Αν το κλείσιμο ζημιογόνων ΔΕΚΟ, η συγχώνευση νοσοκομείων, η κατάργηση αδρανών υπηρεσιών του Δημοσίου μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως μεταρρυθμιστικές πράξεις, η γενικευμένη εφαρμογή των επιχειρησιακών συμβάσεων είναι ο ορισμός της αντιμεταρρύθμισης.
Γιατί μπορεί να είναι λογικό και οικονομικά σωστό να συμβάλλουν οι εργαζόμενοι ακόμα και με μείωση μισθών στη σωτηρία της επιχείρησης (εξάλλου έτσι σώζονται θέσεις εργασίας), αλλά είναι παράλογο και επικίνδυνο να εφαρμοστεί ξαφνικά και γενικευμένα η περικοπή των μισθών στον ιδιωτικό τομέα ας πούμε κατά 20%.
Αν αυτό συμβεί δεν χρειάζεται να έχει κανείς Νόμπελ οικονομίας για να καταλάβει πως η οικονομία της χώρας θα βυθιστεί σε βαθιά και μακροχρόνια ύφεση, τα λουκέτα των επιχειρήσεων θα πολλαπλασιαστούν, η ανεργία θα φτάσει σε πρωτοφανή επίπεδα και ουσιαστικά θα επικρατήσει ένα σπιράλ θανάτου.
Αντιθέτως η ελεγχόμενη, με όρους και προϋποθέσεις εφαρμογή του μέτρου θα μπορούσε να λειτουργήσει ευεργετικά, αφού θα σωθούν επιχειρήσεις, θέσεις εργασίας και επομένως εισοδήματα που με τα λουκέτα θα είχε στερηθεί η οικονομία.
Εκτός αυτών υπάρχει ένα ακόμα τεράστιο πρόβλημα. Η επιβίωση του ΙΚΑ. Αν για παράδειγμα οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα περικοπούν κατά 20%, τότε στο ΙΚΑ θα δημιουργηθεί μία τεράστια «τρύπα¨ 2,5 δις. ευρώ περίπου η οποία για να καλυφθεί θα απαιτήσει να αυξηθούν οι εισφορές ή να μειωθούν οι συντάξεις. Που σημαίνει ότι θα ξεκινήσουν από την αρχή οι συζητήσεις για τη σωτηρία του ασφαλιστικού.
Εξάλλου, το μεγάλο πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας δεν είναι το μισθολογικό κόστος, αλλά η φορολογία, η γραφειοκρατία, η χαμηλή χρήση τεχνολογίας, η ποιότητα των παραγόμενων προϊόντων.
Αν η τρόικα ενδιαφέρεται πραγματικά για την ανταγωνιστικότητα ας επιβάλει πρώτα λύσεις σε αυτά τα σημεία και ας πάψει να καταδικάζει τη χώρα σε ένα μακρύ οικονομικό χειμώνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου