάτω κόσμο. Στο υπουργείο Οικονομικών, ακόμη και οι καθαρίστριες φωνάζουν "δολοφόνοι" όταν οι επικεφαλής της τρόικας επισκέπτονται την Αθήνα. Στη Λισσαβόνα αντιστοίχως πανό διαδηλωτών αναφέρουν υβριστικά συνθήματα. Υπάρχει τώρα ένας πορτογαλικός νεολογισμός, "entroikado" που σημαίνει κάποιος που έχει υποστεί οικονομικό σοδομισμό». 

Με αυτά τα σκληρά λόγια περιγράφει την τρόικα και τους κατά τόπους απεσταλμένους της το περιοδικό Economist σε ένα αλληγορικό άρθρο της που συνοδεύεται από ένα εντυπωσιακό σκίτσο του Πίτερ Σρανκ, στο οποίο απεικονίζεται ο Κέρβερος μπροστά σε μία πύλη που στην καγκελόπορτα γράφει «Λιτότητα» και στον τοίχο δεξιά «έξοδος», ενώ δύο άνθρωποι κοιτούν διστακτικά αναζητώντας τρόπο διαφυγής.

«Ως φρουρός των πιστωτών, η τρόικα δεν υπάρχει περίπτωση να αγαπηθεί ποτέ. Το τρίο - ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ - εισήγαγε το πρώτο μνημόνιο στην Ελλάδα τον Μάιο του 2010. Από τότε βρίσκεται στην καρδιά των διασώσεων της Ιρλανδίας, Πορτογαλίας, και πιο πρόσφατα της Κύπρου. Ο ρόλος της ωστόσο αμφισβητείται όλο και περισσότερο. Είναι το τέρας που ξεσκίζει τη σάρκα των χωρών που υποτίθεται ότι σώζει; Και ποιος τελικά ελέγχει αυτό το τέρας;», συνεχίζει το περιοδικό.

«Η τρόικα έχει επικριθεί πιο πικρόχολα στην Ελλάδα και υπάρχει λόγος. Η απόδοση έχει πέσει περίπου κατά ένα τέταρτο από την έναρξη της κρίσης και το 27% του πληθυσμού είναι άνεργο. Αν και η Ελλάδα πέτυχε ένα πρωτογενές πλεόνασμα, βρίσκεται ξανά στα χαρακώματα με τους πιστωτές της που καθυστερούν την εκταμίευση της επόμενης δόσης. Η χρονική συγκυρία της διαμάχης είναι κομβική. Η Ελλάδα έχει την προεδρία της ΕΕ και η αποδυναμωμένη κυβέρνησή της κινδυνεύει με ήττα από τα αντιμνημονιακά κόμματα στις εκλογές του Μαΐου. Ο πρωθυπουργός, Αντώνης Σαμαράς, ισχυρίζεται ότι το πρόβλημα έχει προκληθεί από τη διαμάχη μεταξύ ΔΝΤ και Κομισιόν. Η Ελλάδα, όπως λέει, έχει παγιδευτεί μεταξύ των δύο ελεφάντων», αναφέρεται στο άρθρο.

Το δημοσίευμα του Economist κάνει αναφορά και στον Πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά ο οποίος «λέει στην τρόικα να μην υποβάλλει τόσο πιεστικά τις απαιτήσεις της καθώς ενισχύεται το αριστερό κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ, που προηγείται στις δημοσκοπήσεις... Για το ΔΝΤ, το πιο σημαντικό "αγκάθι" είναι η μακρά λίστα των μη εκπληρούμενων διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Αν οι Ευρωπαίοι θέλουν πράγματι να κρατήσουν εκτός εξουσίας τον ΣΥΡΙΖΑ, η καλύτερη απάντηση είναι μία γρήγορη ελάφρυνση χρέους».
ΒΗΜΑ

"Θα τιμωρηθούν οι Έλληνες αν ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ"

EKΦΟΒΙΣΤΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΑΠΟ GUARDIAN

Ξανά έρχονται εκφοβιστικά δημοσιεύματα από το εξωτερικό και ειδικα΄τον Guardian για να φοβίσουν τον κόσμο στην Ελλάδα τι θα ψηφίσει στις ευρωεκλογές.
Σύμφωνα με τον Λέο Πάνιτς τα πράγματα δεν είναι και πολύ ευοίωνα, καθώς όπως τονίζει: «Οι ηγέτες του κόμματος δεν μπορούν να παραβλέψουν το γεγονός ότι εκτός κι αν δημιουργηθούν οι κατάλληλες ισορροπίες δυνάμεων στις άλλες χώρες ώστε να επιτραπεί στον ΣΥΡΙΖΑ να προχωρήσει σε προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, μια ενδεχόμενη εκλογή του θα κάνει τους Έλληνες υποφέρουν ακόμη περισσότερο με οικονομικές «τιμωρίες» και απομόνωση».
Ο αρθρογράφος αναφέρει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα αριστερό κόμμα που κατάφερε να σημειώσει μεγάλη εκλογική επιτυχία πρόγραμμα που έχει ως βασικό στοιχείο την κρατικοποίηση των τραπεζών και την ριζική αλλαγή στη λειτουργία τους. Τέτοιου είδους ιδέες είναι που κάνουν την ευρωπαϊκή ελίτ να αισθάνεται άβολα με μια νέα ενδεχόμενη πολιτική κρίση στην Ελλάδα, που μπορεί να οδηγήσει σε νέες εκλογές και την ανάδειξη του Αλέξη Τσίπρα ως νέου πρωθυπουργού της χώρας.
Υπογραμμίζει μάλιστα τις αναφορές του Τσίπρα, ως υποψήφιου να διαδεχθεί το Μπαρόζο στην προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ότι αποτελεί ιστορική ευκαιρία για μια αριστερή εναλλακτική λύση στο σημερινό καπιταλιστικό ευρωπαϊκό μοντέλο.
Ολοκληρώνει μάλιστα με την διαπίστωση ότι το ζήτημα στον 21ο αιώνα δεν είναι το δίλημμα μεταρρύθμιση εναντίον επανάστασης, αλλά τι μεταρρυθμίσεις θα γίνουν και σε τι είδους λαϊκά κινήματα θα στηριχθούν, έτσι ώστε να αντέξουν τις πιέσεις του καπιταλισμού, καθώς μπορεί να αποδειχθούν αρκετά επαναστατικές.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Αμερικανικά ΜΜΕ: Διιστάμενες απόψεις για τις προοπτικές Ελλάδας - Ευρωζώνης

 
Οι προκλήσεις του 2014

Διισταμένες απόψεις για τις προοπτικές της οικονομίας στην Ευρωζώνη και ειδικότερα στην Ελλάδα εμφανίζονται σε αμερικανικά ΜΜΕ τις τελευταίες μέρες.
Με αφορμή την έλευση της νέας χρονιάς, επιχειρείται συνολική αποτίμηση των εξελίξεων κατά το 2013 και καταγράφονται εκτιμήσεις για το τι μέλλει γενέσθαι, όπως σημειώνει το Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο.
Σε άρθρο στην ιστοσελίδα του αμερικανικού τηλεοπτικού δικτύου CNBC καταγράφονται ορισμένες από τις προκλήσεις που θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει η Ευρώπη το 2014. Σε αναφορά για την Ελλάδα υποστηρίζεται ότι αναμένονται «νέες ανατροπές» στη χώρα από την οποία άρχισε η κρίση. Όπως σημειώθηκε, μετά από τρία χρόνια έντονης ανησυχίας για ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, τα πράγματα άρχισαν πλέον να βελτιώνονται το 2013, καθώς προβλέπεται πρωτογενές πλεόνασμα και σταδιακή μείωση της υψηλής ανεργίας.
Επισημαίνεται πάντως ότι δεν μπορούν να αποκλεισθούν νέες αναταράξεις, καθώς η κυβέρνηση, μετά τις περικοπές και τη φορολόγηση που επέβαλε στον ιδιωτικό τομέα στρέφεται τώρα στο Δημόσιο, προκαλώντας την ανησυχία των εργαζομένων. Σύμφωνα με το άρθρο, η πτώση της δημοτικότητας της κυβέρνησης συνεργασίας θα μπορούσε να οδηγήσει σε εκλογές το 2014.

Επιστροφή της Ελλάδας σε ρυθμούς ανάπτυξης
Η Wall Street Journal αναφέρει σε σχετικό δημοσίευμα ότι η Ελλάδα αναμένεται να επιστρέψει σε ρυθμούς ανάπτυξης το 2014, ενώ ευοίωνες προοπτικές για την Ευρωζώνη με το νέο έτος προβλέπουν οι περισσότεροι αναλυτές, παρά τις επιφυλάξεις ορισμένων, εξαιτίας κυρίως του υψηλού χρέους σε κάποια από τα κράτη-μέλη της.
Οι σημαντικότερες εξελίξεις στην Ευρωζώνη το 2013, επισημαίνεται, δεν ήταν όσες έγιναν, αλλά κυρίως εκείνες που δεν συντελέστηκαν. Το ευρώ αποδείχθηκε ιδιαίτερα ανθεκτικό, παρά τις αναταράξεις που τα προηγούμενα έτη θα μπορούσαν να αναζωπυρώσουν τις ανησυχίες για την επιβίωση του κοινού νομίσματος.
Η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ελλάδα κατόρθωσαν, όπως επισημαίνεται, να εξαλείψουν τα τεράστια δημοσιονομικά τους ελλείμματα και να μειώσουν την εξάρτησή τους από τον ξένο δανεισμό. Ειδικά για την Ελλάδα, σημειώθηκε ότι ιδίως η δημοσιονομική προσαρμογή της κατά 19% αποτελεί ένα «αξιοσημείωτο επίτευγμα» που επιτρέπει στη χώρα να πετύχει το 2013 πρωτογενές πλεόνασμα.
Η WSJ, σε κύριο άρθρο της, αναφέρεται και στα προβλήματα που θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει η Ευρωζώνη το 2014, σημειώνοντας παράλληλα ότι το 2013 η Ευρωζώνη κατόρθωσε να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις σχετικά με το κυπριακό σχέδιο διάσωσης, ενώ η Ιρλανδία βγήκε από το μνημόνιο και το κόστος δανεισμού των χωρών της Ευρωζώνης άρχισε να μειώνεται.
Σε σχέση με την Ελλάδα, τονίζεται ότι η οικονομία παραμένει ασταθής και το χρέος της τεράστιο, ενώ, από την άλλη πλευρά, για πρώτη φορά επιτυγχάνεται πρωτογενές πλεόνασμα στις κρατικές δαπάνες, προ της καταβολής των επιτοκίων για την εξυπηρέτηση του χρέους, που υπολογίζονται στο 4% του ΑΕΠ.
Σημειώνεται επίσης ότι το νέο έτος οι ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να αφιερώσουν λιγότερο χρόνο στις διαδικασίες και περισσότερο στις προσπάθειες για μια ευέλικτη αγορά εργασίας, μείωση των κρατικών δαπανών και των φόρων που αποτελούν προϋποθέσεις για την ευημερία της Ευρωζώνης.

«Χρηματοπιστωτική καταστολή»
Στην ίδια εφημερίδα παρουσιάζονται τα πορίσματα νέας έκθεσης των καθηγητών του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ Κάρμεν Ρένχαρτ και Κένεθ Ρόγκοφ για την αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην Ε.Ε.. Σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, οι ευρωπαϊκές οικονομικές πολιτικές - όπως η περικοπή των ελλειμμάτων για μείωση του χρέους και η εφαρμογή δομικών μεταρρυθμίσεων για ενίσχυση της ανάπτυξης - δεν συνέβαλαν στην πραγματικότητα αρκετά στη μείωση του χρέους και ενδέχεται ακόμη και να επιβαρύνουν το χρηματοπιστωτικό βάρος.
Και αυτό γιατί, όπως τονίζεται στην έκθεση, τα μέτρα λιτότητας είχαν οξύτερες από τις αναμενόμενες επιπτώσεις στον τομέα της ανάπτυξης, ενώ περιορισμένα είναι τα στοιχεία για τη συμβολή των δομικών μεταρρυθμίσεων στην ενίσχυση της τελευταίας.
Σύμφωνα με τους καθηγητές, τρία είναι τα δυνατά φάρμακα για τη θεραπεία των συνεπειών από την ευρωπαϊκή κρίση χρέους: η αναδιάρθρωση του χρέους, ο πληθωρισμός και η «χρηματοπιστωτική καταστολή», που σημαίνει χρήση της κρατικής εξουσίας προκειμένου να εξαναγκαστούν οι τράπεζες να παράσχουν φθηνή χρηματοδότηση για την οικονομία.
Μια δόση υψηλού πληθωρισμού, ακόμη και προσωρινού, ίσως είναι ο λιγότερο οδυνηρός τρόπος για την αντιμετώπιση του προβλήματος, ωστόσο αυτό προσκρούει στην στρατηγική της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. «Το μέγεθος του προβλήματος», αναλύουν στην έκθεσή τους, «υποδεικνύει ότι θα χρειαστούν αναδιαρθρώσεις, κυρίως για παράδειγμα στην περιφέρεια της Ευρώπης, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό απ' ότι έχει συζητηθεί μέχρι στιγμής δημοσίως».


Ναυτεμπορική

Finanial Times: Θα χρειαστεί πολύ καιρός για να ξαναγίνει φθηνό το χρήμα στο Νότο

Τα ακριβά επιτόκια που πληρώνουν επιχειρήσεις της ευρωπεριφέρειας, που έχουν και την μεγαλύτερη ανάγκη, τείνουν να μονιμοποιηθούν, αναφέρουν σε άρθρο του οι Financial Times κάνοντας λόγο για «μικρή επιτυχία» από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην προσπάθειά της να μειώσει τις μεγάλες αποκλίσεις στα επιτόκια που πληρώνουν οι επιχειρήσεις της ευρωζώνης.
«Οι εταιρείες στις πιο αδύναμες οικονομίες της ευρωζώνης συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν αρκετά υψηλότερο κόστος δανεισμού σε σχέση με τους ανταγωνιστές σε χώρες όπως η Γερμανία, σύμφωνα με ανάλυση της Goldman Sachs. Το μέγεθος της απόκλισης έχει μειωθεί σε σχέση με το ζενίθ του Μαΐου 2013, αλλά παραμένει υψηλότερα από τα μέσα του 2011» αναφέρει η οικονομική εφημερίδα και σημειώνει πως οι μεγάλες αποκλίσεις προκαλούν «απογοήτευση στην ΕΚΤ και πυροδοτούν τις ανησυχίες της για τον περιορισμό της ροής πιστώσεων προς τις οικονομίες της περιφέρειας της ευρωζώνης.
Ο διοικητής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, προειδοποίησε, σημειώνουν οι FT, ότι «είναι πολύ σημαντικό να περιοριστούν περαιτέρω οι αποκλίσεις στις αγορές πιστώσεων της ευρωζώνης».
Οι αποκλίσεις καταδεικνύουν τις αδυναμίες στο τραπεζικό σύστημα της ευρωζώνης, τις οποίες προσπαθούν εσπευσμένα να επιλύσουν οι ρυθμιστές.
Το πρόβλημα είναι ότι το τζίνι έχει βγει από το λυχνάρι, συνεχίζουν οι Financial Times, γιατί η Ελλάδα πράγματι έκανε στάση πληρωμών και η Κύπρος επίσης έφτασε πολύ κοντά στην έξοδο από την ευρωζώνη. Θα χρειαστεί πολύ καιρός για να βάλουμε το τζίνι πίσω στο μπουκάλι», δήλωσε ο Julian Callow, οικονομολόγος διεθνών υποθέσεων της Barclays. «Τα επιτόκια παραμένουν υψηλά στις χώρες εκείνες που έχουν τη μεγαλύτερη ανάγκη για φθηνότερα επιτόκια».
Οι ρυθμιστές της ευρωζώνης ελπίζουν ότι η δημιουργία μιας ευρωπαϊκής «τραπεζικής ένωσης» με κοινό πλαίσιο εποπτείας και τραπεζικών εκκαθαρίσεων, θα βοηθήσουν να σπάσει ο δεσμός ανάμεσα στα κόστη δανεισμού των τραπεζών και τα κόστη δανεισμού των κρατών. Αλλά οι αναλυτές τονίζουν ότι τα επιτόκια στις διάφορες χώρες πάντα θα καθρεφτίζουν τις αποκλίσεις στις πιστωτικές αξιολογήσεις των δανειοληπτών.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Wall Street Journal: Τώρα πίσω στη δραχμή !

Η Wall Street Journal τονίζει ότι τώρα θα ήταν η ώρα για την Ελλάδα να εγκαταλείψει την ευρωζώνη και να επιστρέψει στη νέα δραχμή που θα ήταν σταθερό νόμισμα και θα έλυνε πολλά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας.

To «Grexit» επιστρέφει το 2014;

Το φάντασμα εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ δεν έχει εξαφανιστεί. Μπορεί να επανέλθει, όχι επειδή η οικονομική της κατάσταση θα χειροτερεύσει, αλλά για το αντίθετο. Θα ήταν πάντως τεράστιο σοκ για τις χρηματαγορές.

Με την οικονομική προοπτική για το νέο χρόνο και την τυχόν επανεμφάνιση των «φαντασμάτων» από τα προηγούμενα χρόνια ασχολούνται οι αρθρογράφοι της γερμανικής έκδοσης της Wall Street Journal. Και υποστηρίζουν ότι η ελληνική κρίση δεν είναι κάτι που τρομάζει πλέον τις αγορές, κυρίως μετά τις καλές ειδήσεις ότι ο «Έλληνας ασθενής» αναρρώνει. Οι προφητείες για έξοδο από το ευρώ δηλαδή δεν επαληθεύτηκαν.

«Θα διαθέτει τα αποθέματα για να βγει»

Αυτό όμως, όπως υπογραμμίζουν, δεν μπορεί να αποπροσανατολίσει το βλέμμα από τη διαπίστωση ότι ο κίνδυνος ενός «Grexit» δεν αποσοβήθηκε, απλά αναβλήθηκε. Και εξηγούν: «το ερώτημα – κλειδί για τους οικονομολόγους, κατά πόσο η Ελλάδα θα παραμείνει στην ευρωζώνη, βρίσκεται στη σχέση εξάρτησης της χώρας από τους δανειστές της. Το 2012 και το 2013 η επιστροφή στη δραχμή απέτυχε επειδή η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί από μόνη της. Το 2014 όμως οι οικονομολόγοι υπολογίζουν ότι με το πρωτογενές πλεόνασμα και το θετικό εμπορικό ισοζύγιο θα διαθέτει τα οικονομικά αποθέματα για να εγκαταλείψει την ευρωζώνη. Εάν δε υπάρξει πλειοψηφία στην Ελλάδα γι αυτό το βήμα, τότε η χρονική στιγμή θα ήταν αρχές του 2014. Τα επιχειρήματα υπέρ ενός Grexit είναι προφανή: η Ελλάδα εισέρχεται στην 6η χρονιά οικονομικής ύφεσης και δεν υπάρχουν μηνύματα για την επιστροφή της ανάπτυξης σε θετικό πρόσημο…».

Οι δύο αρθρογράφοι θεωρούν ότι η αισιοδοξία που διαπνέει την ελληνική κυβέρνηση δεν βρίσκει ανταπόκριση, μια και σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ η ύφεση θα συνεχιστεί, ενώ οι Έλληνες έχουν χάσει από καιρό κάθε ελπίδα, τους φαίνεται πολύ μακρινό το τέλος της οικονομικής κρίσης και έχουν αφεθεί στη μοίρα τους.
Η εφημερίδα κάνει αναφορά σε ανάλυση της αμερικανικής εταιρείας οικονομικής διαχείρισης Renaissance Capital, σύμφωνα με την οποία σε κάθε εργαζόμενο αναλογούν δύο άνεργοι. Πρόκειται για το μεγαλύτερο ποσοστό παγκοσμίως, όπως αποφαίνεται. Για να αποκατασταθεί η αναλογία εργαζομένων - ανέργων χρειάζεται ένα πραγματικό θαύμα στον τομέα της απασχόλησης.

Επιστροφή στη νέα δραχμή;

Σε ό,τι αφορά την ανταγωνιστικότητα μπορεί οι μισθοί στην Ελλάδα να έχουν πέσει, αλλά το ύψος τους είναι μεγαλύτερο από αυτό της Πολωνίας και της Ουγγαρίας και όσο αυτό δεν αλλάζει η ανταγωνιστικότητα θα βρίσκεται υπό πίεση και η ανεργία στα ύψη.
Παρ' όλα αυτά οι αρθρογράφοι της Wall Street Journal εκθειάζουν το πρωτογενές πλεόνασμα που υπολογίζει η ελληνική κυβέρνηση ότι θα επιτύχει το νέο χρόνο και υπογραμμίζουν ότι τώρα, που η Ελλάδα μπορεί να καλύπτει μόνη της τις βασικές της ανάγκες, θα ήταν η ώρα να εγκαταλείψει την ευρωζώνη και να επέστρεφε στη νέα δραχμή που θα ήταν σταθερό νόμισμα και θα έλυνε πολλά προβλήματα της ελληνικής οικονομίας.
«Αλλά με ένα δικό της νόμισμα θα αυξάνονταν οι προοπτικές για μεγαλύτερη αύξηση του ισοζυγίου εμπορικών συναλλαγών, σε μικρό διάστημα η δραχμή θα υποτιμούνταν δραματικά και η ανταγωνιστικότητα της χώρας κυρίως στον τουρισμό θα ήταν πολύ καλύτερη», σημειώνουν οι δύο σχολιαστές.
«Εάν όμως οι Έλληνες όντως ανταλλάξουν το ευρώ με μια νέα δραχμή, είναι κάτι που βρίσκεται στα άστρα, η δυνατότητα όμως υπάρχει και ένα τέτοιο σενάριο σε αναφορά με τις υπάρχουσες βασικές προϋποθέσεις θεωρείται και ρεαλιστικό», αποφαίνονται οι δύο σχολιαστές του άρθρου. Και ο ΣΥΡΙΖΑ; «Σε περίπτωση που το κόμμα αποκτήσει την εξουσία, μια κλιμάκωση των σχέσεων με την τρόικα θεωρείται στο πρόγραμμα. Σε περίπτωση που αρχές του 2014 η Ελλάδα υποχρεωθεί να διαπραγματευτεί νέο μνημόνιο με την τρόικα, τότε αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί ως το εναρκτήριο λάκτισμα για την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη. Αυτή η προοπτική ισχύει ακόμη περισσότερο, εάν η Γερμανία συνεχίσει να επιμένει στην τήρηση των αυστηρών μεταρρυθμίσεων. Η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν ένα τεράστιο σοκ για τις αγορές».

www.newsit.gr/

H Ευρώπη πρόκειται να ξαναδοκιμαστεί από την Ελλάδα - Μόνη ελπίδα της οι "Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης" !

Επισκέπτη καθηγητή Διεθνούς Οικονομικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Princeton και πρώην επικεφαλής αποστολών του ΔΝΤ σε Γερμανία - Ιρλανδία. Κατά τη διάρκεια της χρονιάς ήταν εύκολο να παραβλέψεις την κρίση χρέους της Ελλάδας. Φορτωμένη με δανεικά, η χώρα είχε μπει για σέρβις.

Όμως, η Ευρώπη πρόκειται να ξαναδοκιμαστεί από την Ελλάδα. Από το 2010, η χώρα είναι εξαρτημένη από έναν άνευ προηγουμένου πακτωλό χρημάτων διάσωσης. Αυτά δόθηκαν με την ελπίδα ότι Tου ΑΣΟΚΑ ΜΟΝΤΙ οι Έλληνες κάποια στιγμή θα έφταναν να σηκώνουν τα δικά τους βάρη. Αυτό δεν ήταν ποτέ ρεαλιστικό. Η κρίση της Ελλάδας ήταν πάντα προορισμένη να εξαπλωθεί πέρα από τα εθνικά της σύνορα το ερώτημα ήταν ποιος θα μοιραζόταν το κόστος. 
Το συμπέρασμα ότι η Ελλάδα χρειαζόταν κρατικά δάνεια για να εξοφλήσει τους ιδιώτες πιστωτές της διασφάλιζε ότι το ελληνικό χρέος θα παρέμενε τεράστιο, επιτρέποντας τους ηγέτες της Ευρωζώνης να απαιτούν οικονομικά καταστροφική λιτότητα. 
Πέρσι, κατέστη σαφές ότι η Ελλάδα δεν μπορούσε να εξοφλήσει τους επίσημους πιστωτές της με βάση τους συμφωνηθέντες όρους. Όμως, το ευρωπαϊκό σχέδιο ελάφρυνσης του χρέους της, αν και προσεκτικά σχεδιασμένο, ήταν απατηλό. Οι συνεχείς μειώσεις επιτοκίων και επεκτάσεις αποπληρωμής έχουν καταφέρει μόνο να παρατείνουν τα βάσανα της Ελλάδας. Μέχρι στιγμής, η χώρα δεν έχει εξοφλήσει σχεδόν τίποτα από τα ύψους 282 δισ. ευρώ δάνεια που έχει λάβει από το 2010. Για να ξεφύγει από αυτό το τέλμα, η Ελλάδα χρειάζεται μαζική διαγραφή χρέους. 
Όμως, εδώ προκύπτει θέμα: Σχεδόν όλες οι δόσεις που έχει να αποπληρώσει τα επόμενα χρόνια η Ελλάδα είναι προς το ΔΝΤ, του οποίου η θέση ως «προνομιούχος» πιστωτής υπαγορεύει να εξοφληθεί πρώτο. Επειδή, όμως, η χώρα ξεμένει τάχιστα από ρευστό, θα πρέπει πρώτα να δανειστεί είτε από τους Ευρωπαίους εταίρους της είτε από το ίδιο το ΔΝΤ. 
Αν το ΔΝΤ χαλάρωνε τους όρους στο δάνειο προς την Ελλάδα, θα συναντούσε έντονη διαμαρτυρία από τους λιγότερο πλούσιους πιστωτές-μέλη του και θα υπονόμευε τη θέση του ως «προνομιούχος» πιστωτής αποτέλεσμα που το διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου αποκλείεται να δεχτεί. Γι' αυτό, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις πιθανότατα θα χορηγήσουν νέα δάνεια γνωρίζοντας ότι δεν θα εξοφληθούν. 

Για τους ηγέτες των χωρών-δανειστών, μια διαγραφή θα σήμαινε αθέτηση της υπόσχεσης ότι οι φορολογούμενοί τους δεν θα πλήρωναν το λογαριασμό. Παρά την εσωτερική αντίδραση, η καγκελάριος της Γερμανίας, Άγκελα Μέρκελ, έχει δεσμευτεί να κρατήσει την Ελλάδα εντός ευρώ, διότι θεώρησε μεγάλο τον κίνδυνο διάσπασης ολόκληρης της ένωσης. Όμως, και αυτή η λογική έχει πολιτικές επιπτώσεις που επίσης υπονομεύουν την ευρωπαϊκή ενότητα. 
Ως εκ τούτου, υπάρχει η πιθανότητα η ολοένα και πιο δυσχερής θέση της Ελλάδας να αποβεί καταλυτική για τη δημιουργία ενός δημοκρατικά νομιμοποιημένου πανευρωπαϊκού ταμείου διασώσεων που θα παρέχει αυτόματα και χωρίς όρους ανακούφιση στις χώρες που αντιμετωπίζουν προβήματα. Σε αυτήν την περίπτωση, η Ε.Ε. θα μετατραπεί σε μια αληθινή ομοσπονδία, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης 

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Wirtschaftsblatt: «Φθηνότερη από τη χρεοκοπία η διάσωση της Ελλάδας»

Στο συμπέρασμα πως «η διάσωση της Ελλάδας υπήρξε για την Ευρώπη πιθανόν φθηνότερη από ό,τι μια χρεοκοπία της», καταλήγει στο κύριο άρθρο της, η κορυφαία αυστριακή οικονομική εφημερίδα «Wirtschaftsblatt».
 Θέτει ωστόσο το ερώτημα αν ήταν «έξυπνοι» οι όροι για τη βοήθεια, καθώς οι όροι λιτότητας που συνδέθηκαν με αυτή (και που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα για να μπορέσει να καταβληθεί η βοήθεια) και αν συνετέλεσαν στο να βρεθεί η Ευρωζώνη σε ύφεση, καθώς χάθηκε περισσότερη οικονομική δύναμη από ό,τι κόστισε η ίδια η βοήθεια.
Στο άρθρο σημειώνεται πως πολλοί θεωρούν ότι μια ελληνική χρεοκοπία θα ήταν καλύτερη, όχι μόνον για τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και για τους ίδιους τους Έλληνες, οι οποίοι –σημειώνεται- θα αποχωρούσαν από το ευρώ, θα είχαν και πάλι το δικό τους νόμισμα, το οποίο στη συνέχεια θα υφίστατο μια μεγάλη υποτίμηση, και η οικονομία τους θα αποκτούσε με τον τρόπο αυτό ανταγωνιστικότητα. 
Ωστόσο, όπως επισημαίνεται στη συνέχεια, μια κρατική χρεοκοπία θα σήμαινε επίσης πως η Ελλάδα δεν θα μπορούσε πλέον να πληρώσει τα χρέη της, τα ομόλογά της θα ήταν ξαφνικά άνευ αξίας και, καθώς πολλά από αυτά τα ομόλογα κατέχουν ευρωπαϊκές τράπεζες -οι οποίες στο παρελθόν διασώθηκαν με κόστος δισεκατομμυρίων ευρώ από τη χρεοκοπία- η Ευρώπη θα βρισκόταν μπροστά σε ένα νέο κύμα χρεοκοπίας τραπεζών. 
Εκτός αυτών, μια ελληνική κρατική χρεοκοπία θα επέφερε νευρικότητα σε αγοραστές ομολόγων από άλλες υπερχρεωμένες χώρες και θα ήταν πλέον μόνον θέμα χρόνου μέχρις ότου και πολλές άλλες χώρες βρεθούν σε αδυναμία πληρωμών, κάτι που θα είχε ακόμη χειρότερες συνέπειες για το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα. 

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Daily Mail : “Οι ΗΠΑ «Υποστήριξαν σχέδιο επίθεσης με χημικά όπλα στην Συρία και θα κατηγορούσαν για αυτό το καθεστώς Άσαντ”....

Στις 29 Ιανουαρίου 2013, η πλέον δημοφιλής καθημερινή εφημερίδα της Βρετανίας, η Daily Mail, στην ηλεκτρονική της έκδοση δημοσίευσε ένα άρθρο με τίτλο:
“Οι ΗΠΑ «υποστήριξαν σχέδιο επίθεσης με χημικά όπλα στην Συρία και θα κατηγορούσαν για αυτό το καθεστώς Άσαντ”
24 ώρες μετά, κατέβηκε.


Η εφημερίδα δέχθηκε μήνυση από Βρετανική εταιρεία εξοπλιστικών προγραμμάτων όπου ενέπλεκε δυο στελέχη της και ήρθε σε δικαστικό συμβιβασμό
Είχαμε αναρτήσει και ένα άλλο παρόμοιο ρεπορτάζ, ατό το περιοδικού Foreign Policy στις 28 Αυγούστου 2013.
Με το ενδεχόμενο Αμερικάνικης επέμβασης στην Συρία ανοιχτό, το έγκριτο περιοδικό δημοσίευε από τα αρχεία της CIA, έγγραφο που σε συνδυασμό με το 4σέλιδο ρεπορτάζ του, αποκαλύπτει τον ρόλο των Αμερικανών στις επιθέσεις των Ιρακινών με το αέριο Σορίν, το 1982.
Επιθέσεις για τις οποίες αργότερα κατηγορήθηκε το Iρακινό καθεστώς και έπειτα δέχθηκε δύο Αμερικάνικες επεμβάσεις.
Διαβάστε παρακάτω μια σχετική ανάρτηση από την ιστοσελίδα της Καναδικού Κέντρο Ερευνών για την Παγκοσμιοποίηση (CRG), με ημερομηνία 26 Αυγούστου 2013.
Θυμίζουμε ότι το CRG είχε αναρτήσει τον Νοέμβριο του 2012, video και κείμενο στις σχετικα με το πώς H λιτότητα της ΕΕ οδήγησε την Ελλάδα σε μέτρα καταστολής.
“US Backed Plan to Launch Chemical Weapon Attack on Syria and Blame it on Assad Government”
By Patrick Henningsen
Global Research, August 26, 2013




«Οι ΗΠΑ υποστήριξαν σχέδιο επίθεσης με χημικά όπλα στην Συρία και θα κατηγορούσαν για αυτό το καθεστώς Άσαντ»
Η Daily Mail κάτέβασε γρήγορα το άρθρο μέσα σε 24 ώρες, ενώ δεν προσέφερε καμιά επίσημη διάψευση, αλλά απλώς το έσβησε από την ιστοσελίδα της, αλλά βρέθηκε ως screen shot.


Η Daily Mail αργότερα δέχθηκε μήνυση από την εταιρεία, Britam Defense και αναγκάστηκε να δημοσιεύσει μια αναίρεση.
Η Guardian ανέφερε στις 26 Ιουνίου 2013:
“Η Daily Mail ζήτησε συγγνώμη και θα καταβάλει £ 110.000 ως αποζημίωση για συκοφαντική δυσφήμιση σε μια εταιρεία αμυντικών συστημάτων του Λονδίνου καθώς κακώς την συνέδεσε με μια φερόμενη συνωμοσία χημικών όπλων στη Συρία.
Η Britam Defence Limited κατήγγειλε ότι σε ένα σχετικό άρθρο της, η Daily Mail, στην ιστοσελίδα της, κατηγόρησε ψευδώς δύο στελέχη της για συνωμοσία σε μια “φαύλη και παράνομη δολοπλοκία” στην Μέση Ανατολή “για τεράστια οικονομική ανταμοιβή”.
Το άρθρο ανέφερε ένα email που υποτίθεται ότι εστάλει ανάμεσα σε δύο στελέχη της εταιρείας, που ισχυριζόταν οτι έδειχνε ότι η Britam είχε συμφωνήσει για μια προμήθεια χημικών όπλων στην Homs για χρήση σε μια επίθεση. Ωστόσο, τα emails αποδείχθηκε ότι είχαν χαλκευθεί “
Μία από τις αρχικές διαρροές που οδήγησαν σε αυτή τη σύντομη, αλλά θαμμένη ιστορία, περιεχόταν στις διαρροές πληροφοριών για την Britam, (Britam Leaks), η οποία εκεί λεπτομερώς ανέλυε το υποτιθέμενη σχέδιο που θα πραγματοποιούνταν, για το οποίο ειπώθηκε οτι έχει λάβει το πράσινο φως από την Ουάσιγκτον και επρόκειτο να χρηματοδοτηθεί από το Κατάρ.
Παρά το γεγονός ότι επιτεύχθηκε συμβιβασμός όσον αφορά την δυσφήμιση των ονομάτων των δύο στελεχών της Britam που αναφέρονται στο άρθρο της Mail, είναι δύσκολο να αποδειχθεί ότι η ίδια η δολοπλοκία δεν συνέβη – και εδώ έγκειται το πρόβλημα με το μυστικοπαθές σκιώδες κράτος και με όλη αυτή την πομπή των ιδιωτικών εταιρειών, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Μετάφραση: LEFTeria-news
http://olympia.gr

ΦΑΣΙΣΜΟΣ! ΤΟ CBS ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΜΕ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΑΣΑΝΤ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΟ !

ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΟ: Ανέβηκε πριν από λίγο χωρίς την “επίμαχη περιγραφή”. Να δούμε πόσο θα λογοκριθεί στην πράξη όταν μεταδοθεί.

ΟΡΓΟΥΕΛΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.
Αυτή είναι η εικόνα που αντικρύζει κανείς μπαίνοντας τώρα στον σύνδεσμο όπου πριν λίγο ανακοινώθηκε η συνέντευξη Αμερικανίδας δημοσιογράφου με τον Σύριο πρόεδρο.

Δείτε στην συνέχεια την ανάρτηση πριν διαγραφεί. Θα περιμένουμε να δούμε εάν θα προβληθεί η περιβόητη συνέντευξη…





olympia

Stratfor: Δύο σενάρια για επίθεση ΗΠΑ στη Συρία

Οι σχεδιασμοί των Αμερικανών για την προσβολή των δυνάμεων του Άσαντ. Τι αποκαλύπτουν οι κινήσεις των στρατιωτικών δυνάμεων για τις πραγματικές προθέσεις. Ο κίνδυνος ατυχήματος. Αναλυτικό γράφημα με τη δύναμη πυρός στην περιοχή.

Οι ΗΠΑ ξεκάθαρα δεν επιθυμούν να αναλάβουν μόνες δράση κατά της Συρίας, αφού κάτι τέτοιο θα τις καταστήσει αποκλειστικά υπεύθυνες για το τι θα επακολουθήσει αν «εκλείψει» ο πρόεδρος Μπασάρ αλ-Άσαντ, αναφέρει η Stratfor σε σχετική ανάλυση. Ωστόσο, υπάρχουν ενδείξεις ότι η Ουάσιγκτον ίσως σχεδιάζει μια εκτεταμένη εκστρατεία, με στόχο να υποβαθμίσει το συριακό καθεστώς και τις στρατιωτικές του ικανότητες. Αυτού του είδους η εκστρατεία διαφέρει σημαντικά από μια περιορισμένου τύπου -συμβολική περισσότερο, τιμωρητική- επίθεση, που θα στόχευε σε κέντρα διοίκησης και ελέγχου ή σε ηγετικούς στόχους, αλλά δεν θα έδιωχνε τον Άσαντ από την εξουσία. Οι εκτεταμένες επιθέσεις θα ευνοούσαν τους εξεγερμένους, οι οποίοι επιθυμούν να ανατρέψουν τον Άσαντ με κάθε μέσο, αλλά τελικά η Ουάσιγκτον δεν θέλει να τους προσφέρει ένα τόσο αποφασιστικό πλεονέκτημα. Στις 4 Σεπτεμβρίου η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας ενέκρινε ψήφισμα που επιτρέπει ευρύτερη στρατιωτική δράση. Το ψήφισμα παρέχει χρονικό περιθώριο 90 ημερών για στρατιωτική επέμβαση και περιέχει ρήτρα που επιτρέπει την υποβάθμιση του χημικού οπλοστασίου του Άσαντ.

Περισσότερα Euro2day

The Huffington Post: Η Ελλάδα είναι μια χώρα χρεοκοπημένη χωρίς καμία προοπτική ανάκαμψης - Εγκληματικές οι δράσεις των Ευρωπαίων - Ο κίνδυνος διάσπασης της Ευρωζώνης παραμένει - Μπορεί να μην μιλούν για αυτόν, αλλά είναι πάντα εδώ...

Παραμένει ο κίνδυνος διάσπασης της Ευρωζώνης και κατάρρευσης του ευρώ, προειδοποιεί σε εκτενές δημοσίευμά της η εφημερίδα "The Huffington Post", παρακολουθώντας στενά τα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα και αποτιμώντας τις ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων 24ώρων.

Κόντρα στο γενικευμένο ρεύμα αισιοδοξίας που επικρατεί στις διεθνείς αγορές για την πορεία της Ευρωζώνης, μετά και την επίσημη έξοδό της από την ύφεση, κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2013, για πρώτη φορά μετά από 18 μήνες, η εφημερίδα εκφράζει έντονες επιφυλάξεις για τη βιωσιμότητα του ευρωπαϊκού project στο μέλλον.
"Η προοπτική διάσπασης της Ευρωζώνης πάντα υπάρχει", υποστηρίζει σε νέο δημοσίευμά της η "The Huffington Post", ακριβώς έναν μήνα πριν τη διεξαγωγή των κρίσιμων γερμανικών εκλογών της 22ας Σεπτεμβρίου, που για πολλούς θα καθορίσουν την επόμενη μέρα της Ευρωζώνης και του ευρωπαϊκού οικοδομήματος στο σύνολό του.
Όπως διαμηνύει η εφημερίδα, η πραγματικότητα για την Ευρωζώνη είναι μία και δεν χωρά καμία αμφιβολία επί τούτου, παρά το γεγονός πως όλοι το αρνούνται: Η Ελλάδα, η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία αλλά και άλλες χώρες της Ευρωζώνης έχουν ήδη χρεοκοπήσει. Πρόκειται για χώρες χρεοκοπημένες, χωρίς καμία ουσιαστική προοπτική ανάκαμψης και εξόδου από το βαθύ τούνελ της κρίσης χρέους, της ύφεσης και της ανεργίας.
Οι χώρες αυτές χρεοκόπησαν εξαιτίας των εγκληματικών συμπεριφορών και αποφάσεων των Ευρωπαίων ηγετών, καταγγέλλει η εφημερίδα, σχολιάζοντας τις δράσεις των Ευρωπαίων πολιτικών στη μάχη κατά της κρίσης.
"Αναζητώντας ένα άκρως ψευδές πολιτικό ιδεώδες, οι Ευρωπαίοι ηγέτες κατόρθωσαν να φέρουν στο χείλος της καταστροφής την Ευρωζώνη, χαντακώνοντας τις προοπτικές και τη δυνατότητα ανάπτυξης σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες. Κυρίως στις χώρες του αδύναμου υπερχρεωμένου Νότου", υποστηρίζει ρητά και κατηγορηματικά η "The Huffington Post".
"Πως μπορεί να εξηγηθεί ο φόβος για τη διάσπαση της Ευρωζώνης;" διερωτάται στη συνέχεια η εφημερίδα.
"Μετά δυσκολίας γίνεται συζήτηση για τον κίνδυνο διάσπασης της Ευρωζώνης, αλλά όλοι γνωρίζουν πως βρίσκεται πάντα κοντά μας... ", απαντά.

www.bankingnews.gr

WSJ: Δεν είναι ηλίθιοι οι Γερμανοί – Βλέπουν πως η Ελλάδα δεν πρόκειται να αποπληρώσει τα χρέη της

Σε άρθρο της με τίτλο «οι γερμανικές ψευδαισθήσεις για την Ελλάδα», η Wall Street Journal αναφέρεται στην παραδοχή του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε πως η Ελλάδα θα χρειαστεί ένα νέο πακέτο διάσωσης, τονίζοντας πως «έχει συγκεντρώσει αρκετή προσοχή», καθώς οι περισσότεροι πίστευαν πως η κυβέρνηση Μέρκελ θα προτιμούσε να αποφύγει ένα τέτοιο «καυτό» θέμα, έχοντας μπροστά της τις γερμανικές εκλογές.

Ωστόσο στη συνέχεια, το δημοσίευμα επισημαίνει πως «οι Γερμανοί ψηφοφόροι δεν είναι ηλίθιοι: Μπορούν να καταλάβουν πολύ καλά όπως όλοι, πως η Ελλάδα με έναν χρέος πάνω από 170% του ΑΕΠ και μια ολοένα και πιο βυθιζόμενη οικονομία, δεν είναι σε θέση να αποπληρώσει όλα όσα την υποχρέωσε η Ευρωζώνη να δανειστεί από το 2010. Σε κάθε περίπτωση, οι αντίπαλοι της Μέρκελ οι Σοσιαλδημοκράτες δεν προτείνουν ακριβώς μια ριζοσπαστική αλλαγή της πολιτικής προς την Ελλάδα ή την Ευρωζώνη. Ετσι η πολιτική έκθεση της Μέρκελ είναι πολύ λιγότερη από ότι φαντάζονται οι πιο πολλοί».
Μιλώντας για το ελληνικό χρέος και τη βιωσιμότητα του, το δημοσίευμα παραθέτει τις δηλώσεις του Σόιμπλε πως «η Αθήνα θα επιστρέψει όλα αυτά τα χρήματα» και δεν θα γίνει αναδιάρθρωση του χρέους, επισημαίνοντας πως «το ελληνικό χρέος αυξάνεται συνεχόμενα και οικονομία της χώρας συρρικνώνεται γρηγορότερα από ότι εκτιμούν οι αξιωματούχοι από τότε που εισήλθε στο πρόγραμμα διάσωσης».
Κλείνοντας, η Wall Street Journal σημειώνει τον μόνο τρόπο που η Ελλάδα μπορεί να συνεχίσει να «επιπλέει» και να βρίσκεται εντός των τειχών της Ευρωζώνης: Την σταθερή παροχή χαμηλότοκων δανείων από τους γείτονες της. Ωστόσο αυτό το ενδεχόμενο έχει και τα δικά του ρίσκα, υποστηρίζει το δημοσίευμα, καθώς «όσο μεγαλύτερα είναι τα δάνεια, τόσο μικρότερες πιθανότητες υπάρχουν να αποπληρωθούν», ενώ υπογραμμίζει πως η «ενοχλητική» αλήθεια που παραδέχθηκε ο κ. Σόιμπλε, οδηγεί και σε ένα άλλο συμπέρασμα: «το να δανείζεις στην Ελλάδα, σημαίνει να πετάς τα ”καλά” χρήματα μετά από τα ”κακά”»

Bloοmberg: Ήρθε η ώρα η Ελλάδα να ξανασκεφτεί τη στάση πληρωμών έναντι των πιστωτών της – Εάν η Γερμανία συνεχίσει να αρνείται haircut χρέους ή νέα βοήθεια η Αθήνα μπορεί να ξανανοίξει το κεφάλαιο «χρεοκοπία»

Το πρωτογενές πλεόνασμα που πέτυχε η Ελλάδα εσχάτως δίνει μία πρώτης τάξεως ευκαιρία στην Ελλάδα να χρεοκοπήσει. Αυτό υποστηρίζει η αρθρογράφος του Bloοmberg, Megan McArdle, η οποία παρουσιάζει την ελληνική χρεοκοπία ως δυνατότητα της χώρας να σταματήσει να πληρώνει τους πιστωτές της.

Σύμφωνα με την αρθρογράφο, όσο η Ελλάδα εμφάνιζε ελλείμματα, η ανάγκη να δανείζεται χρήματα ήταν άμεση καθώς χρειαζόταν κεφάλαια για να χρηματοδοτεί τις καθημερινές ταμειακές ανάγκες. Έτσι η χρεοκοπία ήταν σχεδόν αδύνατη, αφού αυτό θα οδηγούσε σε περισσότερη και άτακτη λιτότητα.
Η McArdle επισημαίνει ότι αν η Ελλάδα καταφέρει να συντηρήσει σε υψηλά επίπεδα τα φορολογικά έσοδα, ώστε να είναι περισσότερα από τα έξοδα, τότε έξοδα μια ενδεχόμενη άρνηση πληρωμών προς τους πιστωτές μπορεί να είναι και η καλύτερη λύση για την Ελλάδα αλλά και ένα εργαλείο για να ζητήσει ένα νέο κούρεμα του εξωτερικού της χρέους. Στον τομέα αυτόν, οι προοπτικές είναι θετικές καθώς η ελληνική κυβέρνηση κατάφερε να περικόψει τις δαπάνες κατά 8 δισ. ευρώ ή 20% για το 7μηνο του 2013, ενώ τα φορολογικά έσοδα έχουν αυξηθεί περίπου 11% σε 30,8 δισ. ευρώ.
Η αρθρογράφος του Bloomberg καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αν οι Γερμανοί συνεχίζουν να αρνούνται ένα νέο κούρεμα ή νέο πακέτο βοήθειας προς την Ελλάδα, τότε οι επενδυτές να μην εκπλαγούν αν ανοίξει ο διάλογος για μια ελληνική χρεοκοπία.

www.bankingnews.gr

Le Monde Diplomatique: Να φύγουμε από το ευρώ αλλά πως; - Προτείνει σύγκρουση με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και η Δεξιά της Αριστεράς

Μια ενδιαφέρουσα παρέμβαση της Le Monde Diplomatique του αρθρογράφου  Φρεντερικ Λορντον για το ευρώ, τον ρόλο της Αριστεράς και το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο.

Το άρθρο ανάλυση έχει ως εξής….
Πολλοί, εδικά στην Αριστερά, συνεχίζουν να πιστεύουν ότι το ευρώ θα αλλάξει. Ότι από το σημερινό ευρώ της λιτότητας θα μεταβούμε επιτέλους σε ένα επιτέλους ανακαινισμένο ευρώ, ένα ευρώ προοδευτικό και κοινωνικό. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Θα αρκούσε να αναφέρουμε ως πρώτο λόγο την απουσία οποιουδήποτε πολιτικού μοχλού στο κλειδωμένο θεσμικό οικοδόμημα της παρούσας ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης. Αυτή η αδυναμία προκύπτει όμως από ένα πολύ ισχυρότερο επιχείρημα που διατυπώνεται από τον ακόλουθο συλλογισμό.
Πρώτη προκείμενη πρόταση: το σημερινό ευρώ βασίζεται σε ένα οικοδόμημα που έχει ως συνέπεια, και μάλιστα ως στόχο, την πλήρη ικανοποίηση των απαιτήσεων των κεφαλαικών αγορών και την οργάνωση της κυριαρχίας τους επί των ευρωπαϊκών οικονομικών πολιτικών.
Δεύτερη προκείμενη πρόταση: κάθε σχέδιο ουσιαστικού μετασχηματισμού του ευρώ ισοδυναμεί αυτόματα με σχέδιο εξάρθρωσης της ισχύος των χρηματιστηριακών αγορών και αποβολής των διεθνών επενδυτών από το επίπεδο όπου διαμορφώνονται οι κρατικές πολιτικές.

Τα συμπεράσματα που προκύπτουν είναι τα εξής:
1. Οι αγορές δεν θα επιτρέψουν ποτέ την απρόσκοπτη διαμόρφωση κάτω από τα μάτια τους ενός σχεδίου ξεκάθαρος στόχος του οποίου θα ήταν η αφαίρεση της πειθαρχικής ισχύος που διαθέτουν σήμερα.
2. Μόλις ένα τέτοιο σχέδιο αρχίσει να αποκτά κάποια πολιτική υπόσταση και πιθανότητα εφαρμογής θα προσκρούσει σε ένα κερδοσκοπικό ξέσπασμα και σε μια οξύτατη κρίση στις αγορές που θα εκμηδενίσουν τους χρόνους που απαιτούνται για την διαμόρφωση ενός εναλλακτικού νομισματικού οικοδομήματος. Αυτή η κρίση μοναδική διέξοδο έχει την επιστροφή στα εθνικά νομίσματα.

Η Αριστερά που συνεχίζει να πιστεύει στο καλό ευρώ δεν έχει λοιπόν άλλη επιλογή από την παρατεταμένη ανημπόρια ή από την έλευση αυτού ακριβώς που θέλει να αποφύγει (την επιστροφή στα εθνικά νομίσματα) μόλις το σχέδιο της θα αρχίσει να αποκτά σοβαρό ειδικό βάρος. Θα πρέπει όμως να συνεννοηθούμε εδώ για το τι σημαίνει «Αριστερά»: σίγουρα όχι το Σοσιαλιστικό Κόμμα, που δεν διατηρεί με την Αριστερά παρά μόνο σχέσεις λεκτικής αδράνειας ούτε την αδιαφοροποίητη μάζα του ευρωπαϊσμού που, σιωπηρή ή σαγηνευμένη εδώ και δύο δεκαετίες, μόλις ανακαλύπτει τα τρωτά του υλοποιημένου αντικείμενου του πόθου της και συνειδητοποιεί έντρομη ότι αυτό ενδέχεται να διαλυθεί στα εξόν συνετέθη.
Αλλά μια τόσο μακρόχρονη περίοδος διανοητικής επανάπαυσης δεν αναπληρώνεται στιγμιαία. Γι αυτό και με τη γλύκα ενός εγερτήριου εν τω μέσω της νυκτός άνοιξε ο διαγωνισμός των λύσεων ύστατης καταφυγής, σε ένα κλίμα ελαφρού πανικού και πλήρους έλλειψης προετοιμασίας. Στην πραγματικότητα οι φτωχές ιδέες στις οποίες ο ευρωπαϊσμός έχει εναποθέσει τις τελευταίες του ελπίδες δεν είναι παρά λέξεις κενές περιεχομένου: «ευρωομόλογα», «οικονομική διακυβέρνηση», ή, πολύ περισσότερο, το «δημοκρατικό άλμα» που πρεσβεύουν η Άγγελλα Μέρκελ και ο Φρανσουά Ολάντ – ήδη ακούγεται η Ωδή της Χαράς. Πρόκειται για επίπλαστες λύσεις που προβάλλει μια επίφαση σκέψης βιτρίνας η οποία αρνούμενη να αμφισβητήσει οτιδήποτε αδυνατεί να καταλάβει το παραμικρό. Ίσως εξάλλου να πρόκειται περισσότερο για αποδοχή παρά για κατανόηση. Αποδοχής των ειδικών χαρακτηριστικών του ευρωπαϊκού οικοδομήματος ως γιγαντιαίας επιχείρησης πολιτικής απόσπασης.

Απόσπασης τίνος πράγματος όμως; Τίποτε λιγότερο από την λαϊκή κυριαρχία. Η «δεξιά της αριστεράς», όλως τυχαίως κατά κόρον ευρωπαϊστική, χαρακτηρίζεται μεταξύ άλλων από το εξής: τα αυτιά της ματώνουν μόλις ακούει τη λέξη μόλις ακούει τη λέξη «κυριαρχία», την οποία υποτιμητικά μετατρέπει σε έναν «ισμό» τον «κυριαρχισμό». Όλως περιέργως, δεν περνάει ούτε στιγμή από το μυαλό αυτής της «αριστεράς» ότι η «κυριαρχία» νοούμενη ως λαϊκή κυριαρχία δεν είναι παρά το άλλο όνομα της ίδιας της δημοκρατίας. Να σημαίνει άραγε αυτό ότι όταν μιλούν για «δημοκρατία» αυτοί οι «αριστεροί» έχουν κατά νου κάτι εντελώς διαφορετικό;

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ακούσια ομολογία μέσω της οποίας η άρνηση της κυριαρχίας οδηγεί στην άρνηση της δημοκρατίας στην Ευρώπη. Η «εθνική αναδίπλωση» γίνεται τότε ο όρος-σκιάχτρο που στοχεύει στην απόκρυψη αυτής της απουσίας δημοκρατίας. Γίνεται πολύς θόρυβος για το 25% στο οποίο έχει φθάσει το ακροδεξιό γαλλικό Εθνικό Μέτωπο στις δημοσκοπήσεις χωρίς όμως να τίθεται το ερώτημα αν αυτό το πράγματι τρομακτικό ποσοστό έχει κάποια σχέση, και μάλιστα πολύ στενή, με την διάλυση της κυριαρχίας. Οχι με την έννοια μιας μυστικιστικής έξαρσης του έθνους αλλά με την έννοια της δυνατότητας των λαών να αποφασίζουν με κυρίαρχο τρόπο για τη μοίρα τους.
Τι απομένει αλήθεια από μια τέτοια δυνατότητα σε ένα οικοδόμημα που έχει συνειδητά επιλέξει την καταστατική εξουδετέρωση των οικονομικών πολιτικών (νομισματικών και δημοσιονομικών) μέσω της υπαγωγής τους σε αυτόματους κανόνες που καθορίζονται από τις καταστατικές ευρωπαϊκές συνθήκες; Οι υπερασπιστές του σχεδίου ευρωσυντάγματος του 2005 έκαναν ότι δεν καταλάβαιναν ότι το βασικό επιχείρημα όσων αντιπάλων τους αφορούσε το τρίτο μέρος, που αποτελούσε μεν επανάληψη του κεκτημένου των συνθηκών του Μάαστριχτ (1992), του Αμστερνταμ (1997) και της Νίκαιας (2001) αλλά που επιβεβαίωνε μέσω όλων αυτών των επαναλήψεων το εγγενές σκάνδαλο που αποτελεί η απόσπαση των κρατικών πολιτικών από το βασικό κριτήριο της δημοκρατίας: το αίτημα της διαρκούς δυνατότητας επανεξέτασης και αντιστροφής της απόφασης.

Γιατί δεν υπάρχει βεβαίως τίποτε προς επανεξέταση, ούτε καν προς συζήτηση, όταν έχει εδραιωθεί η επιλογή του καθορισμού των πάντων από ακατάλυτες συνθήκες. Νομισματική πολιτική, χειρισμός των δημοσιονομικών εργαλείων, ύψος του δημόσιου χρέους, τρόποι αναχρηματοδότησης των ελλειμμάτων, όλοι αυτοί οι μοχλοί είναι χαραγμένοι στο μάρμαρο των ευρωπαϊκών συνθηκών. Πως θα μπορούσε να συζητηθεί ο στόχος του επιθυμητού ποσοστού πληθωρισμού όταν αυτός έχει εκχωρηθεί σε μια ανεξάρτητη και ξεκομμένη από τα πάντα κεντρική τράπεζα; Πως μπορούμε να αποφασίσουμε για την δημοσιονομική πολιτική όταν ο δομικός ισοσκελισμός των προϋπολογισμών είναι προκαθορισμένος (ο «χρυσούς κανόνας») και όταν το τρέχον ισοζύγιό τους υπάγεται επίσης σε ένα προκαθορισμένο πλαφόν; Πως να αποφασιστεί μια άρνηση αποπληρωμής δημόσιου χρέους όταν τα κράτη δεν μπορούν να χρηματοδοτούνται παρά μόνο στις κεφαλαιακές αγορές;
Ελλείψει οποιασδήποτε απάντησης σε αυτά τα ερωτήματα, ή μάλλον λόγω της υπόρρητης κατάφασης σε αυτήν την καταστατικά θεμελιωμένη πραγματικότητα, οι πενιχρές ευρεσιτεχνίες των διαγωνισμών ευρωπαϊσμού είναι καταδικασμένες να παραβλέπουν το κεντρικό πρόβλημα.

Αναρωτιέται λοιπόν κανείς ποιό θα μπορούσε υπό αυτές τις συνθήκες να είναι το νόημα της «οικονομικής διακυβέρνησης» της ευρωζώνης όταν δεν υπάρχει πλέον τίποτε για το οποίο δύναται να αποφασίσει μια τέτοια διακυβέρνηση. Όταν όλα δηλαδή τα ζητήματα έχουν αποσπασθεί από το πεδίο της απόφασης και εγκλωβιστεί εντός των συνθηκών. Όσο για τα ευρωομόλογα, υπό την επίφαση ενός μεγάλου άλματος σε ότι αφορά την χρηματοπιστωτική τους επιτήδευση, δεν έχουν καμιά από τις ιδιότητες που τους αποδίδουν οι εμπνευστές τους. Η Γερμανία, που ωφελείται από τα χαμηλότερα επιτόκια όταν δανείζεται στις αγορές, έχει πλήρη συνείδηση του κόστους που θα επωμιστεί αν συνυπογράψει το παραμικρό με τους μπατίρηδες του Νότου. Ακόμη και αν, στο όνομα της αναγκαίας προώθησης του «ευρωπαϊκού ιδεώδους», δεχόταν να το πληρώσει σίγουρα θα απαιτούσε ως αντάλλαγμα για τη δέσμευσή της υπέρ της χρηματοπιστωτικής ενοποίησης την επιπλέον δρακόντεια επιτήρηση και ανάμιξη στις εθνικές οικονομικές πολιτικές, ακριβώς όπως έπραξε μέσω των ευρωπαϊκών συνθηκών όταν αποφασίστηκε η ένταξη σε μια ενιαία νομισματική ζώνη.

ΦΟΡΩΝΤΑΣ ΠΑΡΩΠΙΔΕΣ ΜΕ ΠΑΘΟΣ

Για να το πούμε διαφορετικά, αντί να επανορθώσουν κατ’ελάχιστον έστω τις πολιτικές παθογένειες του σημερινού οικοδομήματος, τα ευρωομόλογα θα τις όξυναν αντίθετα σε πρωτοφανή βαθμό. Ποιός μπορεί να φανταστεί προς στιγμήν έστω ότι η Γερμανία θα δεχθεί να ενταχθεί στον μηχανισμό αλληλεγγύης ενός αμοιβαιοποιημένου χρέους, που θα την ανάγκαζε να πληρώνει αυτόματα κάθε φορά που θα χρεοκοπούσε κάποια χώρα μέλος, χωρίς να απαιτήσει, μέσω μιας ενισχυμένης Κομισιόν, ένα δικαίωμα διαρκούς και δρακόντειας εποπτείας του κάθε «εταίρου», συνοδευόμενου από καθεστώς κηδεμονίας σε περίπτωση μη-συμμόρφωσης; Η σκλήρυνση των δεσμεύσεων που επιβάλλει ο αυτόματος πιλότος των συνθηκών και οι μορφές γενικευμένης «τροϊκανοποίησης» (κράτη υπό κηδεμονία της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ) είναι το μόνο δυνατό αναμενόμενο αποτέλεσμα των ευρωομολόγων. Με άλλα λόγια μια επιδείνωση της πολιτικής κρίσης στην οποία βυθίζεται ήδη η Ευρώπη...
Όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, η Γερμανία είναι αυτή που βρίσκεται στη ρίζα της γενικευμένης άρνησης της κυριαρχίας, την οποία θεωρεί ως τη μόνη αποδεκτή λύση όταν πρόκειται να μοιραστεί έναν οικονομικό και κυρίως ένα νομισματικό χώρο με άλλους. Για τους οποίους θεωρεί ότι οποιαδήποτε άσκηση κυριαρχίας εκ μέρους τους μόνο επιβλαβής μπορεί να είναι. Κατά συνέπεια επιβάλλεται γενικευμένη εξουδετέρωση. Ενεργή μένει μόνο... η γερμανική κυριαρχία, που μεταφέρεται αυτούσια στους οικονομικούς και νομισματικούς ευρωπαϊκούς θεσμούς.
Οι κραυγές τρόμου που ακούγονται κάθε φορά που ασκείται κριτική στην Γερμανία έχουν καταντήσει τόσο στερεότυπες που μας μαθαίνουν εν τέλει περισσότερα για αυτούς που τις βγάζουν παρά για το αντικείμενο στο οποίο αναφέρονται. Όπως με τις αντεστραμμένες μορφές ρατσισμού, που νομίζουν ότι μπορούν να καλυφθούν οι ίδιες επιδεικνύοντας τις φιλίες τους με μια υπερβολή που τις καθιστά αναξιόπιστες, έτσι και το γερμανικό ζήτημα ενδέχεται να ταλανίζει περισσότερο αυτούς που διακηρύσσουν αυθόρμητα τον φιλογερμανισμό τους.
Η αντικειμενική ανάλυση των σύνθετων δομικών καταστάσεων, της ιστορικής κληρονομιάς και των σχέσεων ανάμεσα σε χώρες που καλούνται να ενταχθούν σε μια κάπως προχωρημένη μορφή ολοκλήρωσης μπορεί να αναπτυχθεί μόνο τηρώντας ίσες αποστάσεις τόσο από τον φιλο- όσο και από τον αντι-γερμανισμό, που δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο για την κατανόηση του προβλήματος. Στην προκείμενη περίπτωση, μόνο κάποιος που φοράει με πάθος παρωπίδες μπορεί να μη βλέπει ότι η Γερμανία έχει δημιουργήσει μια δοξασία γύρω από το νόμισμα, το οποίο έχει αναχθεί σε ζήτημα τέτοιας ύψιστης σημασίας που οποιαδήποτε παραχώρηση το αφορά είναι απλά αδιανόητη. Η Γερμανία δέχθηκε μεν να μπει στο κοινό νόμισμα αλλά μόνο υπό τον απαράβατο όρο να μπορεί να του επιβάλλει την δική της αρχιτεκτονική που δεν είναι άλλη από αυτήν του γερμανικού μάρκου.
Το ότι η Γερμανία εμφορείται από μια λανθασμένη πεποίθηση – ότι ο υπερπληθωρισμός του 1923 ευθύνεται για την άνοδο του ναζισμού και όχι η μεγάλη ύφεση του 1931 – δεν έχει καμία σημασία. Το πιστεύει και δρα αναλόγως. Κανείς δεν μπορεί να της προσάψει ότι έχει την ιστορία που έχει ή ότι έχει ενστερνιστεί τις αφηγήσεις που αυτή διαμόρφωσε. Κανείς δεν μπορεί να τις προσάψει ότι έχει μια ιδιαίτερη αντίληψη περί νομισματικής τάξης και ότι αρνείται να μπει σε κάποια ζώνη που αφίσταται από αυτήν. Αλλά σίγουρα μπορεί κάποιος να προσάψει στο Βερολίνο ότι επιβάλλει τις έμμονες ιδέες του σε όλους τους άλλους! Και όσο είναι νόμιμο για τη Γερμανία να συνεχίσει να πορεύεται στο δρόμο των νομισματικών εμμονών της άλλο τόσο είναι για τους υπόλοιπους να μη θέλουν να την ακολουθήσουν. Ιδιαίτερα όταν αυτές οι νομισματικές αντιλήψεις δεν συνάδουν με τις οικονομικές και κοινωνικές δομών αυτών των χωρών και όταν, επί του προκειμένου, οδηγούν ορισμένες εξ΄αυτών στον όλεθρο.
Ορισμένα κράτη-μέλη έχουν πράγματι ανάγκη να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, άλλα έχουν ανάγκη από μεγαλύτερα ελλείμματα, άλλα να αρνηθούν να αποπληρώσουν μέρος του χρέους τους, άλλα χρειάζονται πληθωρισμό. Και κυρίως όλοι έχουν ανάγκη αυτά τα θέματα να αποτελέσουν αντικείμενο δημοκρατικής απόφασης! Αλλά οι γερμανικές αντιλήψεις, παγιοποιημένες μέσω των ευρωπαϊκών συνθηκών, απαγορεύουν κάτι τέτοιο.

Κατ’ ευφημισμόν θα λέγαμε ότι δεν συντρέχει λόγος να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στο «δημοκρατικό άλμα» που προτείνουν ο Ολάντ και η Μέρκελ. Η επανεκκίνηση ενός σχεδίου ομοσπονδιακής Ευρώπης παραμένει ούτως ή άλλως εξαιρετικά ασαφής όσο δεν έχει ξεκαθαριστεί το περιεχόμενό του και οι όροι της πραγματοποίησής του. Θα χρειαστεί πρώτα να μας εξηγήσουν οι οπαδοί της ομοσπονδιακής λύσης πως θα μπορούσε να συντελεστεί το θαύμα χάριν του οποίου η Γερμανία θα αποδεχόταν την επαναφορά στο πεδίο της δημοκρατικής απόφασης όλων των ζητημάτων που με μεθοδικότητα έχει αποκλείσει. Θα πρέπει επίσης να εξηγήσουν αν μια ομοσπονδοποίηση που θα απαγορεύει καταστατικά την συζήτηση τέτοιων θεμάτων θα συνεχίσει γι αυτούς να θεωρείται «δημοκρατικό άλμα».
Προς χάριν αυτού του διανοητικού πειράματος, ας δεχθούμε όμως ότι παίρνει σάρκα και οστά η ιδέα μιας ομοσπονδιακής δημοκρατικής Ευρώπης, με νομοθετική εξουσία αντάξια αυτού του ονόματος, με άνω και κάτω Βουλή φυσικά και πλήρεις αρμοδιότητες, εκλεγμένης μέσω καθολικής ψηφοφορίας όπως εξ’άλλου και η εκτελεστική εξουσία (αν και η μορφή που δύναται αυτή να αποκτήσει παραμένει ακαθόριστη). Το ερώτημα που τίθεται τότε σε όσους ονειρεύνονται να «αλλάξουν την Ευρώπη για να υπερβούν την κρίση» είναι το εξής: φαντάζονται ότι η Γερμανία θα υπακούσει στην αρχή της πλειοψηφίας σε περίπτωση που η κυρίαρχη Ευρωβουλή αποφασίσει να θέσει υπό τον έλεγχό της την ΕΚΤ, να χρηματοδοτεί σε ρευστότητα τα κράτη ή να καταργήσει το όριο που επιβάλλεται στα ελλείμματα των εθνικών προϋπολογισμών; Και για να δώσουμε γενική ισχύ στο επιχείρημα, ας προσθέσουμε ότι η απάντηση, αρνητική εννοείται, θα ήταν η ίδια (αν μη τι άλλο το ευχόμαστε!) αν η ίδια αρχή της πλειοψηφίας επέβαλλε στη Γαλλία την ιδιωτικοποίηση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. Αλήθεια ποιός ξέρει τι θα είχαμε ακούσει αν η Γαλλία είχε επιβάλλει στην υπόλοιπη Ευρώπη την δική της αντίληψη περί κοινωνικής ασφάλισης, όπως έκανε η Γερμανία με το νόμισμα, και μάλιστα αν το είχε επιβάλλει με τελεσιγραφικό τρόπο...
Θα πρέπει λοιπόν οι υποστηρικτές της ομοσπονδοποίησης να συνειδητοποιήσουν ότι οι τυπικοί ορισμοί της δημοκρατίας είναι ανεπαρκείς και ότι δεν νοείται ζωντανή δημοκρατία χωρίς το υπόβαθρο των συλλογικών δεσμών που είναι απαραίτητοι για να δεχθούν οι μειοψηφίες να υπακούσουν στις πλειοψηφίες. Γιατί εν τέλει αυτό είναι η δημοκρατία: η από κοινού απόφαση και η αρχή της πλειοψηφίας. Αλλά αυτό είναι που είναι ανίκανοι να δουν οι ανώτατοι αξιωματούχοι και οικονομολόγοι, που στερούνται κάθε πολιτικής παιδείας και που αποτελούν παρ’ όλα αυτά τον κύριο όγκο των πολιτικών ταγών σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο. Και αυτή η ανεπάρκεια είναι που παράγει τα θεσμικά τερατουργήματα που αρνούνται την αρχή της κυριαρχίας όπως το «δημοκρατικό άλμα». Ένα άλμα που αγνοεί ότι η δημοκρατία προϋποθέτει ένα αίσθημα του συνανήκειν, και ότι η διαμόρφωση ενός τέτοιου αισθήματος σε ένα πολυεθνικό πλαίσιο είναι μια δύσκολη υπόθεση.

Η ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Αντίθετα, ας το θυμίσουμε, η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα ανταποκρίνεται σε όλες τις απαιτήσεις που αναφέραμε προηγουμένως και παραμένει τεχνικά εφικτή εάν συνοδεύεται από όλα τα αναγκαία ad hoc μέτρα, ειδικότερα από τον έλεγχο στην κίνηση των κεφαλαίων. Δεν μπορούμε ωστόσο να εγκαταλείψουμε εντελώς την ιδέα ότι κάτι πρέπει να γίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Όχι ένα ενιαίο νόμισμα, εφόσον αυτό προϋποθέτει μια εντελώς ανέφικτη προς το παρόν αυθεντική πολιτική ένωση. Αλλά ένα κοινό νόμισμα, αυτό χρήζει μελέτης. Πολύ περισσότερο δε που τα επιχειρήματα υπέρ μιας μορφής συνεργασίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο παραμένουν, αρκεί βέβαια τα μειονεκτήματα να μην είναι περισσότερα από τα προτερήματα.
Ο ισολογισμός μπορεί να γίνει θετικός αν αντί για ένα ενιαίο νόμισμα σκεφτούμε ένα κοινό νόμισμα, δηλαδή ένα ευρώ με εθνικούς αντιπροσώπους: ένα ευρώ-φράγκο, ένα ευρώ-πετσέτα κλπ. Αυτές οι εθνικές εκδοχές ευρώ δεν είναι απ’ευθείας μετατρέψιμες σε ξένα νομίσματα (δηλαδή σε δολλάρια, γιουάν κλπ.), ούτε μεταξύ τους. Ολες οι μετατρεψιμότητες, εσωτερικές και εξωτερικές, γίνονται δια μέσου μιας νέας ΕΚΤ, που είναι ένα είδος συναλλαγματικού γραφείου αλλά που δεν χαράζει σε τίποτε την νομισματική πολιτική. Αυτή είναι υπόθεση των εθνικών κεντρικών τραπεζών και οι κυβερνήσεις θα έχουν κάθε ευχέρεια να αποφασίσουν εάν αυτές θα λειτουργούν υπό τον έλεγχό τους ή όχι.
Η εξωτερική μετατρεψιμόμητα, που αφορά μόνο το ευρώ, θα διεξάγεται κατά τον συνηθισμένο τρόπο στις διεθνείς συναλλαγματικές αγορές, άρα με κυμαινόμενες ισοτιμίες, αλλά μέσω της (νέας) ΕΚΤ, που θα έχει το αποκλειστικό δικαίωμα παρέμβασης εκ μέρους όλων των ευρωπαϊκών φορέων (δημόσιων και ιδιωτικών). Αντίθετα η εσωτερική ισοτιμία, αυτή που αφορά τις τιμές των εθνικών αντιπροσώπων του ευρώ, θα γίνεται μόνο εντός ΕΚΤ, και με σταθερές ισοτιμίες, που θα αποφασίζονται με πολιτικούς όρους.

Μπορούμε κατ’αυτόν τον τρόπο να ξεφορτωθούμε τις εσωτερικές συναλλαγματικές αγορές, που αποτελούσαν εστίες χρόνιων νομισματικών κρίσεων την εποχή του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος και να προστατευθούμε από τις μη-ευρωπαϊκές συναλλαγματικές αγορές χάρη στο νέο ευρώ. Σ’αυτή τη διπλή ιδιότητα έγκειται η δύναμη του κοινού νομίσματος.
Τώρα που η φαντασίωση περί «αυτόματης» σύγλισης των ευρωπαϊκών οικονομιών έχει παρέλθει, ξέρουμε ότι ορισμένες οικονομίες έχουν ανάγκη να υποτιμήσουν το νόμισμά τους, ειδικά σε στις συνθήκες της παρούσας κρίσης! Το σύστημα εσωτερικής μετατρεψιμότητας του κοινού νομίσματος έχει το τεράστιο πλεονέκτημα να επιτρέπει τέτοιου είδους υποτιμήσεις, αλλά με συντεταγμένο τρόπο. Η εμπειρία των δεκαετιών του ‘80 και του ‘90 έδειξε καθαρά ότι συντεταγμένες συναλλαγματικές προσαρμογές είναι αδύνατες σε ένα περιβάλλον ανεξέλεγκτων χρηματιστικών αγορών. Η εσωτερική ρύθμιση μιας ευρωπαϊκής οικονομικής ζώνης απαλλαγμένης από το βαρίδι των συναλλαγματικών αγορών καθιστά τις υποτιμήσεις διαδικασίες εντελώς πολιτικού χαρακτήρα, στις οποίες αποφασιστικό λόγο έχουν οι διακρατικές διαπραγματεύσεις για τις ισοτιμίες.

Και αυτό δεν αφορά μόνο τις υποτιμήσεις. Το όλο σύστημα θα μπορούσε να διαμορφωθεί κατά το πρότυπο του International Clearing Union που είχε προτείνει ο Κέϋνς το 1944 και που, πέραν της δυνατότητας υποτίμησης που παρείχε στις χώρες με σημαντικά εξωτερικά ελλείματα, προέβλεπε επίσης τον εξαναγκασμό σε ανατίμηση των χωρών με μεγάλα πλεονάσματα. Σε ένα τέτοιο σύστημα, που θα επέβαλλε βαθμιαίες ανατιμήσεις σε περίπτωση που μια χώρα υπερβαίνει ένα πλαφόν σε πλεόνασμα (ας πούμε αρχικά 4% και κατόπιν 6% του ΑΕΠ), η Γερμανία θα είχε εξαναγκασθεί εδώ και πολύ καιρό να ανατιμήσει το ευρω-μάρκο της, στηρίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη ζήτηση εντός της ζώνης ευρώ και συμβάλλοντας στην μείωση των εσωτερικών της ανισορροπιών. Τέτοιοι κανόνες συναλλαγματικής προσαρμογής θα μπορούσαν να αντισταθμίσουν κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων την προβλέψιμη έλλειψη καλής θέλησης των πλεονασματικών χωρών.
Η νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία βγάζει κραυγές περί «αναποτελεσματικότητας» και «πληθωρισμού» μόλις ακούει τη λέξη «υποτίμηση». Σε ότι αφορά την «αναποτελεσματικότητα» δε θα λέγαμε ότι το επιχείρημα διακρίνεται από κάποια συνεκτικότητα. Διότι αυτό το οποίο προτείνει είναι επίσης υποτίμηση, μόνο που αντί για εξωτερική υποτίμηση στις συναλλαγματικές αγορές έχουμε την «εσωτερική υποτίμηση», με τη μείωση των μισθών και την ανεργία που πιέζει καθοδικά τους μισθούς. Με άλλα λόγια «δομική» προσαρμογή αντί για αναπροσαρμογή των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Εαν έφευγαν πρώτοι αυτοί από την ευρωζώνη για να τραβήξουν έναν χωριστό δρόμο, οι Γερμανοί θα διαπίστωναν γρήγορα ότι μια δεκαετία καθήλωσης των μισθών ακυρώνεται από δύο μέρες ανατίμησης του νέου μάρκου στις συναλλαγματικές αγορές...

Οσο για τον πληθωρισμό, που υποτίθεται ότι καθιστά την πρώτη προσαρμογή προτιμότερη από τη δεύτερη, πρόκειται για αστείο σε μια περίοδο όπου η πραγματική απειλή είναι μάλλον ο υφεσιακός αποπληθωρισμός (η γενική πτώση των τιμών), που είναι τουλάχιστον εξίσου επικίνδυνος και που απαιτεί έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό, μεταξύ άλλων για να μειώσει το πραγματικό βάρος του χρέους.
Υπάρχει περίπτωση η επιβάρυνση του εξωτερικού χρέους λόγω της υποτίμησης του νομίσματος να υπερβεί την ελάφρυνση του πραγματικού χρέους που επιφέρει ο πληθωρισμός; Μια υποτίμηση κατά 10% έναντι του δολλάριου μεταφράζεται αυτόματα σε επιβάρυνση κατά 10% ενός χρέους σε δολλάρια. Ομως, όπως απέδειξε ο Ζακ Σαπίρ, το 85% του γαλλικού δημόσιου χρέους υπόκειται στο γαλλικό δίκαιο και μετατρέπεται σε μια τέτοια περίπτωση σε ίσο χρέος σε ευρω-φράγκο. Αρα σε τίποτε δεν επηρεάζεται το ύψος του από μια υποτίμηση.
Σε κάθε περίπτωση, το επίδικο ενός κοινού νομίσματος υπερβαίνει κατά πολύ την απλή αποκατάσταση της δυνατότητας υποτίμησης. Ακόμη και αν αυτή αποτελεί, ειδικά σ’αυτήν την περίοδο, μια ζωτική ελευθερία, σίγουρα δεν είναι η απόλυτη λύση. Η έξοδος από το σημερινό ευρώ δεν είναι τόσο θέμα μακροοικονομίας – αν και σίγουρα είναι και αυτό! – όσο θέμα συμμόρφωσης στην κατηγορηματική προσταγή της δημοκρατίας που ακούει στο όνομα «λαϊκή κυριαρχία».
Εφόσον οι όροι μιας τέτοιας λαϊκής κυριαρχίας στο επίπεδο ενός υπερεθνικού αισθήματος του συνανήκειν απέχουν ακόμη πολύ από το να εκπληρωθούν, ο ρεαλισμός προστάζει μετριοπάθεια στην «ευρωπαϊκή φιλοδοξία» χωρίς αυτό να σημαίνει την πλήρη εγκατάλειψή της. Θα μπορούσε για παράδειγμα να συνεχιστεί στα επίπεδα εκτός οικονομίας – αυτό απαντά ειδικότερα στο επιχείρημα περί «εθνικής αναδίπλωσης». Όσο για το οικονομικό επίπεδο, το θέμα είναι με ποιούς πρέπει να συνεχισθεί. Σίγουρα όχι με 18 ή με 27 χώρες – μεγέθη τέτοιας τάξεως μάλλον φαντάζουν ως εγγύηση για το χειρότερο ενδεχόμενο! Καθοριστική σημασία έχουν οι αντικειμενικές σχέσεις συμβατότητας, οι οποίες προϋποθέτουν μια μίνιμουμ ομοιογένεια τρόπων ζωής (στο επίπεδο ενός κοινωνικού μοντέλου, μιας περιβαλλοντικής πολιτικής κλπ) και μια προϋπάρχουσα συμφωνία σε ότι αφορά τις βασικές αρχές της οικονομικής πολιτικής.

Τέτοιου τύπου συγκλίσεις δεν μπορούν, σε μια πρώτη φάση, παρά να αφορούν έναν περιορισμένο αριθμό κρατών. Και δεν είναι λανθασμένη η ιδέα ότι μπορούν να αποτιμηθούν με βάση κριτήρια σύγκλισης, αλλά όχι σαν αυτά της συνθήκης του Μάαστριχτ...
Εαν πρόκειται π.χ. για τη συγκρότηση μιας ενιαίας αγοράς ως μέρους του κοινού νομίσματος που αναλύσαμε προηγουμένως, τότε σ’αυτήν δεν μπορούν να ενταχθούν παρά μόνο οικονομίες με παρόμοια οικονομικά και παραγωγικά μοντέλα και, κατά συνέπεια, κοντινές συντεταγμένες κόστους παραγωγής. Σε μια νέα οικονομική και νομισματική Ευρώπη αυτού του τύπου δεν θα μπορούν να γίνουν δεκτές παρά χώρες με βασικό μισθό όχι χαμηλότερο από το 75% (ή κάποιο όριο αυτής της τάξεως) του μέσου όρου των μισθών των υπόλοιπων χωρών.
Μια τέτοια επανίδρυση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος θα αποτελέσει και ευκαιρία να ξεμπερδέψουμε οριστικά με τα παραληρήματα της νομισματικής ορθοδοξίας, της γενικευμένης «δομικής προσαρμογής» και της παθολογίες του «ανόθευτου ανταγωνισμού» που τόσο καλά ταιριάζει με όλες τις κοινωνικές και περιβαλοντικές δομικές στρεβλώσεις και που στην πραγματικότητα αποσκοπεί στην ακόμη πιο βίαιη επέκτασή τους.

ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΗΜΑΤΟΣ

Σ’αυτό το σημείο πρέπει να επανέλθουμε στον αρχικό μας συλλογισμό: η ιδέα της μετάβασης από το σημερινό σε ένα αναμορφωμένο και προοδευτικό ευρώ αποτελεί ονειροφαντασία. Εάν είναι όντως προοδευτικό, οι παντοδύναμες σήμερα χρηματοπιστωτικές αγορές δεν θα επιτρέψουν εξ’αντικειμένου την δημιουργία του. Η επιλογή είναι λοιπόν η ακόλουθη: είτε η οριστική βύθιση σε ένα νεοφιλελεύθερο ευρώ οριακά τροποποιημένο με δεύτερης διαλογής ευρήματα τύπου «οικονομική διακυβέρνηση» ή ευρωομόλογα, δηλαδή έμπλαστρα που δεν αλλάζουν στο παραμικρό τη βαθύτερη λογική της «αντιδημοκρατικής απόσπασης». Είτε η μετωπική σύγκρουση με το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο. Μια σύγκρουση από την οποία το κεφάλαιο θα βγει σίγουρα νικητής αλλά θα χάσει με αυτόν τον τρόπο τα πάντα γιατί η νίκη του θα καταστρέψει το ευρώ και θα δημιουργήσει τους όρους μιας ανοικοδόμησης από την οποία οι αγορές θα έχουν αυτή τη φορά αποκλειστεί!
Είναι πάντως βέβαιο ότι αυτή η αναγκαστική επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, που θα εισπραχθεί ως αποτυχία, θα έχει ανασχετικά πολιτικά αποτελέσματα που θα βαραίνουν για μια ολόκληρη περίοδο σε κάθε σχέδιο ευρωπαϊκής ανασύνταξης. Γι αυτό και η προοπτική μιας ανασύνταξης εξαρτάται σε κρίσιμο βαθμό από τον τρόπο με τον οποίο βγαίνουμε από το ευρώ.

Το στοίχημα ενός «κοινού νομίσματος» όπως το σκιαγραφήσαμε παραπάνω είναι αναγκαίο για να υπάρξουν διαθέσιμες εφεδρείες για μια ευρωπαϊκή επανεκκίνηση μετά την περίοδο επιστροφής στα εθνικά νομίσματα. Ένα πολιτικό σχέδιο κοινό με τέτοιο ορίζοντα που θα προωθείται από έναν αριθμό ευρωπαϊκών χωρών μπορεί να δώσει στη σύγκρουση με τις χρηματοπιστωτικές αγορές μια διέξοδο που θα υπερβαίνει την άνευ περαιτέρω προοπτικής επιστροφή στα εθνικά νομίσματα. Εφόσον λοιπόν δεν μπορούμε να αποφύγουμε την επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, ο τρόπος με τον οποίο θα επιστρέψουμε σ’αυτά καθορίζει και τη δυνατότητα μιας μελλοντικής υπέρβασής τους.
Σε κάθε περίπτωση, εκτός και αν υπερισχύσει η οριστική νάρκωση εντός του αντικοινωνικού ευρώ, η επιστροφή στα εθνικά νομίσματα είναι αναπόφευκτη. Αποτελεί την τιμωρία μιας οικοδόμησης ανίκανης να μετεξελιχθεί διότι έχει καταργήσει κάθε περιθώριο κίνησης και ελευθερίας. Τα καταναγκαστικά οικοδομήματα δεν μπορούν παρά να αντιστέκονται στις πιέσεις όσο αυτές παραμένουν εντός κάποιων ορίων. Τους είναι αδύνατο όμως να προσαρμοστούν σ’αυτές.
Ο αντίλογος του ευρωπαϊσμού σε όλα αυτά είναι ότι η αγαπημένη του Ευρώπη κάνει συνεχώς προόδους. Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθεροποίησης, Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθεροποίησης, εξαγορά δημόσιου χρέους από την ΕΚΤ, τραπεζική ενοποίηση: ιδού κατακτήσεις με υψηλό κόστος αλλά πάντως υπαρκτές! Δυστυχώς, όπως ήταν αναμενόμενο, καμμιά δεν θέτει υπό αίρεση την καρδιά του οικοδομήματος, αυτόν τον σκληρό πυρήνα από τον οποίο απορρέουν όλες οι υφεσιακές και αντιδημοκρατικές πτυχές: οικονομικές πολιτικές υπό την ομηρεία των χρηματοπιστωτικών αγορών, ανεξάρτητη ΕΚΤ, αντιπληθωριστική εμμονή, αυτόματη προσαρμογή των ελλειμάτων, άρνηση της νομισματικής τους χρηματοδότησης.
Αυτές οι «κατακτήσεις» είναι λοιπόν περιφερειακής σημασίας, βουλώματα που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν όσο και όπως μπορούν τις καταστροφικές συνέπειες της αδιάκοπης λειτουργίας μιας ερμητικά σφραγισμένης γρανιτένιας «καρδιάς». Αντιμετώπιζοντας με μπαλώματα τις συνέπειες χωρίς να ανατρέχει στις αιτίες, η Ευρώπη εμμένει στη συνέχιση της πορείας της. Ανεπίδεκτη οποιασδήποτε ουσιαστικής αναθεώρησης, δεν έχει καν συνείδηση ότι η ρήξη είναι η μοναδική προοπτική που έχει μπροστά της.

Μετάφραση Στάθης Κουβελάκης
Δημοσιεύθηκε στο iskra

www.bankingnews.gr